Original Post

Πλήρες Κείμενο:

● Το θέατρο του «αφελούς» και η μεγάλη κοροϊδία Τσίπρα – Ομολογεί άγνοια, ρίχνει τα βάρη στους άλλους και εκλιπαρεί για συμπάθεια // (Αμάθητος, αμάλαγος και παραπλανημένος! Βρε Αλέξη την καρδιά μου μαχαιρώνεις και σκέφτομαι να πάω να γυρέψω έως και 50 ευρώ να σου τα στείλω, να πάρεις Red Bul!, να στανιάρεις κάπως! Έχω και μια ερώτηση;Εδώ στο Ρέθυμνο ποιους και ποιές θα έχεις στο ψηφοδέλτιο σου; Μαϊμούνι… Ελεεινό νυμφίδιο της κεφαλαιοκρατίας με στολή παραλλαγής!... -Δ.Τζ.) >| Από το κλείσιμο των τραπεζών μέχρι τους «λάθος συνεργάτες»: Το βολικό παραμύθι της ανικανότητας για να ξεπλυθούν οι ιστορικές ευθύνες – Η στρατηγική του αυτοεξευτελισμού: Πώς ο πρώην πρωθυπουργός προσπαθεί να μετατρέψει την προχειρότητα και την άγνοια διακυβέρνησης σε επικοινωνιακό πλεονέκτημα – Το αμείλικτο ερώτημα της κάλπης: Γιατί η ελληνική κοινωνία να εμπιστευτεί ξανά έναν πολιτικό που δηλώνει επισήμως ανίκανος και απροετοίμαστος; Η ΠΥΘΙΑ αποκαλύπτει: Αναγνώστριες και αναγνώστες μου.

Συντρόφισσες και σύντροφοι.

Όταν ένας πολιτικός που κυβέρνησε τη χώρα επί μία ολόκληρη πενταετία αποφασίζει να επανεμφανιστεί στο προσκήνιο όχι με ένα συγκροτημένο πρόγραμμα μέλλοντος, αλλά με το βολικό προσωπείο του ανίδεου και του παραπλανημένου, τότε η πολιτική υποκρισία αγγίζει τα όρια του απόλυτου εμπαιγμού.

Σας αποκαλύπτω σήμερα τη σκοτεινή μεθόδευση πίσω από το νέο επικοινωνιακό αφήγημα του Αλέξη Τσίπρα: βλέποντας το βαρύ ιστορικό του αποτύπωμα να αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο, ο πρώην πρωθυπουργός επέλεξε μια πρωτοφανή στρατηγική κατασκευασμένης αφέλειας, επιχειρώντας να πείσει τους πολίτες πως για όλες τις καταστροφικές επιλογές του παρελθόντος έφταιγαν όλοι οι άλλοι εκτός από τον ίδιο! Στις σελίδες των βιβλίων του και στις δημόσιες εξομολογήσεις του, ο κ. Τσίπρας επιδίδεται σε ένα αδίστακτο πλυντήριο προσωπικών ευθυνών.

Μας παρουσιάζει εαυτόν ως ένα ανυποψίαστο θύμα των περιστάσεων, ομολογώντας με αφοπλιστικό κυνισμό ότι «δεν ήξερε να κυβερνάει», ότι εξαναγκάστηκε να κλείσει τις τράπεζες παρότι γνώριζε το αδιέξοδο και ότι διαχρονικά «δεν είχε την ικανότητα να επιλέγει σωστούς συνεργάτες». Αντί για μια γενναία, ειλικρινή ανάληψη ηγετικής ευθύνης, παρακολουθούμε έναν πρώην πρωθυπουργό να πετάει με ευκολία τους πάντες στα σκυλιά, φορτώνοντας τις δικές του αστοχίες σε υπουργούς, συμβούλους και συγκυρίες, παριστάνοντας τον καλοπροαίρετο αλλά αφελή παρατηρητή των ίδιων του των αποφάσεων.

Αυτή η τακτική του δήθεν «αυτοσαρκασμού» και της επιτηδευμένης άγνοιας δεν συνιστά πράξη ταπεινότητας, αλλά ένα καλοστημένο επικοινωνιακό κόλπο για την υφαρπαγή της λαϊκής συμπάθειας.

Πιστεύει σοβαρά πως υποδυόμενος τον ανίδεο θα καταφέρει να διαγράψει μονοκοντυλιά τα capital controls, τη διάλυση της μεσαίας τάξης και τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, εμφανιζόμενος σήμερα ως ένας «διορθωμένος» ηγέτης.

Όμως, η ελληνική κοινωνία δεν πάσχει από συλλογική αμνησία και το αμείλικτο ερώτημα που πλανάται πλέον στην πολιτική πιάτσα είναι συντριπτικό: Γιατί ένας σκεπτόμενος πολίτης να εμπιστευτεί ξανά τα ηνία της χώρας σε κάποιον που ο ίδιος παραδέχεται δημόσια ότι υπήρξε άσχετος, ανίκανος να διαλέξει στελέχη και επικίνδυνα αφελής στη διαχείριση της εξουσίας; Η ηγεσία μιας χώρας δεν είναι μαθητευόμενη θητεία για να δοκιμάζει κανείς τις αντοχές της κοινωνίας και εκ των υστέρων να ζητά συγχώρεση δηλώνοντας άγνοια.

Όταν το μόνο επιχείρημα που σου έχει απομείνει για να δικαιολογήσεις τα πεπραγμένα σου είναι η ομολογία της πολιτικής σου ανεπάρκειας, τότε το μόνο που πετυχαίνεις είναι να επισφραγίσεις την οριστική σου χρεοκοπία. Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να συνεχίσει να υποδύεται τον αθώο πρωταγωνιστή ενός δράματος που ο ίδιος σκηνοθέτησε, όμως οι πολίτες γνωρίζουν πλέον πολύ καλά πως πίσω από την κατασκευασμένη αφέλεια κρύβεται απλώς η αγωνιώδης προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης ενός ηγέτη που δεν έμαθε ποτέ να αναλαμβάνει το βάρος των πράξεών του. … https://periodista.gr/

||||

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους