Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Τι σημαίνει όλα στον Στέλιο;» φώναξε η γυναίκα μου και χτύπησε την παλάμη της πάνω στο τραπέζι του δικηγόρου τόσο δυνατά, που πετάχτηκα. «Το σπίτι της Κυψέλης, οι καταθέσεις, μέχρι και το εξοχικό στον Ωρωπό; Όλα;» Ο δικηγόρος κατέβασε τα μάτια.

Εγώ ένιωσα το στομάχι μου να δένει κόμπο. Η Ελένη είχε αρχίσει να τρέμει δίπλα μου.

Όχι από θυμό μόνο.

Από εκείνο το τρέμουλο που βγαίνει όταν σου γκρεμίζεται κάτι μέσα σου και δεν προλαβαίνεις ούτε να το μαζέψεις.

Η πεθερά μου, η κυρία Μαρίνα, είχε πεθάνει πριν δώδεκα μέρες.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια ήμασταν εμείς που τη σηκώναμε, εμείς που τη ντύναμε, εμείς που τρέχαμε σε νοσοκομεία, εξετάσεις, γιατρούς, φαρμακεία. Η Ελένη πήγαινε πριν τη δουλειά και μετά τη δουλειά στο σπίτι της στην Κυψέλη.

Εγώ είχα μάθει απ’ έξω το πρόγραμμα με τα χάπια της, ποιο χάπι την πείραζε στο στομάχι, ποια μέρα είχε καρδιολόγο στον Ευαγγελισμό, ποια μέρα αιματολογικές. Ο Στέλιος; Ο αδερφός της Ελένης; Ερχόταν πότε πότε.

Με μια σακούλα πορτοκάλια, ένα «μάνα, θα τα πούμε» και βιασύνη.

Πάντα κάτι είχε.

Δουλειές, άγχος, δάνεια, τα παιδιά του, η ζωή του.

Κι εμείς δεν λέγαμε πολλά. «Αδερφός είναι», έλεγε η Ελένη. «Μην ανοίγουμε μέτωπα τώρα.» Τώρα όμως το μέτωπο άνοιξε μόνο του.

Βγήκαμε από το γραφείο και η Ελένη δεν μιλούσε.

Μπήκαμε στο αμάξι και έκλεισε την πόρτα τόσο απότομα, που νόμιζα πως θα σπάσει το τζάμι. «Με χρησιμοποίησε», είπε χαμηλόφωνα. «Μην το λες έτσι τώρα…» πήγα να πω. Γύρισε και με κοίταξε σαν να μην με αναγνώριζε. «Πώς να το πω, Νίκο; Πες μου εσύ.

Της έπλενα τα μαλλιά όταν δεν μπορούσε να σηκώσει τα χέρια της.

Της άλλαζα σεντόνια όταν ντρεπόταν και έκλαιγε.

Άφησα δουλειές στη μέση, έχασα μεροκάματα, άκουγα τα παράπονά της κάθε μέρα.

Και στο τέλος… τίποτα; Ούτε ένα χαρτί που να λέει “σε σκέφτηκα”;» Δεν ήξερα τι να απαντήσω.

Γιατί είχε δίκιο.

Το ίδιο βράδυ πήγε ο Στέλιος σπίτι μας.

Δεν χτύπησε καν σωστά το κουδούνι.

Δυο κοφτά πατήματα, σαν να ερχόταν να τελειώνει με αγγαρεία.

Μόλις άνοιξα, πέρασε μέσα και είπε: «Να μιλήσουμε ήρεμα.» Η Ελένη γέλασε.

Ένα γέλιο ξερό, που πιο πολύ τρόμαζε παρά θύμιζε γέλιο. «Ήρεμα; Εσύ το ήξερες;» Ο Στέλιος έκανε μια παύση.

Κοίταξε κάτω.

Κι εκεί κατάλαβα. «Το ήξερες», του είπα. «Το ήξερα ότι είχε κάνει διαθήκη», είπε. «Όχι όλες τις λεπτομέρειες.» «Μη λες ψέματα μέσα στο σπίτι μου», του φώναξα, και δεν είμαι άνθρωπος που φωνάζει εύκολα. Η Ελένη σηκώθηκε όρθια. 👇 Η συνέχεια της ιστορίας σε περιμένει στα σχόλια 👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους