Το πολύ και το ευ Και τελικά, μια εβδομάδα πριν το πρώτο παιχνίδι για το Champions League μετά από 24 χρόνια στη Νέα Φιλαδέλφεια, η ΠΑΕ ΑΕΚ ανακοίνωσε την κυκλοφορία του League Phase Pass, ενός μίνι...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι κάτοχοι των εισιτηρίων διαρκείας, λίγες εβδομάδες μετά την αγορά των εισιτηρίων τους για τη σεζόν που ξεκίνησε, και μέσα σε λιγότερο από 70 ώρες, θα πρέπει να καταβάλουν ένα σημαντικό αντίτιμο για να διατηρήσουν τη θέση τους και στους ευρωπαϊκούς αγώνες.

Κι οι υπόλοιποι, αν τελικά τα καταφέρουν θα κληθούν να πληρώσουν ακόμα και χρήματα που περισσότερο παραπέμπουν στον τελικό της διοργάνωσης τον περασμένο Ιούνιο στη Βουδαπέστη, παρά ένα απλό παιχνίδι της κύριας φάσης της διοργάνωσης για να δουν από κοντά τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Το καλοκαίρι του 2024 η διοικητική αλλαγή έγινε μέσα στον Ιούνιο, μια περίοδο κατά την οποία οι βασικές συνισταμένες της εταιρικής πολιτικής για τη σεζόν έχουν κάθε φορά διαμορφωθεί ήδη.

Ενώ, ο πρόωρος ευρωπαϊκός αποκλεισμός στέρησε μια ακόμα δυνατότητα.

Η σεζόν ήταν σε κάθε περίπτωση μεταβατική και έστω κάποια πρώτα συμπεράσματα για την πολιτική της νέας ιδιοκτησίας στον κρίσιμο τομέα των εισιτηρίων, μεμονωμένων και διαρκείας, δεν ήταν εύκολο να εξαχθούν.

Το καλοκαίρι του 2025 το κλίμα ήταν τελείως διαφορετικό.

Η αγωνιστική αποτυχία στη σεζόν που προηγήθηκε σφράγισε σε μεγάλο βαθμό την κίνηση των εισιτηρίων, πριν καν ξεκινήσει η διάθεσή τους στην αγορά, με τις τιμές τους να παραμένουν σταθερές.

Ο συνολικός αριθμός τους είναι εύλογο να εκτιμήσουμε ότι μειώθηκε, μάλλον για πρώτη φορά από την έναρξη λειτουργίας του νέου γηπέδου, αν και η ΠΑΕ ΑΕΚ δεν εξέδωσε ποτέ στοιχεία για το συνολικό αριθμό τους.

Τα άδεια καθίσματα έκαναν την εμφάνισή τους, ειδικά στο πρώτο κομμάτι της σεζόν, ενώ οι συζητήσεις για μειώσεις στις τιμές τους και για ενοποίηση του εισιτηρίου για τους εγχώριους και τους ευρωπαϊκούς αγώνες έκαναν δειλά - δειλά την εμφάνισή τους.

Ήταν πια σαφές πως το εισιτήριο για τη Νέα Φιλαδέλφεια ήταν ακριβό και ο διαχωρισμός που εφάρμοσε η προηγούμενη διοίκηση, είχε βασικό σκοπό μια ακόμα αύξηση στην ονομαστική τιμή του εισιτηρίου.

Η σεζόν έκλεισε με την επιτυχία της κατάκτησης του τίτλου και την προοπτική της επιστροφής του Champions League στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Οι μειώσεις που είχαν προαναγγελθεί το προηγούμενο διάστημα από τις διαρροές της ΠΑΕ στον τύπο μετατράπηκαν γρήγορα σε μηδενικές αυξήσεις.

Και το τέλος της καλοκαιρινής περιόδου, μαζί με την είσοδο στη League Phase έφερε μια νέα αύξηση στις τιμές των εισιτηρίων που ξεπερνά το 70%, αυτή τη φορά! Με τα εισιτήρια για τις πιο εμπορικές αναμετρήσεις σε αυτή την τετράδα αγώνων, εκείνες με αντιπάλους τη Ρόμα και τη Ρεάλ, να υφίστανται τις πιο μεγάλες αυξήσεις.

Το απόλυτο “Τake the money and run” με τις συγκρίσεις με το μακρινό παρελθόν που η ΑΕΚ βρέθηκε ξανά αντιμέτωπη μαζί τους να μοιάζουν πλέον αναπόφευκτες.

Τότε που η τιμή του εισιτηρίου στη Σκεπαστή έφθασε για πρώτη φορά τα 30 ευρώ για έναν αγώνα.

Η είσοδος στην Allwyn Arena είναι τελικά η πιο ακριβή σε σχέση με τα υπόλοιπα γήπεδα στη χώρα. ΑΕΚ, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός ακολουθούν το ράλι τιμών και ανταγωνίζονται ακόμα και στις αυξήσεις.

Και στο φόντο των νέων γηπέδων και των έργων ανακατασκευής τους που θα ολοκληρωθούν τα επόμενα χρόνια, προχωρούν σε αυξήσεις που μοιάζουν παράλογες για το οικονομικό περιβάλλον της εποχής.

Και το ερώτημα επανέρχεται.

Σε μια κοινωνία τσακισμένη από τη στεγαστική κρίση και με τους μισθούς να μην μπορούν να ακολουθήσουν την αυξανόμενη ακρίβεια και το μεγάλο κόστος ζωής, σε ποιον απευθύνονται τα ακριβότερα (από τα ήδη ακριβά) εισιτήρια; Η συζήτηση για τις τιμές των εισιτηρίων δεν είναι νέα στο κιτρινόμαυρο σύμπαν.

Η είσοδος στο νέο γήπεδο έφτιαξε το κατάλληλο έδαφος για την πρώτη μεγάλη αύξηση στις τιμές τους.

Η αυξημένη ζήτηση μπορεί να έδωσε την αναγκαία εξήγηση, δε μπορούσε όμως να απαντήσει στον πυρήνα της πολιτικής αυτής.

Άλλωστε, και τότε, οι αυξήσεις βάραιναν πολύ περισσότερο την πλατιά ζώνη των φθηνών και μεσαίων εισιτηρίων σε σύγκριση με τα ακριβά εισιτήρια που δεν απευθύνονται στους πολλούς.

Η εντύπωση της εποχής ήταν πως οι σημαντικές αυξήσεις στις τιμές δεν ήρθαν για να μείνουν.

Αλλά, η βασική προσδοκία ήταν πως μετά τις πρώτες σεζόν και την υποχώρηση της προσμονής για το νέο γήπεδο, "το αόρατο χέρι της αγοράς" θα έφερνε την πολυπόθητη διόρθωση προς τα κάτω.

Οι ελπίδες πολύ σύντομα διαψεύστηκαν.

Και το επόμενο βήμα ήταν ο διαχωρισμός των εισιτηρίων διαρκείας, μεταξύ εκείνων που αφορούσαν τις εγχώριες διοργανώσεις και εκείνων που απευθύνονταν αποκλειστικά στους ευρωπαϊκούς αγώνες.

Η πρώτη αναπόφευκτη ονομαστική αύξηση της τιμής του εισιτηρίου στην περίοδο λειτουργίας του νέου γηπέδου ήταν ήδη γεγονός. Η ΑΕΚ έγινε ο πρώτος ελληνικός σύλλογος που υιοθέτησε τη συγκεκριμένη πρακτική, μια πρακτική η οποία δυσκολεύεται να βρει οπαδούς και στα ευρωπαϊκά κλαμπ και γι αυτό δεν επιλέγεται.

Ενώ, όπως αποδεικνύει η πορεία των πραγμάτων, και αυτή η αλλαγή ήρθε για να μείνει.

Γι' αυτό και 4 χρόνια μετά συνεχίζεται. Η ΑΕΚ, με τη λαχτάρα του κόσμου της να ζήσει από κοντά μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές, επιβεβαιώνει τον κανόνα των μεγάλων αυξήσεων στα εισιτήρια.

Ακόμα κι αν σε κάποιες από αυτές βρεθούν σε γήπεδα στα οποία οι αντίπαλοί τους δίνουν κατά κανόνα πολύ λιγότερα για να βρεθούν εκεί.

Τα τελευταία χρόνια, σε όλη την Ευρώπη, οι αντιδράσεις για τις τιμές των εισιτηρίων είναι όλο και πιο συχνό φαινόμενο.

Κάποτε, οι οπαδοί της Ντόρτμουντ πέταξαν μέσα στο γήπεδο μπαλάκια του τένις θέλοντας να αναδείξουν την ταξική διάσταση της πολιτικής των ομάδων. “Το μπαλέτο της εργατικής τάξης” μετατρέπεται διαρκώς σε ένα άθλημα για λίγους όπως το τένις.

Αντίστοιχες, ήταν οι αντιδράσεις των ultras της Γιουβέντους όταν η ομάδα τους μετακόμισε από το ιστορικό Ντέλλε Άλπι στο νεότευκτο Allianz Stadium εκτοξεύοντας τις τιμές των εισιτηρίων.

Με περισσή ειρωνεία μάλιστα τότε, κατέκριναν τη διοίκηση Ανιέλι πως προτιμά τους εφήμερους φαν του Ρονάλντο από αυτούς που βρέθηκαν κοντά της στα δύσκολα χρόνια της Serie B. Ενώ, δεν πάει πολύ καιρός από τότε που η πλειοψηφία των φιλάθλων στις βρετανικές κερκίδες διαμαρτύρονταν υπό την ομπρέλα του κοινού συνθήματος "Enough is enough" για τις αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων.

Τα πρόσωπα μπορεί να αλλάζουν αλλά οι καταστάσεις μοιάζουν τόσο ίδιες.

Πρόσφατα, και με αφορμή τις πιεστικές ερωτήσεις δημοσιογράφων για τη μεταγραφική ενίσχυση της ΑΕΚ, ο Μάριος Ηλιόπουλος δήλωσε πως "Ουκ εν τω πολλώ, το ευ". Με ένα τρόπο, άλλωστε, η περσινή αγωνιστική επιτυχία της Ένωσης το έχει ήδη επιβεβαιώσει.

Δε φαίνεται βέβαια το ίδιο να ισχύει όταν η συζήτηση επιστρέφει στις τιμές των εισιτηρίων.

Η συνήθεια του γηπέδου αρχίζει να αφορά όλο και λιγότερους καθώς αυξάνονται όσοι δε μπορούν να ανταποκριθούν. Ή όπως λέει και το γνωστό σύνθημα στα βρετανικά γήπεδα: “Working-class game, business-class prices”

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους