Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το φτωχικό παλτό της Ντόλι Πάρτον Ναι, το φτωχικό, πολύχρωμο, παλτό της Ντόλι Πάρτον.

Ακούγεται οξύμωρο για τη «Βασίλισσα της Κάντρι», με τη δόξα, τα πλούτη, τη μεγάλη αναγνώριση.

Και όμως αυτό είναι η αρχή (και το τέλος). Το Coat Of Many Colours, που τής έραψε από πολύχρωμα κουρέλια η μητέρα της, στα μικράτα της, και τής «χάρισε τον κόσμο». Και αυτό δεν το ξεχνούσε η Ντόλι Πάρτον, όση δόξα κι όσα πλούτη κι αν τής έγραψε η μοίρα.

Αυτή ήταν η περιουσία της.

Ούτε καν τα τραγούδια της, τεράστιες επιτυχίες, και διεθνείς.

Με δυο λόγια, η Ντόλι δεν ήθελε να ξεχάσει από που προέρχεται: από τη φτώχεια.

Ήταν μια συνεχής αφύπνιση για κείνη.

Μέχρι την ύστατη μέρα της σε αυτό τον κόσμο που τη δόξασε, όσο λίγους. . Γι’ αυτό τέτοιες μέρες, πριν από ακριβώς 55 χρόνια, το 1971 στο Τενεσί, κάθισε κι έγραψε το Coat Of Many Colours, που τής άνοιξε το δρόμο και, κατά έναν τρόπο, εξήγησε τι είναι η κάντρι και γιατί ήταν η «βασίλισσά» της.

Είναι τραγούδια που μιλάνε για την καθημερινή ζωή στις αγροτικές κι εργατικές κυρίως περιοχές, για τα απλά, που μπορούν όμως να είναι πολύ σημαντικά.

Όπως, για κείνη, το πολύχρωμο φτωχικό παλτό της: «Η μαμά έραψε τα κουρέλια ράβοντας κάθε κουρελάκι με αγάπη έφτιαξε το πολύχρωμο παλτό μου που τόσο περήφανη ήμουν για κείνο… Κι ας μην είχαμε λεφτά ήμουν πλούσια, όσο μπορούσα μέσα στο πολύχρωμο παλτό μου που έφτιαξε η μαμά για μένα… Με μπαλώματα στους αγκώνες και τρύπια παπούτσια πήγαινα στο σχολείο και με περιγελούσαν και με κορόιδευαν… Αλλά εγώ δεν το καταλάβαινα διότι ένιωθα πλούσια και τούς μιλούσα για την αγάπη που υπήρχε σε κάθε βελονιά…». Με εκείνο το τραγούδι, με κείνη την Ντόλι, προσωπικά, αγάπησα πρώτη φορά την κάντρι.

Και την ίδια την έβαλα πρώτη στο πάνθεον, δίπλα στην Λίντα Ρόνσταντ και, βέβαια, στην μεγάλη Πάτσι Κλάιν με την τόσο τραγική ιστορία, που και κείνη την τραγούδησε από την καρδιά της.

Και η Ντόλι το έκανε αυτό το τραγούδι σήμα της και προειδοποίηση για όποτε ξεχνούσε από που προερχόταν.

Από μια καλύβα στα Smoky Mountain του Τενεσί, ένα από δώδεκα αδέλφια.

Και έφτασε, το 2015, η ημέρα να το κάνει και ταινία (Coat Of Many Colours). Όπως σκετσάκια και ταινιούλες έγιναν πολλά από τα αφηγηματικά τραγούδια της, σε εκπομπές και εορταστικές παραγωγές.

Αυτή ήταν η πραγματική δύναμη της Ντόλι, των 3.000 τραγουδιών: Η πραγματική ζωή, στα τραγούδια της.

Και η Μνήμη της Καταγωγής.

Όχι τα πλούτη και τα μεγαλεία.

Αλλά τα απλά, απτά πράγματα των ανθρώπων του μόχθου.

Γι’ αυτό έγινε αυτή που έγινε… Στα μικράτα της, επίσης, όπως αποκάλυπτε σε μια εκπομπή του Μόρλι Σέφερ για το «60 Minutes», αγαπημένη των Αμερικανών, δεν καταλάβαινε γιατί αποκαλούσαν «σκουπίδι» (trash) μια «γυναίκα ελευθερίων ηθών» στην πόλη της.

Επειδή ήταν τόσο… πλουμιστή; «Είχε χρυσά μαλλιά, υπέροχα ρούχα, κραγιόν, ψηλά τακούνια… Ε, λοιπόν, εγώ σε εκείνην ήθελα να μοιάσω!», έλεγε η Ντόλι, δίχως να νοιάζεται τι θα τής σύρουν οι κακοθελητές. «Μα ήταν τόσο πολύχρωμη, τόσο ελεύθερη, τόσο ακομπλεξάριστη». Πολύχρωμη κι ελεύθερη, ναι, έγινε η Ντόλι.

Εντυπωσιακή, πολύχρυση (και σε βραβεία και σε ρεκόρ) και ακομπλεξάριστη.

Και όταν, ακόμη και στο χώρο της κάντρι, την υποτιμούσαν ως γυναίκα και μάλιστα πλουμιστή, φανταχτερή, εκείνη ήξερε: «Πολλοί άντρες νόμιζαν ότι ήμουν όσο αφελής και διαχειρίσιμη φαινόμουν.

Ξέρετε, μοιάζω με γυναίκα, αλλά σκεφτόμουν σαν άντρας! Τούς άφηνα να νομίζουν ότι με υποτιμούν, τούς την έκανα, έπαιρνα εγώ τελικά το χρήμα για τη δουλειά μου και τούς άφηνα να λένε και να λένε!», δήλωνε, απερίφραστα, η γυναίκα που έχει χαρακτηρισθεί ως η πιο έξυπνη, η πιο τετραπέρατη στην αμερικανική σόου μπιζ.

Ο πατέρας της, ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή της όπως είχε πει, δεν είχε μάθει καν να διαβάζει.

Και αυτό η Ντόλι ήθελε να το διορθώσει.

Όχι για κείνον.

Αλλά για όλα τα παιδιά που δεν είχαν τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με ένα βιβλίο και «το μεγαλείο της ανάγνωσης». Το 1988, στο Τενεσί, ξεκίνησε μια οργάνωση που έδινε στα παιδιά της περιοχής αυτή τη δυνατότητα.

Με δωρεάν βιβλία.

Και πέτυχε! Και η οργάνωση μεγάλωσε, έγινε το 1995 ίδρυμα, το Imagination Library από το «Dollywood Foundation» και επεκτάθηκε σε όλο τον κόσμο.

Για τα παιδιά και την ανάγνωση.

Χάρισε πάνω από 332.000.000 βιβλία, από τότε! Γιατί και αυτή ήταν η Ντόλι Πάρτον.

Όταν η αξέχαστη Γουίτνι Χιούστον έστειλε στα ουράνια το τραγούδι της I Will Always Love You, στην ταινία «Ο Σωματοφύλακας» (1992) και έγινε ένα από τα πλέον επιτυχημένα τραγούδια στην ιστορία, η Ντόλι είχε τη μεγαλοσύνη να πει στην Γουίτνι: «Αυτό είναι πλέον το τραγούδι ΜΑΣ». Και από όση δόξα και χρήμα έφερε εκείνη η επιτυχία, η Ντόλι κρατούσε στην άκρη ένα μερτικό.

Όταν πέταξε για τα άστρα η Γουίτνι, το χάρισε, στη Μνήμη της, για να στηρίξει οργανώσεις μαύρων σε φτωχές περιοχές των ΗΠΑ . Όταν ρωτήθηκε δε, απάντησε αφοπλιστικά: «Τι σημαίνει αν έχουν σημασία οι ζωές των μαύρων; – Black Lives Matter, όπως και το Κίνημα.

Φυσικά και έχουν!» Και δεν ήταν μόνον αυτά.

Δώριζε πάντα ένα κομμάτι από όσα τής έφεραν, εγχρήματα, η δόξα και τα τραγούδια της.

Σε όποιον σκοπό θεωρούσε «ιερό». Το 2016 στα θύματα των καταστροφικών πυρκαγιών του Ανατολικού Τενεσί.

Το 2024 στους απελπισμένους και καταστραμμένους από τον τυφώνα Helen.

Υποτροφίες για παιδιά που δεν είχαν να σπουδάσουν… Σύνολο, κοντά μισό δισ. δολάρια, για όλα αυτά και πολλά άλλα (Πηγή: The Indipendent)... Μπορεί κάποιοι να την θεωρούσαν ως ένα ισχυρό γρανάζι του «Συστήματος» και να την κατηγορούσαν γι’ αυτό, ακόμη κι όταν δώρισε, το 2020, επί κόβιντ, 1.000.000 δολάρια στο Ιατρικό Κέντρο που δούλευε για το εμβόλιο της Moderna, αλλά εκείνη, σιωπηρά και ανεπηρέαστη, ακολουθούσε ό,τι θεωρούσε «ιερό». Δεν είναι καθαγιασμός της, τούτο το κείμενο.

Απλώς κοιτάει την Ντόλι που «ζούσε» πίσω από την Ντόλι.

Άλλωστε, είχε το δικό της μότο: «Αν όλοι προσπαθούσαν λίγο περισσότερο να νοιαστούν ο ένας για τον άλλον, λίγο περισσότερο, και να σταματήσουν να γκρινιάζουν και να τσακώνονται... σε όλο τον κόσμο θα ήταν τα πράγματα πολύ πιο εύκολα», δήλωνε στο BBC.

Και κάτι ακόμη. Η Ντόλι Πάρτον, που είχε αποκτήσει στα χρόνια και στάτους sex symbol, έζησε εξήντα χρόνια με τον άντρα «της». Τον Καρλ Τόμας Ντιν, που τον παντρεύτηκε το Μάιο του 1966 στη Νάσβιλ, κοιτίδα της κάντρι.

Όταν τήν ρωτούσαν για το μυστικό τους, ξέσπαγε σε γέλια και έλεγε, σιβυλλικά, «Να είσαι φευγάτος!» Τον φρόντισε μέχρι τέλους και στην αρρώστια του, τον Καρλ Τόμας.

Ακόμη κι αν είχε τεράστια περιουσία για αποκλειστικές και βοηθούς, έγινε η ίδια για πολύν καιρό η «αποκλειστική» του, στο προσκεφάλι του.

Αυτό, παραδεχόταν, έφθειρε και τη δική της υγεία.

Αλλά δεν το έβαλε κάτω.

Μέχρι που εκείνος έσβησε τον Αύγουστο του 2025.

Και ένα χρόνο μετά, έσβησε και κείνη… Για το φινάλε κράτησα μια διαφορετική ιστορία.

Και παίρνω το θάρρος να νομίζω ότι έτσι θα ήθελε να τη θυμόμαστε η Ντόλι.

Με γέλιο.

Σε ένα Haloween κάπου στις αρχές του 2000, στο Santa Monica Boulevard, είχε στηθεί ένας διαγωνισμός για «σωσίες» της Ντόλι Πάρτον.

Από τις αμέτρητες που υπήρχαν στις ΗΠΑ.

Ίσως όσοι και οι «σωσίες» του Έλβις Πρίσλεϊ.

Την ιντριγκάρησε ο διαγωνισμός και κατάφερε να παρεισφρήσει, απλώς ως υποψήφια για την καλύτερη, πιο πιστή οπτικά «Ντόλι». «Δεν τά κατάφερα! Νομίζω ότι ούτε καν στις φιναλίστ δεν πέρασα!» Φωτογραφία: Η Ντόλι με το πολύχρωμο παλτό της σε φωτογράφιση για την ταινία "Coat Of Many Colours" (2015), από τον Jeff Lipsky. . Γράφει ο Παύλος Ηλ. Αγιαννίδης . https://www.youtube.com/watch?v=EQcKewTvLRE

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους