Τρώω ένα σάντουιτς και σε σκέφτομαι. Κάποιοι θα πουν " α αυτό δεν είναι ποίημα", "καημένε Ελύτη", "ποιος γράφει πια επιτέλους ποιήματα" . Ήταν η πιο θαρραλέα πράξη που κατόρθωσα να κάνω σήμερα/ να...

Πλήρες Κείμενο:

Τρώω ένα σάντουιτς και σε σκέφτομαι. Κάποιοι θα πουν " α αυτό δεν είναι ποίημα", "καημένε Ελύτη", "ποιος γράφει πια επιτέλους ποιήματα" . Ήταν η πιο θαρραλέα πράξη που κατόρθωσα να κάνω σήμερα/ να προσπεράσω το μαύρο ποτάμι της ανασφάλειάς μου, φρικαλέες ειδήσεις, το κλιματιστικό που στάζει, την τιμή της βενζίνης και τις θέσεις για πάρκινγκ, χρειάστηκε να με πολεμήσω για να σε σκέφτομαι.

Κάποιοι θα γελάσουν και με αυτό όπως γελάνε με τη λέξη "εαυτή". Η εαυτή μου τρώει ένα σάντουιτς και σε σκέφτεται.

Η ποίηση φτιάχνεται με τα ψίχουλα.

Η τελευταία μέρα του Αυγούστου ήταν Δευτέρα.

Άρα ούτε καλοκαίρι, ούτε φθινόπωρο ούτε χειμώνας, μα ούτε και άνοιξη.

Θα σε ρωτήσω "γιατί αποφασίσαμε να βγούμε χθες με τόση ζέστη". Θα πεις "γιατί αγαπιόμαστε". Θα σε ρωτήσω "δεν μπορούμε να αγαπιόμαστε σε πιο εύκρατα κλίματα;". Θα πεις "πολιτική της απομάγευσης". Μηχανές θανάτου, συμφωνίες για τα πετρέλαια, θεέ μου τι ευδαιμονία να τρώω ένα σάντουιτς και να σε σκέφτομαι, σχεδόν σαν να μη μας αξίζει.

Ο χρόνος δεν είναι μάνα Ocean, ο χρόνος είναι απόντας πατέρας- όταν επιστρέψει, το είδωλο μας στον καθρέφτη θα είναι ένας ξένος.

Οι λέξεις είναι ψίχουλα, τις μαζεύω με τις ρώγες των δαχτύλων μου και καταπίνω τη σκέψη μου για σένα.

Όπου υπάρχει παράπονο, είναι ποίημα. Τρώω ένα σάντουιτς και σε σκέφτομαι. Αυτό ήταν όσο θάρρος κατόρθωσα να βρω για σήμερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους