Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Στο μαιευτήριο μας το άλλαξαν το μωρό και μας έδωσαν ένα σατανισμένο.

Μόλις πέθανε, ηρέμησε το σπίτι μου». Αυτό κατέθεσε ο 43χρονος φερόμενος ως πατέρας του δολοφονημένου βρέφους στην Κυψέλη... Με αφορμή αυτό το τραγικό περιστατικό, ήθελα να εκφράσω κάποιες σκέψεις: Α) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΙ ΓΙΑ ΓΟΝΕΙΣ Αυτό νομίζω ότι είναι αυτονόητο.

Το δύσκολο ερώτημα είναι αν —και με ποιον τρόπο— μπορεί να ελεγχθεί.

Ο φιλόσοφος Hugh LaFollette έχει αναφερθεί στο λεγόμενο parental licensing, δηλαδή στην ιδέα μιας «άδειας γονεϊκότητας». Το σκεπτικό του είναι ότι ήδη απαιτούμε άδειες για δραστηριότητες όπως η ιατρική ή η οδήγηση, επειδή η ανικανότητα ή η ανευθυνότητα μπορεί να προκαλέσουν σοβαρή βλάβη σε άλλους.

Η ανατροφή ενός παιδιού μπορεί επίσης, όταν γίνεται από εντελώς ακατάλληλους ανθρώπους, να προκαλέσει τεράστια και μακροχρόνια βλάβη.

Άρα, υποστηρίζει, δεν είναι αυτονόητο γιατί η γονεϊκότητα θα πρέπει να αποτελεί εξαίρεση.

Η σκέψη του έχει κάποια λογική βάση, αλλά στην πράξη μια τέτοια πρόταση δημιουργεί τεράστια ηθικά, κοινωνικά και πρακτικά προβλήματα και δύσκολα θα μπορούσε να εφαρμοστεί.

Αυτό που σίγουρα χρειάζεται είναι μεγαλύτερη δραστηριοποίηση της πολιτείας στον τομέα της πρόληψης και της προστασίας των παιδιών. Β) ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΠΙΕΣΗ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΓΟΝΕΙΣ Ένα από τα πράγματα που αντιπαθώ σε μερικούς ανθρώπους είναι η αδιακρισία. «Παντρεύτηκες; Γιατί όχι ακόμη;» «Κάνατε παιδιά; Ε, τι περιμένετε;» «Κάνατε δεύτερο παιδί; Μα πρέπει...» Οι ερωτήσεις αυτές μπορεί να φαίνονται αθώες, πολλές φορές όμως κρύβουν πίσω τους έναν αναστεναγμό οίκτου: «Α, τον καημένο... Δεν είναι τόσο ευτυχισμένος όσο νιώθω εγώ». Θα περίμενε κανείς στην εποχή μας να έχουμε ξεπεράσει τα στερεότυπα της ευτυχίας.

Κάποιος μπορεί να παντρευτεί και να χωρίσει.

Κάποιος άλλος μπορεί να αποκτήσει παιδί και να το χάσει.

Άλλος μπορεί ακόμη και να μετανιώνει την ώρα και τη στιγμή που έγινε γονιός.

Δεν υπάρχει ένας και μοναδικός δρόμος προς την προσωπική ολοκλήρωση.

Μια γυναίκα μπορεί να νιώθει πλήρης ως μάνα.

Μπορεί όμως να νιώθει εξίσου πλήρης ως σύντροφος ή ακόμη και... μόνη της.

Το ίδιο, φυσικά, ισχύει και για έναν άντρα.

Σχετική είναι και μια παρατήρηση του ψυχολόγου Φριτς Περλς για τον οίκτο: «Ο οίκτος μερικές φορές θεωρεί ότι το αντικείμενό του όχι μόνο υποφέρει, αλλά ότι είναι αδύναμο ή κατώτερο.

Στην πραγματικότητα, είναι συγκαλυμμένη χαιρεκακία». Γ) ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΤΥΨΕΙΣ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΠΑΙΔΙ Υπάρχει συχνά η εντύπωση ότι η Εκκλησία θέλει να... είμαστε κουνέλια.

Κι όμως, έχει ενδιαφέρον ότι πριν από περίπου 1.600 χρόνια ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος έγραφε πως ο γάμος —η σχέση, θα πω εγώ— γίνεται «ἵνα τε σωφρονῶμεν, καὶ ἵνα πατέρες γινώμεθα· τῶν δὲ δύο τούτων προηγουμένη ἡ τῆς σωφροσύνης ἐστὶ πρόφασις» (P.G. 51.213). Δηλαδή, με μια πιο ελεύθερη απόδοση, η συζυγική σχέση έχει δύο σκοπούς: την ψυχοσωματική πληρότητα και την τεκνογονία.

Και από τα δύο, ο Χρυσόστομος δίνει προτεραιότητα στο πρώτο.

Πόσο περισσότερο, μάλιστα, όταν ο ίδιος έγραφε ήδη στην εποχή του ότι «ἡ οἰκουμένη πᾶσα τοῦ γένους ἡμῶν ἐμπέπλησται» — ότι δηλαδή η οικουμένη είχε πλέον γεμίσει ανθρώπους.

Ίσως, λοιπόν, θα έπρεπε να αποδεχθούμε κάτι πολύ απλό: η γονεϊκότητα δεν είναι ούτε υποχρέωση ούτε απόδειξη ολοκλήρωσης. Είναι μια τεράστια ευθύνη, την οποία δεν είναι όλοι υποχρεωμένοι —ούτε όλοι κατάλληλοι— να αναλάβουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους