Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ακούω από κάποιους το "ο Άρης δεν πήρε κλασικό τριάρι". Απαντώ με το εξής.

Όχι εγώ, ο Μπραντ Στίβενς, το 2017. "Πλέον, οι ομάδες αναζητούν παίκτες με ένα πολυδιάστατο σετ δεξιοτήτων, σαν «ελβετικός σουγιάς», που μπορούν να ενταχθούν σε ένα πιο ελεύθερο, χωρίς αυστηρές θέσεις (positionless), παιχνίδι.

Η δυνατότητα ενός παίκτη να προσαρμόζεται και να ανταποκρίνεται σε πολλαπλούς ρόλους έχει πλέον μεγάλη αξία. «Δεν βλέπω πλέον τις κλασικές πέντε θέσεις», είχε δηλώσει ο προπονητής των Σέλτικς, Μπραντ Στίβενς. «Ίσως πλέον να είναι τόσο απλό όσο τρεις θέσεις: είτε είσαι χειριστής της μπάλας (ball-handler), είτε wing, είτε big». «Με τα χρόνια έχουμε γίνει όλο και πιο ευέλικτοι...»". Οπότε όντως, αν το θέσουμε με την κλασική έννοια του SF, δεν πήρε ξένο για βασικό (γιατί γενικότερα πήρε, τον Χαραλαμπόπουλο). Ωστόσο πλέον το recruiting κι ο σχολιασμός αυτού δεν γίνεται με γνώμονα απλώς που τοποθετούμε έναν παίκτη στην 5άδα.

Αλλά εξηγώντας τι φέρνει ο παίκτης στο γήπεδο γενικότερα.

Οπότε, πάμε να δούμε τι ισχύει: Δεν χρειάζεται απαραίτητα να υπάρχει ένας παίκτης που να χαρακτηρίζεται αποκλειστικά ως “3”. Το κλασικό μοντέλο "1, 2, 3, 4, 5" έχει σε μεγάλο βαθμό δώσει τη θέση του στο: GUARDS – WINGS – BIGS Και αυτό ταιριάζει αρκετά στο φετινό ρόστερ του Άρη. Ο Άρης πήρε παίκτες που μπορούν να καλύψουν χώρο και ρόλους ανάλογα με το matchup και το σχήμα.

Στα wings έχει ακριβώς αυτή τη λογική. Άνταμ Μοκόκα: 2-3 Βασίλης Χαραλαμπόπουλος: 3-4 Δηλαδή έχεις δύο παίκτες που μπορούν να λειτουργήσουν ως wings, αλλά από διαφορετική κατεύθυνση. Ο Μοκόκα σου δίνει περισσότερο όγκο, αθλητικότητα, άμυνα και δυνατότητα να μαρκάρει περιφερειακούς παίκτες, ενώ ο Χαραλαμπόπουλος σου δίνει μέγεθος, σουτ και παιχνίδι προς το 4. Και αυτό δημιουργεί κάτι πολύ σημαντικό: Δεν χρειάζεται να βρεις ένα “3”. Χρειάζεται να έχεις αρκετό wing capacity.

Και υπάρχει και δεύτερος δρόμος: τα 3-guard lineups.

Υπάρχουν αρκετοί guards για να δημιουργηθούν τριάδες στην περιφέρεια.

Υπάρχει δηλαδή versatility και όχι απαραίτητα ένας παίκτης “καρφιτσωμένος” στο 3. Το ζητούμενο πλέον δεν είναι να έχεις έναν παίκτη που γράφει “SF” δίπλα στο όνομά του.

Είναι να έχεις αρκετούς παίκτες που μπορούν να καλύψουν τις απαιτήσεις του 3, ανάλογα με το σχήμα, τον αντίπαλο και το matchup.

Με άλλα λόγια, ο Άρης μπορεί να μην έχει ένα κλασικό τριάρι.

Έχει όμως wings.

Και αυτή είναι σημαντική διαφορά. "Either you’re a ball-handler, a wing or a big" έλεγε ο Στίβενς και δεν εννοούσε ότι οι θέσεις αξαφανίστηκαν.

Positionless μπάσκετ δε σημαίνει "ο,τι να 'ναι". Περιγράφει ένα μπάσκετ βασισμένο στους ρόλους: Guards, Wings και Bigs ως οι τρεις μεγάλες οικογένειες, και μετά συγκεκριμένοι ρόλοι/αρμοδιότητες μέσα σε αυτές (Μοκόκα two-way wing, Β.Χ. stretch wing, Μόργκαν scoring guard). Και ο Θανάσης, τι φάση? Ο Θανάσης πλέον σίγουρα δεν είναι SF. ΑΛΛΑ... Ο Θανάσης είναι ενδιαφέρουσα περίπτωση γιατί το physical profile του βρίσκεται ανάμεσα σε wing και big.

Στο big ball ως 3 μπορεί να σου δώσει πολύ μεγάλο μέγεθος και δύναμη απέναντι σε αντίπαλα wings, άμυνα και αλλαγές σε screens, cuts χωρίς την μπάλα, επιθετικό rebounding δυνατότητα να μαρκάρει από 2/3 μέχρι 4. Αλλά δεν είναι το wing που θα δημιουργήσει με την ντρίμπλα ή θα ανοίξει το γήπεδο με σταθερό σουτ.

Γι' αυτό θα τον χαρακτηρίζαμε περισσότερο ως Power Wing.

Μοκόκα >> Two-way Wing Χαραλαμπόπουλος >> Stretch / Big Wing Θανάσης >> Power / Defensive Wing Αυτό είναι ακριβώς το νόημα του να μη λες απλώς «ποιος είναι το 3άρι;», αλλά αντίθετα: «Τι είδους wings έχω και τι διαφορετικές πεντάδες μπορώ να δημιουργήσω με αυτά;»...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους