Η Βίκυ Κατσαρού (Viki Katsarou) γράφει για τους ''Βρίκελους'' του Γιώργου Χωματηνού, Κίχλη 2026 στο Μονόκλ "Βιβλιοπωλείο-Εκδόσεις-Περιοδικό". Στην διεισδυτική και προσεκτική ανάγνωσή της ιδιαίτερο...

Πλήρες Κείμενο:

Η Βίκυ Κατσαρού (Viki Katsarou) γράφει για τους ''Βρίκελους'' του Γιώργου Χωματηνού, Κίχλη 2026 στο Μονόκλ "Βιβλιοπωλείο-Εκδόσεις-Περιοδικό". Στην διεισδυτική και προσεκτική ανάγνωσή της ιδιαίτερο ρόλο παίζει και η ματιά της ποιήτριας. ''Η γλώσσα είναι ίσως το πιο παράτολμο και ταυτόχρονα το πιο επιτυχημένο στοίχημά του.

Ιδιωματική, πυκνή, τραχιά, σαρκική, κάποτε σχεδόν παραληρηματική, ανακατεύει το λαϊκό με το λόγιο, τη βωμολοχία με την ποιητικότητα, τη θρησκευτική εικόνα με τη λάσπη, το αίμα, τον ιδρώτα, τα κόκαλα και τη σήψη.

Στην αρχή χρειάστηκα λίγες σελίδες για να βρω τον βηματισμό της.

Έπειτα όμως ένιωθα ότι την τραγουδούσα μέσα μου.

Και αυτό δεν είναι τυχαίο.

Η πρόζα του Χωματηνού έχει έντονη προφορικότητα.

Οι επαναλήψεις, οι συσσωρεύσεις, οι απότομες μετατοπίσεις, οι φωνές που εισχωρούν η μία μέσα στην άλλη δημιουργούν έναν ρυθμό που θυμίζει άλλοτε παραμύθι ειπωμένο γύρω από φωτιά, άλλοτε μοιρολόι, άλλοτε χορικό και άλλοτε παραλήρημα.

Η στίξη είναι τέτοια που οργανώνει την αναπνοή και σε αρκετά σημεία η πρόζα αποκτά την πυκνότητα της ποίησης χωρίς ποτέ να παύει να αφηγείται.

Κι εκεί βρίσκεται, για μένα, ένας από τους συναισθηματικούς πυρήνες του βιβλίου: Οι ζωντανοί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τους νεκρούς κι όχι οι νεκροί τους ζωντανούς.

Από αυτή την άποψη, οι «βρίκελοι» του τίτλου αποκτούν μια πολύ ευρύτερη σημασία.

Βρικόλακας μπορεί να γίνει η μνήμη, η ενοχή, ο πόθος, η απώλεια, η ιστορία, ακόμη και μια παλιά εκδοχή του εαυτού μας που εξακολουθεί να τρέφεται από τον σημερινό.

Και υπάρχει ακόμη κάτι που αγάπησα πολύ.

Το βιβλίο δεν εξευγενίζει τους ανθρώπους του για να τους αγαπήσει.

Τους αφήνει χυδαίους, αστείους, λάγνους, φοβισμένους, σκληρούς, τρυφερούς, γελοίους, βίαιους.

Γι’ αυτό και οι Βρίκελοι, παρόλο που είναι γεμάτοι φαντάσματα, μου φάνηκαν τελικά ένα βιβλίο τρομερά ερωτευμένο με τη ζωή.

Όχι με μια ωραιοποιημένη ζωή.

Με τη ζωή που βρωμάει τσιγαρίλα, ιδρώτα, χώμα και αίμα.

Με τη ζωή που γερνάει, ποθεί, σαπίζει, θυμάται, χάνει.

Με εκείνη που γνωρίζει ότι θα πεθάνει και παρ’ όλα αυτά χορεύει.

Ένα βιβλίο για τους νεκρούς που επιμένουν να ζουν μέσα μας και για τους ζωντανούς που πρέπει, παρ’ όλα αυτά, να συνεχίσουν να χορεύουν. Και ναι. Ένα μικρό κομψοτέχνημα. '' Εδώ το πλήρες κείμενο: https://www.monocleread.gr/.../anamesa-sto-posopo-k.../...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους