🛑 ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ – ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΤΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ ✓ ΜΙΑ ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΠΗΡΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ Υπάρχει μια ολόκληρη γενιά που μεγάλωσε πιστεύοντας ότι η ενήλικη ζωή...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η γενιά των Millennials έμαθε από η εργασία, η μόρφωση και η προσπάθεια μπορούν να οδηγήσουν σε μια αξιοπρεπή ζωή.

Ότι ένας άνθρωπος που σπουδάζει, εργάζεται, αποκτά προσόντα και επιμένει μπορεί κάποια στιγμή να αποκτήσει ένα σπίτι, να δημιουργήσει οικογένεια, να κάνει διακοπές, να βγει για ένα γεύμα και να αισθάνεται ότι η ζωή του προχωρά.

Μόνο που η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ διαφορετική.

Για πολλούς νέους ανθρώπους, το σπίτι έγινε απρόσιτο, η σταθερή εργασία σπάνια, οι διακοπές περιορίστηκαν, η δημιουργία οικογένειας αναβλήθηκε και η καθημερινότητα μετατράπηκε σε έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης.

Και το χειρότερο είναι ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα αυτή η συλλογική αποτυχία ενός οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου παρουσιάστηκε ως προσωπική αποτυχία του καθενός.

Όμως δεν απέτυχε μια ολόκληρη γενιά.

Απέτυχε ένα μοντέλο που της υποσχέθηκε ότι η προσπάθεια αρκεί. ✓ Η ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ Ο 25χρονος που αδυνατεί να νοικιάσει μόνος του ένα σπίτι δεν είναι τεμπέλης.

Ο 30χρονος που δεν μπορεί να αγοράσει κατοικία δεν απέτυχε στη ζωή.

Ο 35χρονος που αναβάλλει τη δημιουργία οικογένειας επειδή δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο κόστος της καθημερινότητας δεν στερείται ονείρων.

Και ο 45χρονος γονιός που δυσκολεύεται να στηρίξει οικονομικά τις σπουδές των παιδιών του δεν είναι λιγότερο εργατικός ή λιγότερο υπεύθυνος.

Αυτή είναι ίσως η πιο σημαντική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί η σημερινή πραγματικότητα: η ανασφάλεια δεν πρέπει να εξατομικεύεται.

Όταν εκατομμύρια άνθρωποι με σπουδές, γλώσσες, δεξιότητες, επαγγελματική εμπειρία και διάθεση για εργασία δεν μπορούν να εξασφαλίσουν όσα προηγούμενες γενιές θεωρούσαν στοιχειώδη, τότε δεν μπορεί να φταίνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι.

Το πρόβλημα είναι βαθύτερο.

Είναι οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό. ✓ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΛΥΣΗ Η ουσία της συζήτησης βρίσκεται ακριβώς εδώ: όταν το πρόβλημα είναι συλλογικό, η λύση δεν μπορεί να είναι ατομική.

Δεν αρκεί να λέγεται στους νέους να δουλέψουν περισσότερο, να αποκτήσουν περισσότερα πτυχία, να κάνουν υπομονή ή να «προσπαθήσουν λίγο ακόμη». Πολλοί τα έχουν ήδη κάνει όλα αυτά.

Χρειάζεται ένα διαφορετικό κοινωνικό και οικονομικό σχέδιο.

Ένα σχέδιο που θα αντιμετωπίζει την κατοικία ως κοινωνική ανάγκη και όχι αποκλειστικά ως επενδυτικό προϊόν.

Που θα ενισχύει τους μισθούς και την αγοραστική δύναμη.

Που θα δημιουργεί σταθερές και ποιοτικές θέσεις εργασίας.

Που θα στηρίζει τη δημόσια υγεία και παιδεία.

Που θα επιτρέπει στους νέους ανθρώπους να κάνουν οικογένεια χωρίς να αισθάνονται ότι οδηγούνται οικονομικά στην καταστροφή.

Μέσα σε αυτή την ανάγκη για αλλαγή αποκτά ιδιαίτερη σημασία η πολιτική πρόταση που παρουσιάζεται στη Θεσσαλονίκη από τον Αλέξη Τσίπρα Alexis Tsipras και την ΕΛ.Α.Σ. Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη ✓ «ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, ΜΟΙΡΑΖΟΥΜΕ ΔΙΚΑΙΟΤΕΡΑ, ΖΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ» Το τρίπτυχο «Παράγουμε περισσότερο, μοιράζουμε δικαιότερα, ζούμε καλύτερα» δεν αποτελεί απλώς ένα σύνθημα.

Αποτυπώνει μια διαφορετική αντίληψη για την ανάπτυξη.

Γιατί ανάπτυξη δεν μπορεί να σημαίνει μόνο αύξηση κάποιων οικονομικών δεικτών, όταν την ίδια στιγμή μεγάλα τμήματα της κοινωνίας δυσκολεύονται να πληρώσουν το ενοίκιο, το ρεύμα, τα τρόφιμα ή να κάνουν λίγες ημέρες διακοπές.

Η ανάπτυξη έχει νόημα όταν μεταφράζεται σε καλύτερη ζωή για την κοινωνική πλειονότητα.

Αυτό σημαίνει παραγωγική ανασυγκρότηση, στήριξη της εργασίας, επενδύσεις στην περιφέρεια, ισχυρό δημόσιο τομέα, κοινωνική προστασία και δικαιότερη κατανομή του παραγόμενου πλούτου.

Και κυρίως σημαίνει ότι η οικονομία πρέπει να υπηρετεί την κοινωνία και όχι η κοινωνία να προσαρμόζεται διαρκώς στις ανάγκες της οικονομίας. ✓ Η ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιλογή να συνοδεύεται το πρόγραμμα από συγκεκριμένη κοστολόγηση.

Οι προτεινόμενες παρεμβάσεις συνολικού μικτού κόστους 7,39 δισ. ευρώ στην τετραετία, τα μόνιμα νέα έσοδα ύψους 1,92 δισ. ευρώ και η καθαρή δαπάνη των 5,47 δισ. ευρώ επιχειρούν να απαντήσουν σε ένα κρίσιμο ερώτημα: «Πόσο κοστίζει και από πού θα χρηματοδοτηθεί;» Αυτό είναι ουσιαστικό για μια πολιτική πρόταση που θέλει να διεκδικήσει τη διακυβέρνηση της χώρας.

Η κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να βασίζεται σε ευχολόγια.

Χρειάζεται σχέδιο, προτεραιότητες, πόρους και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.

Η δημοσιονομική αξιοπιστία, όμως, δεν πρέπει να μετατρέπεται σε άλλοθι για κοινωνική αδράνεια.

Αντίθετα, πρέπει να χρησιμοποιείται ως εργαλείο για να υπηρετείται η κοινωνική δικαιοσύνη. ✓ Η «ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΕΙΣΦΟΡΑ» ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΙΟΤΕΡΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΤΩΝ ΒΑΡΩΝ Η συζήτηση για την «Πατριωτική Εισφορά» αποκτά επομένως ευρύτερη πολιτική σημασία.

Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να συγκεντρωθούν περισσότερα έσοδα.

Το κρίσιμο είναι ποιοι σηκώνουν το βάρος της φορολογίας και ποιοι απολαμβάνουν τα οφέλη της ανάπτυξης.

Για χρόνια, η ελληνική κοινωνία έχει βιώσει μια πραγματικότητα στην οποία οι μισθωτοί και οι μικρομεσαίοι αισθάνονται ότι σηκώνουν δυσανάλογο βάρος, ενώ ο πλούτος και οι μεγάλες οικονομικές δυνατότητες δεν αντιμετωπίζονται πάντα με την ίδια αποφασιστικότητα.

Μια διαφορετική φορολογική πολιτική οφείλει να αποκαθιστά αυτή την ανισορροπία.

Δεν μπορεί να ζητείται διαρκώς περισσότερη προσπάθεια από εκείνους που ήδη δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις βασικές ανάγκες τους. ✓ Η ΚΑΤΟΙΚΙΑ, Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΩΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ Στον πυρήνα της νέας πολιτικής πρότασης βρίσκεται ένα κρίσιμο ερώτημα: τι σημαίνει τελικά «ζω καλύτερα»; Σημαίνει ότι ένας νέος άνθρωπος μπορεί να φύγει από το πατρικό του.

Σημαίνει ότι μπορεί να νοικιάσει ένα αξιοπρεπές σπίτι χωρίς να καταναλώνει το μεγαλύτερο μέρος του μισθού του.

Σημαίνει ότι μπορεί να σχεδιάσει το μέλλον του χωρίς να φοβάται κάθε απρόβλεπτο έξοδο.

Σημαίνει ότι μπορεί να αποκτήσει παιδιά χωρίς η απόφαση αυτή να συνοδεύεται από οικονομική αγωνία.

Σημαίνει ότι η δημόσια εκπαίδευση και η δημόσια υγεία λειτουργούν ως ισχυροί πυλώνες κοινωνικής ασφάλειας.

Σημαίνει, τελικά, ότι η αξιοπρέπεια δεν αποτελεί προνόμιο όσων έχουν οικογενειακή οικονομική στήριξη.

Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα. ✓ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ Η Θεσσαλονίκη, μέσα από την παρουσίαση του Εθνικού Σχεδίου Ανασυγκρότησης για την περίοδο 2027-2030, μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό πολιτικό σημείο εκκίνησης.

Όχι επειδή μια ομιλία από μόνη της μπορεί να αλλάξει την πραγματικότητα.

Αλλά επειδή μια κοινωνία που έχει κουραστεί από τη διαρκή αβεβαιότητα χρειάζεται ξανά μια σοβαρή πολιτική συζήτηση για το μέλλον.

Χρειάζεται να συζητήσει ποια παραγωγή θέλει, ποια εργασία θέλει, ποιο κοινωνικό κράτος θέλει, ποια φορολογία θεωρεί δίκαιη και ποια χώρα θέλει να παραδώσει στα παιδιά της.

Σε αυτή τη συζήτηση, η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα και της ΕΛ.Α.Σ. επιχειρεί να μεταφέρει το επίκεντρο από τη διαχείριση της καθημερινότητας στον σχεδιασμό της επόμενης ημέρας.

Από το «τι θα εξαγγείλουμε» στο «τι μπορούμε να υλοποιήσουμε». Από το «πόσο θα κοστίσει» στο «ποιος θα πληρώσει και ποιος θα ωφεληθεί». Από την ανάπτυξη των αριθμών στην ανάπτυξη της κοινωνίας. ✓ ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ Οι Millennials, αλλά και οι νεότερες γενιές που ακολουθούν, δεν χρειάζονται άλλες συμβουλές για περισσότερη ατομική προσπάθεια.

Χρειάζονται μια κοινωνία που θα ανταμείβει την προσπάθεια.

Χρειάζονται ένα κράτος που θα προστατεύει τον πολίτη.

Χρειάζονται μια οικονομία που θα δημιουργεί ευκαιρίες και όχι μόνο κέρδη.

Χρειάζονται πολιτικές που θα τους επιτρέπουν να ονειρεύονται ξανά.

Και αυτό δεν αφορά μόνο τους νέους.

Αφορά τους γονείς τους, που βλέπουν τα παιδιά τους να δυσκολεύονται περισσότερο από όσο δυσκολεύτηκαν οι ίδιοι.

Αφορά τους εργαζόμενους, τους μικρομεσαίους, τους συνταξιούχους, τους εκπαιδευτικούς, τους επιστήμονες, τους ανθρώπους της περιφέρειας και των πόλεων.

Αφορά μια ολόκληρη κοινωνία. ✓ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ Η μεγάλη πρόκληση, επομένως, δεν είναι απλώς να αλλάξει μια κυβέρνηση.

Είναι να αλλάξει η πολιτική κατεύθυνση.

Να περάσει η χώρα από ένα μοντέλο στο οποίο η ευημερία παρουσιάζεται ως ατομική υπόθεση σε ένα μοντέλο στο οποίο η κοινωνική πρόοδος αποτελεί συλλογικό στόχο.

Η πρόταση «Παράγουμε περισσότερο, μοιράζουμε δικαιότερα, ζούμε καλύτερα» μπορεί να λειτουργήσει ακριβώς ως αυτή η πολιτική πυξίδα.

Γιατί μια χώρα δεν κρίνεται μόνο από το πόσο πλούτο παράγει.

Κρίνεται από το πώς τον μοιράζει.

Δεν κρίνεται μόνο από το πόσους επενδυτές προσελκύει.

Κρίνεται από το αν οι εργαζόμενοι μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς.

Δεν κρίνεται μόνο από τους δημοσιονομικούς δείκτες.

Κρίνεται από το αν οι νέοι μπορούν να κάνουν όνειρα και να τα μετατρέπουν σε πραγματικότητα.

Και πάνω απ’ όλα, μια δημοκρατική πολιτεία κρίνεται από το αν οι άνθρωποί της μπορούν να αισθάνονται ότι το αύριο θα είναι καλύτερο από το σήμερα. ✓ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ Η γενιά των Millennials δεν απέτυχε. Προσπάθησε. Σπούδασε. Εργάστηκε. Προσαρμόστηκε. Δημιούργησε.

Άντεξε οικονομικές κρίσεις, πανδημίες, εργασιακή ανασφάλεια και μια διαρκώς αυξανόμενη πίεση στην καθημερινότητα.

Αυτό που χρειάζεται τώρα δεν είναι να της ζητηθεί να αντέξει λίγο ακόμη.

Χρειάζεται να της δοθεί η δυνατότητα να ζήσει.

Να εργαστεί με αξιοπρέπεια.

Να κατοικήσει σε ένα σπίτι που μπορεί να πληρώσει.

Να δημιουργήσει οικογένεια αν το επιθυμεί.

Να κάνει διακοπές χωρίς ενοχές.

Να σχεδιάσει το μέλλον χωρίς διαρκή φόβο.

Αυτό δεν είναι υπερβολική απαίτηση.

Είναι το αυτονόητο μιας κοινωνίας που θέλει να ονομάζεται δίκαιη.

Και ακριβώς γι’ αυτό η πολιτική συζήτηση που ανοίγει στη Θεσσαλονίκη έχει ιδιαίτερη σημασία.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι απλώς μια διαφορετική διαχείριση της εξουσίας.

Είναι μια διαφορετική αντίληψη για την Ελλάδα, την οικονομία, την ανάπτυξη, την κοινωνική δικαιοσύνη και τελικά για την ίδια τη ζωή των ανθρώπων.

Η πραγματική αλλαγή αρχίζει όταν η κοινωνία σταματά να κατηγορεί τον εαυτό της για όσα δεν δημιούργησε η ίδια.

Και συνεχίζεται όταν αποκτά ξανά συλλογική αυτοπεποίθηση, πολιτική ελπίδα και ένα συγκεκριμένο σχέδιο για το αύριο.

Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα.

Να γίνει η Ελλάδα μια χώρα όπου η προσπάθεια ξαναβρίσκει αντίκρισμα, η ανάπτυξη αποκτά κοινωνικό περιεχόμενο και το «ζούμε καλύτερα» παύει να είναι σύνθημα και γίνεται πραγματικότητα. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους