Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΟΙΤΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ. Αυτή ήταν ίσως η πιο επικίνδυνη φράση που καταφέραμε να κάνουμε τρόπο ζωής.

Κοίτα τη δουλειά σου.

Εσύ κοίτα την οικογένειά σου.

Εσύ το μαγαζί σου.

Εσύ την δουλειά σου.

Εσύ την ενορία σου.

Εσύ την Μητρόπολή σου.

Και μην μιλάς.

Μην ασχολείσαι.

Μην αντιδράς.

Μην έχεις γνώμη.

Δεν είναι δική σου υπόθεση.

Και όσο εμείς κοιτάζαμε ο καθένας, τη δουλειά του, κάποιοι άλλοι κοίταζαν τη δουλειά όλων μας.

Αποφάσιζαν για την κοινωνία μας.

Για τα παιδιά μας.

Για την οικογένεια.

Για την Ιστορία.

Για την Παράδοση.

Για τα ήθη και τα έθιμά μας.

Για το τι θα θεωρείται φυσιολογικό και τι όχι.

Και εμείς; Σιωπή.

Γιατί μας έμαθαν πως η σιωπή είναι πολιτισμός.

Πως η αντίδραση είναι φασισμός.

Πως η διαφωνία είναι μισαλλοδοξία.

Πως όποιος υπερασπίζεται την Παράδοση είναι οπισθοδρομικός.

Πως όποιος υπερασπίζεται την Πίστη του πρέπει πρώτα να απολογηθεί επειδή την έχει.

Και έτσι φτάσαμε στο σημείο να συμβαίνει το εξής: Οι άνθρωποι με αρχές να φοβούνται να μιλήσουν και οι άνθρωποι χωρίς αρχές να μη φοβούνται να φωνάξουν.

Και όσο οι πρώτοι σιωπούν, οι δεύτεροι δεν απλώς μιλούν. Επιβάλλονται.

Όχι επειδή είναι περισσότεροι.

Αλλά επειδή απέναντί τους βρίσκουν σιωπή.

Κάποτε πρέπει να το καταλάβουμε.

Η σιωπή δεν είναι πάντοτε ειρήνη.

Μερικές φορές είναι φόβος.

Μερικές φορές είναι αδιαφορία.

Και πολλές φορές είναι η πιο βολική μορφή συνενοχής.

Δεν σου ζητά κανείς να μισήσεις άνθρωπο.

Δεν σου ζητά κανείς να προσβάλεις άνθρωπο.

Δεν σου ζητά κανείς να αρνηθείς σε κανέναν το δικαίωμα να ζει όπως επιλέγει.

Αλλά κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου απαγορεύσει να έχεις γνώμη.

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σε αναγκάσει να χειροκροτείς κάτι με το οποίο διαφωνείς.

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου πει ότι πρέπει να σωπαίνεις για να θεωρείσαι καλός άνθρωπος.

Έχω δικαίωμα να αγαπώ την Παράδοσή μου.

Έχω δικαίωμα να υπερασπίζομαι την οικογένεια.

Έχω δικαίωμα να πιστεύω στην Πίστη των Πατέρων μου.

Έχω δικαίωμα να διαφωνώ.

Και αυτό το δικαίωμα δεν μου το παραχώρησε κανείς για να μπορεί κάποιος άλλος να μου το πάρει.

Γιατί η Δημοκρατία δεν είναι να συμφωνούμε όλοι.

Δημοκρατία είναι να μπορώ να πω: Διαφωνώ.

Χωρίς να με φιμώνουν.

Χωρίς να με ειρωνεύονται.

Χωρίς να με χαρακτηρίζουν.

Χωρίς να μου λένε: Κοίτα τη δουλειά σου.

Όχι, αδελφέ μου.

Γιατί όταν αλλάζει ο τόπος μου, η κοινωνία μου, η Ιστορία μου και το μέλλον των παιδιών μας, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ.

Και δική σου.

Και όλων μας.

Γιατί, όταν οι άνθρωποι που έχουν συνείδηση αποφασίζουν να σιωπήσουν, τότε δεν χρειάζεται κανείς να τους νικήσει.

Έχουν ήδη παραδώσει τη θέση τους.

Γι' αυτό: Μίλα με σεβασμό.

Διαφώνησε χωρίς μίσος.

Υπερασπίσου χωρίς να προσβάλλεις.

Αλλά για όνομα του Θεού. ΜΗ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΣΩΠΑΙΝΕΙΣ.

Γιατί μια κοινωνία δεν χάνεται μόνο όταν οι κακοί γίνονται δυνατοί.

Χάνεται όταν οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να μιλήσουν, αποφασίζουν πως δεν είναι, η δουλειά τους. Πηγη: π.Μηνάς Αλεξιάδης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους