Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Israel Hayom: ”Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αλλάζει την Ελλάδα – Το ισραηλινό δίκτυο που χτίζεται απέναντι στην Τουρκία – Η συμφωνία που αλλάζει τον χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου” Το Ισραήλ εξοπλίζει την Ελλάδα με πολυεπίπεδη αεράμυνα, η Αθήνα απαιτεί τεχνογνωσία και πηγαίο κώδικα και το νέο δόγμα Δένδια στέλνει σαφές μήνυμα στην Άγκυρα – Στο επίκεντρο David’s Sling, Barak MX, SPYDER, F-35 και νέα γαλλικά πολεμικά πλοία «Να προστατεύσουμε ολιστικά την επικράτειά μας, στον αέρα, στη θάλασσα και κάτω από την επιφάνεια». Με αυτή τη φράση περιέγραψε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας τη φιλοσοφία πίσω από το νέο ελληνικό αμυντικό δόγμα της «Ασπίδας του Αχιλλέα», όπως υπενθυμίζει σε εκτενή ανάλυσή του το ισραηλινό Israel Hayom.

Η ισραηλινή εφημερίδα παρουσιάζει τη νέα ελληνική αμυντική αρχιτεκτονική όχι ως μία ακόμη εξοπλιστική αγορά, αλλά ως μία βαθιά στρατηγική μεταμόρφωση της Ελλάδας, η οποία συνδέει αεράμυνα, αντιπυραυλική προστασία, πολεμικό ναυτικό, αεροπορία πέμπτης γενιάς και εγχώρια αμυντική βιομηχανία.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η συμφωνία ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ με το Ισραήλ για τη δημιουργία ενός πολυεπίπεδου δικτύου αεράμυνας.

Όμως, όπως υπογραμμίζει το Israel Hayom, η συμφωνία αυτή είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από μία απλή αγορά οπλικών συστημάτων.

Περιλαμβάνει μεταφορά τεχνογνωσίας και τεχνολογίας προς την ελληνική βιομηχανία και, ταυτόχρονα, ενισχύει ακόμη περισσότερο τον στρατηγικό άξονα Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου απέναντι στην Τουρκία.

Τρεις ισραηλινές ασπίδες πάνω από την Ελλάδα Η νέα ελληνική αμυντική αρχιτεκτονική θα βασιστεί σε τρία διαφορετικά ισραηλινά συστήματα αναχαίτισης, καθένα από τα οποία θα καλύπτει διαφορετικό επίπεδο απειλής.

Στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκεται το David’s Sling.

Το σύστημα είναι σχεδιασμένο για την αναχαίτιση: βαλλιστικών πυραύλων, πυραύλων cruise και άλλων βαρέων απειλών μεγάλης ταχύτητας και εμβέλειας.

Πρόκειται για το ανώτερο στρώμα της μελλοντικής ελληνικής αεράμυνας.

Ακριβώς από κάτω βρίσκεται το Barak MX της Israel Aerospace Industries, το οποίο το ισραηλινό δημοσίευμα χαρακτηρίζει ουσιαστικά ως τη «ραχοκοκαλιά» ολόκληρου του δικτύου. Το Barak MX χρησιμοποιεί διαφορετικού τύπου αναχαιτιστές με εμβέλειες από περίπου 35 έως 150 χιλιόμετρα και προορίζεται για την αντιμετώπιση: μαχητικών αεροσκαφών, ελικοπτέρων, drones και πυραύλων cruise. SPYDER: Η κινητή ασπίδα γύρω από βάσεις και λιμάνια Το τρίτο επίπεδο θα καλύπτει το SPYDER της Rafael.

Η μεγάλη του αξία βρίσκεται στην ταχύτητα ανάπτυξης και στην κινητικότητά του.

Το σύστημα μπορεί να μετακινηθεί γρήγορα και να δημιουργήσει κινητές ζώνες προστασίας γύρω από στρατιωτικές βάσεις, λιμάνια, ενεργειακές εγκαταστάσεις και άλλες υποδομές κρίσιμης σημασίας.

Αυτό δίνει στην Ελλάδα τη δυνατότητα να μην στηρίζεται αποκλειστικά σε σταθερές αμυντικές θέσεις.

Σε μία περίοδο όπου drones, πύραυλοι cruise και περιφερόμενα πυρομαχικά μπορούν να προσβάλουν κρίσιμους στόχους με πολύ μικρό χρόνο προειδοποίησης, η κινητικότητα αποτελεί ζωτικό στοιχείο επιβίωσης.

Το πραγματικό «μυαλό» της Ασπίδας του Αχιλλέα Τα τρία συστήματα από μόνα τους δεν αποτελούν την πλήρη «Ασπίδα του Αχιλλέα». Η πραγματική ισχύς θα βρίσκεται στη διασύνδεσή τους.

Ένα προηγμένο δίκτυο ραντάρ θα εντοπίζει και θα ταξινομεί τις απειλές, ενώ ένα ενιαίο κέντρο διοίκησης και ελέγχου θα αποφασίζει ποιο σύστημα πρέπει να χρησιμοποιηθεί κάθε φορά.

Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα επιχειρεί να περάσει από τη λογική των αποσπασματικών αντιαεροπορικών μέσων σε ένα ενιαίο, δικτυωμένο εθνικό σύστημα αεράμυνας.

Το κρίσιμο πλεονέκτημα είναι η ταχύτητα.

Σε μία σύγχρονη σύγκρουση, ο χρόνος μεταξύ εντοπισμού και πλήγματος μπορεί να μετριέται σε λεπτά ή ακόμη και σε δευτερόλεπτα.

Γι’ αυτό, η ικανότητα ενός κεντρικού συστήματος να «βλέπει» ολόκληρη την εικόνα και να αποφασίζει άμεσα ποιος αναχαιτιστής θα χρησιμοποιηθεί είναι στρατηγικής σημασίας. Δένδιας: Το μάθημα από τον πόλεμο του 1973 Το Israel Hayom δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις δηλώσεις του Νίκου Δένδια για τα ιστορικά διδάγματα που λαμβάνει υπόψη της η Ελλάδα. Ο Έλληνας υπουργός δεν αναφέρθηκε μόνο στον πόλεμο της Ουκρανίας και στην επανάσταση που έχουν προκαλέσει τα drones.

Αναφέρθηκε και στον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973. Ο Δένδιας υπενθύμισε ότι τότε η ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία, παρά το υψηλό επίπεδο ισχύος της, βρέθηκε αντιμέτωπη με μία ιδιαίτερα αποτελεσματική αιγυπτιακή αντιαεροπορική άμυνα. «Υπήρξε μια μεγάλη μάχη μεταξύ της ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας, πάντα μιας από τις καλύτερες στον κόσμο, και των αιγυπτιακών αντιαεροπορικών δυνάμεων», ανέφερε.

Και πρόσθεσε: «Η ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία δεν κέρδισε. Οι Ισραηλινοί έχασαν πολλά αεροσκάφη και πολλούς πιλότους». Σύμφωνα με τον ίδιο, το σημείο καμπής ήρθε όταν οι ισραηλινές χερσαίες δυνάμεις πέρασαν τη Διώρυγα του Σουέζ και κατέστρεψαν την αιγυπτιακή αντιαεροπορική υποδομή από το έδαφος. Η Αθήνα μελετά πώς πολεμά η Τουρκία Η αναφορά αυτή δεν είναι ιστορική λεπτομέρεια.

Εξηγεί τη νέα λογική της Αθήνας. Η Ελλάδα δεν θέλει να στηρίζεται αποκλειστικά στην υπεροχή της Πολεμικής Αεροπορίας.

Θέλει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου: η αεράμυνα, τα μαχητικά, οι φρεγάτες, τα ραντάρ, τα drones και τα κέντρα διοίκησης θα λειτουργούν ως ενιαίο σύστημα.

Αυτό είναι το πραγματικό δόγμα πίσω από την «Ασπίδα του Αχιλλέα». Δεν πρόκειται απλώς για προστασία από έναν πύραυλο.

Πρόκειται για την ικανότητα της χώρας να διατηρεί τη στρατιωτική της λειτουργία ακόμη και όταν δέχεται μαζική επίθεση.

Πού θα αναπτυχθούν τα ισραηλινά συστήματα Το ισραηλινό δημοσίευμα υποστηρίζει ότι η Ελλάδα σχεδιάζει να δώσει προτεραιότητα στην ανάπτυξη των νέων συστημάτων: στη βορειοανατολική Ελλάδα, στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και γύρω από κρίσιμες στρατιωτικές και ενεργειακές υποδομές.

Μεταξύ των περιοχών ιδιαίτερου ενδιαφέροντος βρίσκονται: αεροπορικές βάσεις, ναυτικές βάσεις, λιμάνια, κρίσιμες ενεργειακές εγκαταστάσεις, και σημαντικοί κόμβοι διοικητικής υποστήριξης.

Η γεωγραφία αυτή, σημειώνει ουσιαστικά το Israel Hayom, αποκαλύπτει σε σημαντικό βαθμό ποια απειλή έχει στο μυαλό της η Αθήνα. Το Israel Hayom δείχνει ευθέως την Τουρκία Το ισραηλινό μέσο συνδέει άμεσα την ελληνική εξοπλιστική προσπάθεια με την Τουρκία.

Απέναντι στην Ελλάδα βρίσκεται, όπως γράφει, το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Πρόκειται για ένα στρατηγικό όραμα που αντιλαμβάνεται μεγάλες θαλάσσιες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου ως χώρο αυξημένης τουρκικής οικονομικής, στρατιωτικής και πολιτικής επιρροής.

Κατά το Israel Hayom, η εφαρμογή του δόγματος αυτού λειτουργεί εις βάρος των ελληνικών και κυπριακών συμφερόντων.

Και η Άγκυρα δεν περιορίζεται σε ρητορική.

Η τεράστια ναυτική επέκταση της Τουρκίας Το δημοσίευμα εστιάζει ιδιαίτερα στο ναυτικό πρόγραμμα του Ερντογάν. Ο Τούρκος πρόεδρος έχει δηλώσει ότι περισσότερα από 50 πολεμικά πλοία βρίσκονται ταυτόχρονα υπό κατασκευή στα τουρκικά ναυπηγεία.

Περισσότερα από 15 προορίζονται για ξένους πελάτες.

Τουρκικής κατασκευής πολεμικά πλοία έχουν ήδη κατευθυνθεί προς: Πακιστάν, Μαλαισία, Ουκρανία και Κατάρ, ενώ η Τουρκία έχει πλέον διεισδύσει και στην ευρωπαϊκή αγορά.

Αυτό έχει τεράστια σημασία. Η Τουρκία δεν επεκτείνει μόνο το δικό της Πολεμικό Ναυτικό.

Μετατρέπεται παράλληλα σε εξαγωγέα στρατιωτικής ναυτικής ισχύος. Η Ελλάδα δεν απαντά μόνο με αεράμυνα Το Israel Hayom επισημαίνει ότι η ελληνική εξοπλιστική αντεπίθεση δεν περιορίζεται στην «Ασπίδα του Αχιλλέα». Η Αθήνα προχωρά παράλληλα σε μία πολύ ευρύτερη αναβάθμιση.

Σε αυτή περιλαμβάνονται: PULS, F-35, περιφερόμενα πυρομαχικά και νέες γαλλικές φρεγάτες.

Το ισραηλινό δημοσίευμα αναφέρεται ιδιαίτερα στη συμφωνία με την Elbit Systems για την απόκτηση συστημάτων πυραυλικού πυροβολικού PULS.

Η νέα αυτή δυνατότητα δίνει στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις σημαντικά μεγαλύτερη εμβέλεια και ακρίβεια πυρών σε σχέση με παλαιότερα συστήματα. F-35: Το μεγάλο ποιοτικό άλμα Η απόκτηση των F-35 αποτελεί το άλλο μεγάλο κομμάτι της ελληνικής στρατηγικής.

Με την είσοδο του stealth μαχητικού στην Πολεμική Αεροπορία, η Ελλάδα αποκτά δυνατότητες πέμπτης γενιάς σε: αισθητήρες, δικτύωση, προσβολές υψηλής ακρίβειας, ηλεκτρονικό πόλεμο, και διείσδυση σε περιοχές υψηλού κινδύνου.

Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι το F-35 δεν πρόκειται να λειτουργεί απομονωμένα. Η Αθήνα θέλει να το συνδέσει με την υπόλοιπη αμυντική αρχιτεκτονική.

Το μαχητικό θα μπορεί να λειτουργεί ταυτόχρονα ως πλατφόρμα κρούσης, αισθητήρας και κόμβος πληροφοριών.

Οι νέες γαλλικές φρεγάτες αλλάζουν το Ναυτικό Παράλληλα, η Ελλάδα ενισχύει δραστικά το Πολεμικό Ναυτικό.

Οι νέες γαλλικές φρεγάτες αποτελούν κρίσιμο κομμάτι της αναβάθμισης.

Η παρουσία σύγχρονων πλοίων με προηγμένα ραντάρ και αντιαεροπορικά όπλα προσθέτει μία ακόμη διάσταση στην «Ασπίδα του Αχιλλέα». Η λογική είναι πλέον πολυχωρική: η απειλή μπορεί να εντοπιστεί από αεροσκάφος, πλοίο ή επίγειο ραντάρ και να αντιμετωπιστεί από διαφορετική πλατφόρμα.

Αυτό ακριβώς είναι το μοντέλο των σύγχρονων δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων.

Η μεγάλη απαίτηση της Αθήνας: Ελληνική συμμετοχή Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία της ανάλυσης αφορά την ελληνική βιομηχανία. Η Αθήνα έχει θέσει έναν σταθερό όρο σε όλες τις νέες μεγάλες αμυντικές συμφωνίες: η ελληνική αμυντική βιομηχανία πρέπει να συμμετέχει στην παραγωγή και η τεχνογνωσία πρέπει να παραμένει στην Ελλάδα.

Αυτό ισχύει και για την «Ασπίδα του Αχιλλέα». Περισσότερο από το 25% του έργου προβλέπεται να κατευθυνθεί σε ελληνικές εταιρείες.

Η εξέλιξη έχει τεράστια σημασία, διότι η Αθήνα επιχειρεί να αποφύγει το παλιό μοντέλο των εξοπλισμών: αγορά από το εξωτερικό, παράδοση του συστήματος, πλήρης τεχνολογική εξάρτηση από τον κατασκευαστή. Η Ελλάδα ζητά τον πηγαίο κώδικα Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η απαίτηση της Αθήνας για πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα του συστήματος διοίκησης και ελέγχου.

Αυτό σημαίνει ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θέλουν να μπορούν να: αναβαθμίζουν, προσαρμόζουν, επεκτείνουν, και εξελίσσουν το σύστημα χωρίς να εξαρτώνται σε κάθε στάδιο από ξένο προμηθευτή. Η Ελλάδα δεν αγοράζει απλώς ένα «κλειστό κουτί». Θέλει να αποκτήσει τεχνική κυριαρχία πάνω στο ίδιο το δίκτυο.

Και αυτό είναι μία από τις πιο σημαντικές μεταβολές στην ελληνική εξοπλιστική φιλοσοφία.

Γιατί ο πηγαίος κώδικας είναι στρατηγικό όπλο Στις σύγχρονες Ένοπλες Δυνάμεις, το λογισμικό είναι εξίσου σημαντικό με τον πύραυλο.

Ένα σύστημα αεράμυνας μπορεί να διαθέτει εξαιρετικούς αναχαιτιστές, αλλά εάν η χώρα δεν ελέγχει: τους αλγόριθμους, τις διασυνδέσεις, τις βιβλιοθήκες απειλών, και τις διαδικασίες διοίκησης, παραμένει εξαρτημένη από τον κατασκευαστή. Η Αθήνα επιχειρεί να αλλάξει αυτή την πραγματικότητα.

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» σχεδιάζεται όχι απλώς ως ισραηλινό σύστημα που θα λειτουργεί στην Ελλάδα, αλλά ως ελληνικό εθνικό δίκτυο που θα βασίζεται σε ισραηλινή τεχνολογία. Δένδιας: Δεν μιλάμε μόνο για άμυνα του Αιγαίου Το ισχυρότερο πολιτικό μήνυμα ήρθε από τον ίδιο τον Νίκο Δένδια.

Σε δήλωσή του πριν από την υπογραφή, χαρακτήρισε την «Ασπίδα του Αχιλλέα» κρίσιμο τμήμα της συνολικής μεταρρύθμισης των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Και ξεκαθάρισε ότι ο στόχος ξεπερνά την παραδοσιακή έννοια της άμυνας του Αιγαίου. «Με την ανάπτυξη της Ασπίδας του Αχιλλέα, τα νέα πλοία του Στόλου και τα αεροσκάφη 4,5 και 5ης γενιάς δεν θα περιορίζονται στη στενή άμυνα του Αιγαίου», ανέφερε.

Και πρόσθεσε: «Θα μπορούν να αναλάβουν έναν ευρύτερο αποτρεπτικό ρόλο». Το μήνυμα προς τον Βόσπορο Για το Israel Hayom, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο. Η Ελλάδα δεν οικοδομεί απλώς ένα σύστημα για να προστατεύσει αεροπορικές βάσεις και νησιά.

Οικοδομεί δυνατότητα περιφερειακής αποτροπής.

Η σύνδεση: David’s Sling, Barak MX, SPYDER, F-35, νέων πολεμικών πλοίων, PULS, και ενιαίου C2, δημιουργεί μία διαφορετική στρατηγική εικόνα. Η Αθήνα επιχειρεί να διαθέτει μέσα όχι μόνο για να αποκρούσει μία επίθεση, αλλά και για να διατηρήσει επιχειρησιακή πρωτοβουλία σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο. Ελλάδα–Ισραήλ–Κύπρος: Ο άξονας αποκτά στρατιωτικό βάθος Η ισραηλινή ανάλυση δίνει και μία ακόμη διάσταση.

Η συμφωνία ενισχύει τον άξονα Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου.

Οι σχέσεις των τριών χωρών δεν περιορίζονται πλέον στην ενέργεια, στις κοινές ασκήσεις ή στη διπλωματική συνεργασία.

Αποκτούν βαθύτερη στρατιωτική και τεχνολογική διασύνδεση.

Η κοινή τεχνολογία δημιουργεί: κοινές διαδικασίες, μεγαλύτερη διαλειτουργικότητα, κοινά δίκτυα υποστήριξης, και αυξημένη δυνατότητα συνεργασίας σε περιόδους κρίσης.

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι επομένως και γεωπολιτικός πολλαπλασιαστής του τριμερούς άξονα.

Το μεγάλο δίλημμα της Τουρκίας Για την Άγκυρα, η εξέλιξη δημιουργεί ένα στρατηγικό πρόβλημα. Η Τουρκία επενδύει τεράστια ποσά σε: drones, βαλλιστικούς πυραύλους, ναυτικές μονάδες, μαχητικά, ηλεκτρονικό πόλεμο, και εγχώρια αμυντική τεχνολογία.

Όμως απέναντί της διαμορφώνεται μία Ελλάδα που επιχειρεί να συνδυάσει: αμερικανική αεροπορική τεχνολογία, γαλλική ναυτική ισχύ και ισραηλινή αεράμυνα.

Αυτό δημιουργεί ένα εξαιρετικά σύνθετο περιβάλλον για τον τουρκικό στρατιωτικό σχεδιασμό. Η Ελλάδα αλλάζει αμυντική φιλοσοφία Το σημαντικότερο συμπέρασμα της ισραηλινής ανάλυσης είναι ότι η Ελλάδα δεν αγοράζει απλώς νέα όπλα.

Αλλάζει ολόκληρη τη φιλοσοφία με την οποία οργανώνει την άμυνά της.

Η παλιά λογική ήταν κυρίως πλατφορμοκεντρική. Μαχητικά. Φρεγάτες. Πύραυλοι. Ραντάρ.

Το νέο μοντέλο είναι δικτυοκεντρικό.

Όλα τα συστήματα πρέπει να λειτουργούν ως ένα ενιαίο σύνολο.

Το κρίσιμο πλεονέκτημα δεν θα είναι ποιος έχει περισσότερα όπλα.

Θα είναι ποιος: βλέπει πρώτος, αποφασίζει γρηγορότερα, χτυπά ακριβέστερα, και συνεχίζει να λειτουργεί ακόμη και αφού δεχτεί πλήγμα.

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» ως νέα εθνική αρχιτεκτονική Αυτό είναι τελικά το πραγματικό νόημα της συμφωνίας. Η Ελλάδα επιχειρεί να δημιουργήσει για πρώτη φορά μία ολιστική εθνική αμυντική αρχιτεκτονική.

Στον αέρα.

Στη θάλασσα.

Στο έδαφος.

Και, όπως έχει τονίσει ο ίδιος ο Δένδιας, ακόμη και κάτω από τη θάλασσα.

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι μόνο ένα κομμάτι αυτού του παζλ.

Όμως είναι ίσως το κομμάτι που συνδέει όλα τα υπόλοιπα.

Και γι’ αυτό το μήνυμα που βλέπει το Israel Hayom είναι ξεκάθαρο: η Αθήνα δεν προετοιμάζεται απλώς να υπερασπιστεί το Αιγαίο.

Προετοιμάζεται να αποκτήσει πολύ ευρύτερη δυνατότητα αποτροπής στην Ανατολική Μεσόγειο.

Και αυτό, όπως καταλήγει ουσιαστικά το ισραηλινό δημοσίευμα, είναι ένα μήνυμα που στον Βόσπορο δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί. directus.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους