Δεν γίνεται να θυμόμαστε σήμερα, 20 χρόνια μετά, την επιτυχία της Σαϊτάμα χωρίς να σκεφτόμαστε την ομάδα που την κυοφόρησε τον προηγούμενο χειμώνα του 2005-06: τον Παναθηναϊκό του Ομπράντοβιτς με...

Πλήρες Κείμενο:

Δεν γίνεται να θυμόμαστε σήμερα, 20 χρόνια μετά, την επιτυχία της Σαϊτάμα χωρίς να σκεφτόμαστε την ομάδα που την κυοφόρησε τον προηγούμενο χειμώνα του 2005-06: τον Παναθηναϊκό του Ομπράντοβιτς με Διαμαντίδη και Σπανούλη πρώτη φορά συμπαίκτες και μαζί τους Τσαρτσαρή, Χατζηβρέττα.

Όπως και ο Άρης το 1987, ο Παναθηναϊκός είχε τους 4/12 διεθνείς της θαυμαστής εθνικής του Γιαννάκη, ενώ εκείνο το καλοκαίρι προστέθηκε ο Ντικούδης.

Ίδιο με τον Άρη της δεκαετίας του '80, ο Παναθηναϊκός των 00s ήταν η ομάδα-κιβωτός της δεύτερης σπουδαίας περιόδου του ελληνικού μπάσκετ.

Φυσικά βασικότατα στελέχη της εθνικής έπαιζαν εκτός Παναθηναϊκού - πχ Παπαλουκάς και Ζήσης, όπως οι Φασούλας και Φάνης το '87 ήταν αντίπαλοι του Άρη.

Είναι ξεκάθαρο όμως ότι το αγωνιστικό στυλ της Εθνικής τότε αναπτυσσόταν στην αγωνιστική βάση του συλλόγου όπου αγωνίζονταν τα σημαντικότερα στελέχη της.

Οι συνεργασίες Διαμαντίδη, Σπανούλη, Τσαρτσαρή στον ΠΑΟ του 2005-06 που βλέπουμε στο βίντεο μας δίνουν έτσι εικόνες και της εθνικής της εποχής, σε κάποιες περιπτώσεις βλέπουμε συστήματα που είδαμε και στην Ιαπωνία, με τον Λάζο σε ρόλο Τομάσεβιτς, τον Σόφο ως Μπατίστ κλπ.

Τα στιγμιότυπα του βίντεο είναι από ένα Παναθηναϊκός-ΤΣΣΚΑ 92-82 τον Νοέμβρη του 2005, ένας από τους αγαπημένους μου αγώνες που θυμάμαι ακόμα πολύ καλά καθώς ήμουν μέσα.

Ο αγώνας coming out του Σπανούλη στην Ευρωλίγκα με τα 10/10 δίποντα και 28 πόντους, μια γεμάτη εμφάνιση από τον Μήτσο και πολύ καλό τον Παπαλουκά στην ΤΣΣΚΑ.

Θυμάμαι να φεύγω από το γήπεδο με τον κολλητό μου και να λέμε 'φαντάσου, έχουμε τους τέσσερις καλύτερους γκαρντ της Ευρώπης' - βάζαμε και τον Ζήση της Μπενετόν μέσα μέσα.

Σαν να ήσουν σε συναυλία μπάντας λίγο πριν γίνει διάσημη, το ένιωθες ότι κάτι μεγάλο χτιζόταν, έβλεπες history in the making.

Εποχές μεγάλης αισιοδοξίας και για τον Παναθηναϊκό και για το ελληνικό μπάσκετ, και το σπουδαίο έργο του Ζοτς μπόλιασε (μέσα και από το φίλτρο του Γιαννάκη) την σπουδαία εθνική μας.

Τέλος, ξαναβλέποντας εκείνον τον Παναθηναϊκό με τον Λάκοβιτς, γίνεται εμφανής η έλλειψη ενός καθαρού σουτέρ από την εθνική του Γιαννάκη.

Με ένα κουαρτέτο σπουδαίων πλέι/κόμπο γκαρντ, αυτό ήταν το κομμάτι του παζλ που έλειπε για να πάρει εκείνη η ομάδα περισσότερα από τα δυο μετάλλια του 2005-06, απολογισμός που σήμερα μοιάζει περισσότερο χαμένη ευκαιρία παρά αποτύπωση της πραγματικής αξίας της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους