Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΟΙΝΗ Ή ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ; Γράφει ο Μαρίνος Γεωργάτος Η οργή ζητά εκδίκηση — η Δικαιοσύνη οφείλει να απαιτεί λογοδοσία

---------------------------------------------------------------------- Υπάρχουν εγκλήματα μπροστά στα οποία η γλώσσα φτωχαίνει και η ψυχή εξεγείρεται.

Όταν θύματα είναι παιδιά, νήπια ή ανυπεράσπιστοι άνθρωποι, η αγανάκτηση γίνεται κραυγή και το ερώτημα προκύπτει σχεδόν αυθόρμητα: αξίζει ο δράστης να εξακολουθεί να ζει; Δεν θα υποκριθώ τον ψύχραιμο παρατηρητή.

Κατανοώ απόλυτα εκείνον που, αντικρίζοντας τέτοιες φρικαλεότητες, ζητά τη θανατική ποινή.

Η κοινωνία δεν μπορεί να απαντά με χλιαρές καταδίκες, πρόωρες αποφυλακίσεις, ατέρμονες καθυστερήσεις και ποινές που τελικά αποδεικνύονται πολύ μικρότερες από εκείνες που ανακοινώνονται.

Όμως η απάντηση δεν πρέπει να είναι η εκτέλεση από το κράτος.

Όχι από επιείκεια προς τον εγκληματία, αλλά επειδή η Δικαιοσύνη δεν επιτρέπεται να αντιγράφει την πράξη που καταδικάζει.

Επειδή κανένα δικαστικό σύστημα δεν είναι αλάνθαστο και μια άδικη φυλάκιση μπορεί, έστω δύσκολα, να διορθωθεί· ένας νεκρός αθώος δεν επιστρέφει.

Και επειδή δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι η θανατική ποινή αποτρέπει αποτελεσματικότερα το έγκλημα.

Αυτό που δικαιούμαστε να απαιτούμε είναι κάτι πολύ ουσιαστικότερο: πραγματικά ισόβια για τα ειδεχθέστερα εγκλήματα, αυστηρότατη και εξατομικευμένη κρίση πριν από οποιαδήποτε αποφυλάκιση, μόνιμη απομάκρυνση όσων εξακολουθούν να αποτελούν σοβαρό κίνδυνο, ταχεία απονομή δικαιοσύνης, οργανωμένη πρόληψη και έγκαιρη παρέμβαση εκεί όπου υπάρχουν σαφείς ενδείξεις κακοποίησης ή επικινδυνότητας.

Και κάτι ακόμη: η τροφή και η στοιχειώδης περίθαλψη ενός κρατουμένου δεν είναι επιβράβευση ούτε φιλοξενία.

Είναι το ελάχιστο τίμημα που καταβάλλει ένα κράτος δικαίου για να προστατεύει την κοινωνία χωρίς να μετατρέπεται το ίδιο σε δήμιο.

Η φυλακή τού αφαιρεί το πολυτιμότερο αγαθό μετά τη ζωή: την ελευθερία.

Το κέντρο της συζήτησης, όμως, πρέπει να επιστρέψει εκεί όπου πραγματικά ανήκει: στα θύματα.

Στα παιδιά που δεν σώθηκαν, στις οικογένειες που καταστράφηκαν, στις προειδοποιήσεις που αγνοήθηκαν και στις κρατικές υπηρεσίες που ενδεχομένως αδράνησαν.

Η ανθρωπιά μιας κοινωνίας δεν αποδεικνύεται από την επιείκειά της προς τον αμετανόητο εγκληματία.

Αποδεικνύεται από την αποφασιστικότητά της να προστατεύει τον αθώο, να τιμωρεί αυστηρά τον ένοχο και να μην επιτρέπει ποτέ ξανά να επιστρέψει επικίνδυνος ανάμεσά μας.

Δεν ζητώ εκδίκηση. Ζητώ Δικαιοσύνη που δεν εμπαίζεται, ποινές που εφαρμόζονται και ένα κράτος που προλαβαίνει το κακό πριν χρειαστεί να μετρήσουμε ακόμη ένα αθώο θύμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους