Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΧΩΡΙΑΤΗ, ΕΣΥ SUPER STAR Μα… πόσο συγκινητικό ν’ ανοίγει ένα σχολείο στην επαρχία.

Ένα όμορφο χωριό να ξαναζωντανεύει, μια οικογένεια που τολμά να εγκαταλείψει την πόλη, μερικοί «τρελοί» που αποφασίζουν να μείνουν εκεί όπου όλοι οι άλλοι φεύγουν. Μια ΑΜΚΕ ή μια Κοιν.Σ.Επ. που μπορεί να αναλαμβάνει δράση… Ώπα.

Κάτι βρωμάει εδώ.. Ή και αντιστρόφως.

Κάμερες, άρθρα, αφιερώματα. «Καλά είστε εκεί». «Μακάρι να μπορούσαμε κι εμείς». «Τι όμορφα που μεγαλώνουν τα παιδιά κοντά στη φύση». Για δεκαετίες, ο χωριάτης ήταν ο καθυστερημένος συγγενής της νεωτερικότητας.

Εκείνος που έπρεπε να εγκαταλείψει τον τόπο του, να κατεβεί στην πόλη, να σπουδάσει, να αλλάξει και λίγο την προφορά, μπας και μπορέσει και κρύψει όλα όσα σχεδόν θα πρόδιδαν την καταγωγή του.

Η επαρχία έτσι παρουσιαζόταν ως ένα παρελθόν από το οποίο όφειλες να απομακρυνθείς αν θες να προχωρήσεις.

Όμως ξαφνικά ο ίδιος χωριάτης μπορεί να γίνει super star.

Για να συμβεί αυτό, έπρεπε να χωρέσει σε μια καινούργια αφήγηση πολύ στενά δεμένη με πολυποίκιλες εκφράσεις .Επιστροφή στις ρίζες και στην αυθεντική ζωή; Ηρωική διάσωση ενός τόπου που χάνεται; Οικολογία; Ομαλότερη σύνδεση με το πράνα και καλλιέργεια του τσι; Ωραία όλα αυτά, για να μην μακρυγορούμε όμως ας αναφερθούμε εδώ ενδεικτικά σε δυο τυχαίες ιστορίες.. Στόρυ πρώτο.

Μια δασκάλα κρατά ανοιχτό το σχολείο, ένας ιερέας αναζητά οικογένειες, ένα ζευγάρι αφήνει την πόλη και μετακομίζει με τα παιδιά του στο βουνό.

Οι κάμερες φτάνουν και κάπως έτσι η προσωπική διακινδύνευση λίγων ανθρώπων μετατρέπεται σε εθνικό αφήγημα δημογραφικής αναγέννησης.Μέχρι να χαλάσει η ιστορία και φτου και από την αρχή.

Χωρίς να αναζητούμε ενόχους, ας εστιάσουμε όμως στη μεγάλη εικόνα που παίζεται το παιχνίδι.Η ερήμωση της επαρχίας δεν υπήρξε φυσικό φαινόμενο, αλλά το αποτύπωμα ενός ολόκληρου μοντέλου ανάπτυξης . Το μεταπολεμικό κράτος οργάνωσε αλλού τη δυνατότητα μιας βιώσιμης ζωής με τις ευκαιρίες εργασίας, εκπαίδευσης, υγείας μέσω της συγκέντρωσης δημόσιων υπηρεσιών και κοινωνικής ανέλιξης να συγκεντρώνονται στα αστικά κέντρα.

Η περιφέρεια παρείχε με τη σειρά της βεβαίως ανθρώπους, γη, πρώτες ύλες και ενέργεια, με τις αποφάσεις να λαμβάνονται αλλού.

Η συγκέντρωση αυτή συνέφερε πια αφού προσέφερε φθηνότερες υπηρεσίες, διαθέσιμο εργατικό δυναμικό, πολιτισμό, κατανάλωση, διασκέδαση και ίσως και έναν πληθυσμό διοικητικά ευκολότερα διαχειρίσιμο.

Όμως, ουδέν κακόν αμιγές καλού, γιατί χάρη σε αυτές τις δυσκολίες ανοίγεται το σκηνικό για το ηρωικό αφήγημα του ανθρώπου που τολμά να επιστρέψει.

Το χωριό όμως δεν είναι παράδεισος.

Αυτή την πραγματική επαρχία, το Κέντρο ή η «Ωραία Φάση» δυσκολεύονται να τη δουν, καθώς φαίνεται να προτιμούν είτε την ειδυλλιακή επιστροφή στη φύση, είτε την εύκολη καταδίκη μιας «κλειστής κοινωνίας». Είναι πολύ πιο εύπεπτο λοιπόν ένα θαύμα ή ένα σκάνδαλο.

Όμως ανάμεσα στις δύο αυτές επιλογές κάπου κει χωμένη στις αντιφάσεις της βρίσκεται η καθημερινή ζωή.

Ένα χωριό μπορεί να προσφέρει εγγύτητα και αλληλεγγύη, μπορεί επίσης όμως να γίνει και ασφυκτικό.

Όταν οι σχέσεις για παράδειγμα δυσκολέψουν, -που θα δυσκολέψουν- δεν υπάρχει πάντοτε η απόσταση, η ανωνυμία ή η δυνατότητα διαφυγής που προσφέρει μια μεγάλη πόλη και εκεί αρχίζουν τα πραγματικά δύσκολα.

Στόρυ 2. Η επαρχία γίνεται εύκολα αποδεκτή όταν ζητά να σωθεί.

Προκαλεί όμως μεγαλύτερη αμηχανία όταν αξιώνει να παράγει γνώση, θεσμούς και πολιτική μορφή.

Στην πόλη ένα νέο εγχείρημα μπορεί να ονομαστεί καινοτομία, εργαστήριο ή κοινωνικό πείραμα.

Στο χωριό το ίδιο εγχείρημα εξετάζεται πρώτα και πιο εύκολα ως αφέλεια, γραφικότητα ή ακόμη και ως πιθανή απάτη. Στο Ataxia School γνωρίζουμε κάτι από αυτή την εμπειρία.

Με τη στήριξη της τοπικής κοινότητας ανοίξαμε ένα σχολείο μέσα σε ένα κτίριο που είχε σωπάσει και κάναμε το χωριό ολόκληρο σχολείο.

Οι δρόμοι, η πλατεία, οι αυλές, το βουνό, οι κάτοικοι, η κίνηση των παιδιών μέσα στον τόπο ήταν οι «τάξεις» μας.

Από αυτή τη σχέση γεννήθηκε η παιδαγωγική μας πρόταση.

Η νέα σχολική χρονιά μάς βρίσκει με πολλές δυσκολίες.

Το δυσκολότερο βάρος είναι ότι πρέπει διαρκώς να αποδεικνύουμε πως αυτό που δημιουργήσαμε δικαιούται να υπάρχει και να κρίνεται με πραγματικούς όρους. Το Κέντρο εδώ δεν είναι μόνο γεωγραφικό, αλλά πολιτικό, διοικητικό και παιδαγωγικό.

Είναι ο μηχανισμός που απονέμει εγκυρότητα στο ποιος έχει γνώση και ποιος δικαιούται να μιλά.

Αν δεν έχεις πάρει το εκάστοτε χρίσμα του, μπορεί να είσαι ορατός και συγχρόνως να μην αναγνωρίζεσαι.

Φταίει άραγε το ότι είμαστε εκτός κεντρικής σκηνής; Ο Χέγκελ τοποθέτησε την αναγνώριση στον πυρήνα της ανθρώπινης συγκρότησης.

Πέρα από την όποια δημιουργία και την ικανοποίηση που μπορεί να αντλήσει κανείς από αυτή, χρειάζεται πάντα και ένας άλλος που θα συναντήσει τον δημιουργό του ως φορέα λόγου και πράξης.

Ένα σχολείο μπορεί να λειτουργεί, να παράγει εμπειρία και γνώση και παρ’ όλα αυτά να παραμένει σχεδόν παιδαγωγικά αόρατο ,επειδή γεννήθηκε κάπου όπου η σοβαρή γνώση και καινοτομία υποτίθεται πως δεν γεννιέται.

Δεν ζητάμε να εξιδανικευτεί η επαρχία ούτε να εξαιρεθεί από την κριτική.

Ζητάμε απλώς να πάψει να αντιμετωπίζεται ως σκηνικό, απομεινάρι ή παραφωνία και (να μας "επιτρέψετε" )να αναγνωριστεί ως τόπος που μπορεί να δημιουργεί παρόν και να παράγει μέλλον.

Ω… χωριάτη, εσύ super star. Χαιρετίζουμε την προσπάθεια σου. Πώς θα τα βγάλεις πέρα; Πρόβλημά σου. Cut!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους