Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ανθρωπιά δεν είναι λέξη, είναι στάση ζωής

------------------------------------------------------------ Η «ανθρωπιά» είναι, ίσως, μία από τις πιο πολυχρησιμοποιημένες λέξεις της εποχής μας.

Την επικαλούμαστε εύκολα, τη διακηρύσσουμε δημόσια και την περιφέρουμε από στόμα σε στόμα σαν νόμισμα κοινής αποδοχής.

Όμως η πραγματική της αξία δεν αποδεικνύεται στα λόγια.

Δοκιμάζεται στις πράξεις και, κυρίως, στη στάση μας απέναντι στον ανυπεράσπιστο άνθρωπο.

Αρκεί μια προσεκτική ματιά γύρω μας για να αντιληφθούμε τη μεγάλη αντίφαση! Όσο περισσότερο μιλάμε για ανθρωπιά, τόσο περισσότερο η καθημερινότητά μας χάνει τη θαλπωρή και τη ζεστασιά της.

Οι ανθρώπινες σχέσεις ψυχραίνονται, η αδιαφορία παγιώνεται και η δυστυχία του άλλου μετατρέπεται συχνά σε μια ακόμη εικόνα που περνά για λίγα δευτερόλεπτα μπροστά από τα μάτια μας, πριν χαθεί μέσα στην αδιάκοπη ροή της ενημέρωσης.

Ζούμε, θα έλεγε κανείς, έναν βαρύ ηθικό χειμώνα χωρίς αλκυονίδες ημέρες.

Αυτό ακριβώς το παγερό συναίσθημα με κατέκλυσε αντικρίζοντας την εικόνα που ακολουθεί.

Μια εικόνα που, δυστυχώς, δεν είναι πρωτόγνωρη.

Την έχουμε δει πολλές φορές, ίσως τόσο πολλές ώστε να κινδυνεύουμε να τη συνηθίσουμε.

Και όμως, κάθε φορά που την κοιτάζω, η καρδιά μου σπαράζει και τα ίδια βασανιστικά ερωτήματα επιστρέφουν: Ποιοι είμαστε τελικά; Τι έχουμε γίνει; Και προς τα πού κατευθυνόμαστε; Η εποχή μας δεν διέρχεται μόνο οικονομική, πολιτική ή κοινωνική κρίση.

Διέρχεται, πρωτίστως, μια βαθιά κρίση ανθρωπισμού.

Η αδιάκοπη επιδίωξη της ευμάρειας, η αποξένωση, η αδιαφορία για τον πλησίον, η κοινωνική αναλγησία, η βία και ο κυνισμός μαρτυρούν ότι η ανθρώπινη ζωή δεν αντιμετωπίζεται πάντοτε ως η υπέρτατη και αδιαπραγμάτευτη αξία που θα έπρεπε να είναι.

Όταν ο πόνος του άλλου παύει να μας αφορά, δεν χάνει μόνο εκείνος ένα στήριγμα· χάνουμε κι εμείς ένα μέρος της ανθρωπιάς μας.

Και όταν αυτή η αδιαφορία γενικεύεται, δεν απειλείται απλώς η κοινωνική συνοχή.

Απειλείται η ίδια η ειρήνη, πρώτα μέσα στις οικογένειες και στις κοινωνίες μας και ύστερα ανάμεσα στους λαούς.

Μην προσπεράσεις, λοιπόν, αυτή την εικόνα σαν να πρόκειται για κάτι μακρινό και ξένο.

Στάσου για λίγο.

Κοίταξέ την όχι μόνο με τα μάτια, αλλά και με τη συνείδησή σου.

Αναρωτήσου πώς θα ένιωθες αν στη θέση αυτού του ανθρώπου βρισκόταν το δικό σου παιδί, το δικό σου σπλάχνο, ένας άνθρωπος που αγαπάς.

Γιατί η ανθρωπιά δεν μετριέται από τη συγκίνηση της στιγμής ούτε από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις.

Μετριέται από το αν επιλέγουμε να δούμε, να νοιαστούμε και να δράσουμε.

Από το αν αρνούμαστε να εξοικειωθούμε με τη δυστυχία.

Από το αν μπορούμε ακόμη να πούμε: «Ο πόνος σου με αφορά». Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο πόση αναλγησία, τραχύτητα και ανθρώπινη δυστυχία μπορούμε ακόμη να αντέξουμε.

Το ουσιαστικό ερώτημα είναι: Πόση ανθρωπιά είμαστε διατεθειμένοι να επιστρατεύσουμε, ώστε να μη συνηθίσουμε ποτέ το απάνθρωπο;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους