Καλώς όρισες φθινόπωρο καλό μήνα αγαπημένοι μου! Αυτές τις μέρες δεν είμαι πολύ καλά...μια φίλη σήμερα το πρωί μου είπε γιατί τα μάτια σου φαίνονται βουρκωμενα; Δεν ήθελα ούτε εκείνη αλλά ούτε και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πολλές φορές και αυτά που σας γράφω είναι μόνο γιατί σας αγαπώ και γιατί με ρωτάτε κάθε μέρα με τόση αγάπη και ενδιαφέρον.

Το ξέρω πόσο με νοιάζεστε και διερωτάστε πως αντέχω και που βρίσκω δύναμη με τόσα θέματα υγείας που έχω.

Λυγίζω φίλοι μου αλλά δεν σπάω σηκώνομαι ξανά και ξανά και παλεύω.

Δύναμη μου φίλοι μου είστε εσείς και ελπίδα μου ο Θεός και η βαθιά μου πίστη.

Ίσως δεν ξέρετε την ιστορία μου πως πέρασα μέσα από την κόλαση και επιβίωσα.

Κάτι που ομορφαίνει την ζωή μας είναι η ανάμνηση αγαπημένων προσώπων που δεν είναι πια μαζί μας αλλά η πίκρα του αποχωρισμού γίνεται δύναμη να ζούμε να τιμούμε την μνήμη τους.

Οι γονείς μου έφυγαν από την ζωή πριν μερικά χρόνια δεν έχει σημασία πόσα γιατί όσα χρόνια και να περάσουν όταν φύγουν οι γονείς μας νοιώθουμε ορφανοι.

Είσαι καλά κόρη μου; Ακούω στα αυτιά μου την φωνή τους νοιώθω την ανάσα τους ακόμα και την ζεστή αγκαλιά τους.

Η μητέρα μου πως τα κατάφερνε ποτέ δεν έβλεπες πιάτα άπλυτα ρούχα να θέλουν σιδέρωμα.

Το σπίτι της να αστράφτει και να μοσχοβολάει ψητό στο φούρνο και κέικ με βανίλια και σοκολάτα να φτιάχνει κουλουράκια πορτοκαλιού, γλυκά κουταλιού και κεντήματα.

Οι γονείς μου Ευθύμιος και Ελένη που μας γλύτωσαν από το πόλεμο το 1974 που στερήθηκαν να μην πεινάσουμε και να μας σπουδάσουν.

Ο πατέρας μου έλεγε φύγαμε πρόσφυγες το μόνο που δεν μπορεί κανένας να μας κλέψει είναι η μόρφωση.

Μας έμαθαν να αγαπάμε το ίδιο ανθρώπους και φύση.

Ο πατέρας μου ήταν Δασονόμος αλλά το ίδιο αγαπούσε και η μητέρα μου τα δάση.

Θυμάμαι την μητερα μου πόσο αγαπούσε την οικογένεια μας έλεγε να είμαστε περήφανοι εργατικοί και τίμιοι μας έμαθαν την αγάπη την καλοσύνη και την βαθιά πίστη στο Θεό.

Ποτέ μας ούτε εγώ ούτε τα αδέρφια μου δεν ζητήσαμε τίποτα από κανένα πάντα περνούσαμε με όσα είχαμε και περισσεύαμε και για τους άλλους.

Οι γονείς μου για να μην μας λήψει τίποτα δεν πήγαιναν σε ταξίδια ούτε ρούχα παρά μόνο στο γάμο μας έραβαν όμορφα για τις χαρές μας.

Νομίζω δεν υπάρχουν πιο αδικημένοι από τους γονείς μου από άρχοντες που ήταν στο χωριό μας με αμύθητη περιουσία στα παραλια της Κερύνειας στο πόλεμο τα έχασαν όλα σε μια μέρα. βρέθηκαν με 3 παιδιά σε ένα μικρό σπιτάκι και πάλι έλεγαν έχουμε τα παιδιά μας η γη δεν σηκώνεται μια μέρα θα γυρίσουμε στους τόπους μας.

Ο πατέρας μου κάθε απόγευμα όταν γύριζε από την δουλειά μας έπαιζε βιολί και η μητέρα μου τραγουδούσε ήταν όλα τόσο όμορφα.

Μόνο χαρές θυμάμαι και γέλια στην παιδική ηλικία και αγάπη πολλή και από τους γονείς μου και τα αδέρφια μου.

Μέχρι που δυστυχώς φίλοι μου όλα μα όλα ξαφνικά έγιναν μαύρα... Έφυγαν μέσα σε 7 μήνες και τα δύο αδέρφια μου ο Κυριάκος 43 χρονών και ο Μιχάλης 39. Όταν αρρώστησε ο Μιχάλης ο Κυριάκος δεν έφυγε λεπτό από κοντά του πήρε άδεια από το σχολείο που δούλευε καθηγητής θεολογίας και ήταν συνέχεια κοντά του.

Ο μικρός ο Μιχάλης μας ήταν πυροσβέστης και ενώ έκανε όλες τις εξετάσεις και δεν αρρώστησε ποτέ μια μέρα ζαλίστηκε και διαγνώστηκε με επιθετικό καρκίνο εγκεφάλου.

Δεν υπήρχε θεραπεία οι γιατροί κάλεσαν τους γονείς μου και τον αδερφό μου στο γραφείο και τους είπαν πως θα ζήσει μόνο λίγους μήνες. Ο Κυριάκος πήγε σε όλα τα μοναστήρια και έκανε τάματα όμως ο Μιχάλης μέρα με τη ημέρα έφευγε. Ο Κυριάκος δεν άντεξε το επερχόμενο θάνατο του Μιχάλη έπαθε ανακοπή έφυγε από οξύ έμφραγμα. Ο Μιχάλης έζησε ακόμα 7 μήνες.

Αναζητούσε επίμονα για μέρες τον Κυριάκο . Πήγαιναν οι συνάδελφοι οι φίλοι οι συγγενείς και τους ρωτούσε γιατί δεν έρχεται που είναι; Κανένας δεν άντεχε να του το πει ούτε οι γονείς μου ούτε Κανένας ακόμα και η ψυχολόγος που πήγε την πήραν τα κλάματα και δεν του το είπε.

Τότε πήγαν 2 μοναχές φίλες της οικογένειας μας και μίλησαν μαζί του.

Τον ρώτησαν πως είσαι Μιχάλη μου και τους είπε όταν έρθει ο Κυριάκος θα γίνω καλά.

Η μία μοναχή βρήκε τη δύναμη και του είπε πως ο Κυριάκος έφυγε και πως είναι στο ουρανό.

Δεν μπορώ να σας πω φίλοι μου τι ακολούθησε ήταν σκηνές αρχαίας τραγωδίας.

Ζήτησε να πάει στους γονείς μας.

Τους συνάντησε και έκλαιγε με αναφιλητα και έλεγε πως εξαιτίας του πέθανε ο αδερφός μας.

Άδικα του λέγαμε πως ήταν θέλημα του Θεού, πως έτσι αποφάσισε ο Θεός όμως δεν άντεχε τόσο μεγάλο πόνο.

Παντρεμένοι και οι δύο Ο Κυριάκος άφησε 2 παιδιά ορφανά και ο Μιχάλης 4 Τα επόμενα χρόνια άλλαξαν όλα οι χαρές μας έγιναν μνημόσυνα.

Τα γέλια μας βουβό κλάμα.

Σε επόμενο χρόνο ο πατέρας μου έπαθε εγκεφαλικό.

Γλύτωσε επανήλθε στο μνημόσυνο των αδερφών μου δεν άντεξε άλλο πήγε κοντά τους.

Την μητέρα μου την εκπληπαρουσα την έβλεπα να υποφέρει όμως ήθελα να ζήσει για εμένα της έλεγα πως την θέλω κοντά μου και πως από την βιολογική οικογένεια μου δεν έχω άλλους.

Η απάντηση της ήταν πάντα η ίδια πως μας αγαπά αλλά πεθύμησε τα αδέρφια μου.

Κατάλαβα πόσο πολύ πονούσε από την απώλεια τους γιατί όταν πέθανε ο πατέρας μου γύρισε και είπε: Με ξεγέλασε πήγε κοντά στα αδέρφια σου πρώτος.

Η μητέρα μου ήταν δίκαιος άνθρωπος πολύ κοντά στην εκκλησία.

Καλούσε το ιερέα να την κοινωνήσει και έλεγε στις προσευχές της θεέ μου πάρε με κοντά στα παιδιά μου.

Όσα χρόνια έζησαν οι γονείς μου ποτέ δεν έλειπε το πιάτο των αδερφών μου από το τραπέζι.

Ακόμα και η θέση τους ξέραμε πως στην μια άκρη στο τραπέζι καθόταν ο Κυριάκος και παραδίπλα ο Μιχάλης.

Όλη η οικογένεια μας ζούσε σε αυτό το Γολγοθά ο άντρας μου τα παιδιά μου βίωσαν όλο αυτό το πόνο.

Ο πατέρας μου λίγο πριν φύγει από την ζωή στα 79 του χρόνια μιλούσε στους γιούς μου σαν να ήταν τα αδέρφια μου τους φώναζε με το όνομα των αδερφών μου.

Κανένας μας ούτε τα παιδιά δεν τον διόρθωναν ήταν με πλήρη διαύγεια μέχρι την τελευταία του στιγμή απλά ήθελε όταν φωνάζει Κυριάκο και Μιχάλη να νοιώθει πως υπάρχουν.

Δεν ξέρω γιατί σας τα γράφω όλα αυτά ξέρω πως η κάθε οικογένεια έχει τα βάσανα της και εγώ παλεύω πάλι με θεραπείες εξετάσεις αναλύσεις...θα κάνω εγχείρηση σύντομα αυτή που σας είπα.

Νομίζω πως ότι θα έρθει είναι γραμμένο.

Δεν μπορούμε να αλλάξουμε την μοίρα μας.

Ένα είμαι σίγουρη φίλοι μου πως το μόνο που μένει είναι η καλοσύνη και η καλή καρδιά.

Το ζω καθημερινά όλος ο κόσμος μιλά με τα καλύτερα λόγια για την οικογένεια μου μου λένε υπέροχα λόγια και περιστατικά με ιστορίες από τους γονείς και τα αδέρφια μου.

Νοιώθω την απουσία τους τόσο πολύ σαν να λείπει κομμάτι από τα μέλη μου φεύγοντας πήραν μεγάλο μέρος της ύπαρξης μου, τις ίδιες τις ρίζες μου.

Δεν είναι φυσιολογικό να πεθαίνουν τα παιδιά και μετά οι γονείς δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος.

Θυμάμαι έπαιρνα τηλέφωνο την μητέρα μου και καταλάβαινα από την φωνή που έσπαγε πως ήταν βουρκωμενη και για να μην στεναχωριέμαι έλεγε πως είναι καλά.

Μιλούσε με τον πάτερ που ερχόταν στο σπίτι μας και του έλεγε πως έκανε λάθος στις προσευχές της.

Πως πάντα έλεγε στο Θεό:Γεννηθείτο το θέλημα σου, ενώ έπρεπε να λέει: Πρόσεχε τα παιδιά μου γιατί του έδωσε την άδεια να κάνει ότι θέλει... Η μανούλα μου η βασανισμένη μου δεν κατάφερα να πάρω ποτέ τον πόνο από το πρόσωπο της.

Την έβλεπα με πικρό χαμόγελο μπροστά στην Παναγία να ανάβει το καντήλι και να λέει: εσύ Παναγία μου έχασες ένα γιο εγώ έχασα δύο τούτη η φωτιά δεν σβήνει... Αυτά θυμάμαι αυτή την εβδομάδα γιατί έχω το μνημόσυνο τους.

Εύχομαι σε όλους εσάς τους γλυκύτατους φίλους μου Καλό χειμώνα και οι βροχές του φθινοπώρου να ξεπλύνουν κάθε μας πόνο και κάθε πληγή. Σας φιλώ με όλη μου την αγάπη, Η Κυριακούλα σας 💕

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους