Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παραπονιέσαι για τους ανθρώπους. Τους βρίσκεις αγενείς, ψεύτες, ειρωνικούς, σκληρούς, σκοτεινούς ή άσπλαχνους.

Κι ίσως πράγματι κάποιοι να είναι.

Μόνο που, καθώς τους δείχνεις με το δάχτυλο, ξεχνάς καμιά φορά να κοιτάξεις τον καθρέφτη.

Ξέρεις, είναι εύκολο να κατατάσσουμε τους άλλους σε κουτάκια…οι καλοί από εδώ, οι μαλάκες από εκεί, κι εμείς, φυσικά, πάντοτε στη σωστή πλευρά.

Είναι μια βολική ψευδαίσθηση που μας προστατεύει από μια λιγότερο κολακευτική αλήθεια, ότι όλοι έχουμε υπάρξει κάποτε δύσκολοι για κάποιον.

Μπορεί να μην είπες το ίδιο ψέμα, αλλά ίσως έκρυψες μια αλήθεια.

Μπορεί να μην εγκατέλειψες κάποιον, αλλά ίσως έλειψες όταν σε χρειαζόταν.

Μπορεί να μην υπήρξες σκληρός με τον ίδιο τρόπο, αλλά κάποτε η αδιαφορία, η ειρωνεία ή η σιωπή σου πλήγωσαν έναν άνθρωπο.

Όχι, όποιος πληγώθηκε δεν σημαίνει ότι προκάλεσε οπωσδήποτε την ίδια πληγή σε κάποιον άλλον, αυτή θα ήταν μια άδικη και επικίνδυνη εξίσωση.

Σημαίνει όμως ότι κανείς μας δεν βγήκε από τη ζωή με απολύτως καθαρά χέρια.

Οι σχέσεις λειτουργούν συχνά σαν καθρέφτες.

Δεν μας δείχνουν μόνο ποιος είναι ο άλλος, αποκαλύπτουν και τι ξυπνά εκείνος μέσα μας…τον φόβο, την ανάγκη, τον θυμό, την αλαζονεία, την τρυφερότητα, ακόμη και τις πλευρές που προτιμούμε να πιστεύουμε ότι δεν διαθέτουμε.

Δεν συμπεριφερόμαστε ακριβώς το ίδιο σε όλους.

Κάθε σχέση φέρνει στην επιφάνεια μια διαφορετική εκδοχή μας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο άλλος ευθύνεται για τη συμπεριφορά μας, σημαίνει ότι μέσα στη συνάντηση αποκαλύπτονται κομμάτια του εαυτού μας που, μόνοι μας, ίσως να μην αντικρίζαμε ποτέ.

Η σωκρατική στάση του «εν οίδα ότι ουδέν οίδα» δεν υμνεί την άγνοια.

Υπενθυμίζει την ταπεινότητα, να πλησιάζουμε τον άνθρωπο χωρίς τη βεβαιότητα ότι τον έχουμε ήδη καταλάβει.

Γιατί όταν πιστεύεις πως γνωρίζεις τα πάντα για κάποιον, παύεις να τον παρατηρείς.

Βλέπεις μόνο ότι επιβεβαιώνει την ιστορία, το αφήγημα που έχεις κατασκευάσει γι’ αυτόν.

Γι’ αυτό, άσε λίγο το ξινισμένο υφάκι του αλάνθαστου.

Κοίταξε τον άλλον με περισσότερη περιέργεια και λιγότερη καταδίκη.

Δείξε συμπόνια , όχι επειδή όλα επιτρέπονται, ούτε επειδή πρέπει να ανέχεσαι την κακοποίηση, αλλά επειδή πίσω από κάθε δύσκολη συμπεριφορά υπάρχει ένας άνθρωπος με μια ιστορία που δεν γνωρίζεις ολόκληρη.

Κι όταν αγκαλιάζεις την ανθρώπινη ατέλεια του άλλου, δεν τον αθωώνεις.

Απλώς παύεις να υποκρίνεσαι ότι εσύ δεν την κουβαλάς.

Έλα τώρα, μεταξύ μας…Δεν είσαι και άγιος.

Ούτε εγώ. ΥΓ: Για να προλάβω παρερμηνείες, η συμπόνια δεν αθωώνει την κακοποίηση, η αυτοπαρατήρηση δεν εξισώνει το θύμα με τον θύτη και η κατανόηση δεν καταργεί τα όρια.

Μπορείς να αναγνωρίσεις την ανθρώπινη ατέλεια κάποιου και ταυτόχρονα να τον κρατήσεις υπεύθυνο για όσα κάνει.

Άλλο να κατανοείς έναν άνθρωπο κι άλλο να του επιτρέπεις να σε διαλύει. Υ.Γ2: : Το παρόν άρθρο γράφτηκε με τη συνοδεία ζαμπονοτυρόπιτας και φρεντο εσπρέσο. Γιατί μπορεί να μην είμαι άγιος, αλλά νηστικός γίνομαι λιγο δαίμονας. Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους