Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μικρό μου αγοράκι πάλεψε με όλες τις δυνάμεις σου να ζήσεις! Σε παρακαλώ! Κράτησε μέσα σου όλα εκείνα τα ένστικτα που ψιθυρίζουν στην φύση σου ότι δεν ανήκεις στον ανθρώπινο κόσμο μας! Υπάρχει μια ολόκληρη θάλασσα που προσμένει ανυπόμονα να επιστρέψεις ασφαλής στην αγκαλιά της!» Υπάρχουν κάποιες εικόνες που σε καταδιώκουν..ακουμπούν και κολλάνε πάνω σου…ξυπνούν το αρχέγονο συναίσθημα της προστασίας προς κάθε αδύναμο και ανήμπορο πλάσμα.

Η συμπόνοια της ανθρώπινης ψυχής μας ενεργοποιείται αυτόματα όταν αντικρίζουμε ένα πλάσμα που παλεύει να κρατηθεί στην ζωή.

Δεν χρειάζεται να είσαι φιλόζωος και να γνωρίζεις από άγρια προστατευόμενα είδη για να συγκινηθείς…Αν είσαι καλός άνθρωπος θα νοιαστείς! Τις τελευταίες ημέρες το προσωπάκι του βγαίνει συνέχεια στις οθόνες μας.

Τον λένε Αλέξη και είναι ένα μωρό αγοράκι της θάλασσας, μια μικρή μεσογειακή φώκια Monachus monachus, που βρέθηκε μόνο του στις δυτικές ακτές των Σπετσών.

Για τρεις ολόκληρες ημέρες μετακινούνταν από παραλία σε παραλία, ανάμεσα σε λουόμενους και επισκέπτες ψάχνοντας τη μητέρα του.

Οι άνθρωποι της MOm (Προστασία Μεσογειακής Φώκιας) τον παρακολουθούσαν στενά περιμένοντας και ελπίζοντας ότι εκείνη θα επιστρέψει κοντά του.

Γιατί για ένα τόσο μικρό ζώο η σωτηρία δεν είναι ποτέ ο άνθρωπος.

Είναι η μητέρα του! Συλλογίζομαι την αγωνία αυτού του μωρού και η καρδιά μου σπάει σε κομμάτια.

Ολομόναχο μέσα σε μια απέραντη θάλασσα που ενώ θα είναι το αυριανό βασίλειο του μοιάζει τόσο απειλητική χωρίς την μητρική παρουσία.

Παραλίες γεμάτες δυνατούς ήχους, άγνωστες μυρωδιές και περίεργους ανθρώπους.

Και εκείνο να ψάχνει απεγνωσμένα την μαμά του.

Τον κόσμο του όλο! Η μητέρα για ένα νεογέννητο φωκάκι δεν είναι απλώς συντροφιά.

Είναι τροφή, προστασία, ζεστασιά, εκπαίδευση, ασφάλεια.

Το γάλα της μεσογειακής φώκιας είναι εξαιρετικά πλούσιο σε λίπος και επιτρέπει στο μικρό να αναπτυχθεί γρήγορα και να δημιουργήσει τα ενεργειακά αποθέματα που θα χρειαστεί για να επιβιώσει όταν ανεξαρτητοποιηθεί.

Την στιγμή που έγινε πια σαφές ότι ο μικρός είχε μείνει ορφανός, αποφασίστηκε η επέμβαση για τη διάσωσή του. Ο Αλέξης βρέθηκε αφυδατωμένος και με βάρος χαμηλότερο από το φυσιολογικό. Στο Κέντρο Περίθαλψης της MOm δέχεται εντατική φροντίδα, με έναν και μοναδικό μεγάλο στόχο: να δυναμώσει αρκετά ώστε κάποια ημέρα οι άνθρωποι που σήμερα αγωνίζονται για να τον κρατήσουν στη ζωή να μπορέσουν να κάνουν την ωραιότερη πράξη απέναντι σε ένα ζώο που πρέπει να ζει ελεύθερο.

Να το αποχωριστούν! Γιατί η επιτυχία μιας διάσωσης δεν είναι να μάθει το ζώο να μας αγαπά.

Είναι ακριβώς το αντίθετο.

Να μη μας χρειάζεται πια.

Να μπορεί ο μικρός φωκάκος να γυρίσει μια ημέρα στη θάλασσα χωρίς να κοιτάξει πίσω.

Να κολυμπήσει.

Να βουτήξει σε μεγάλα βάθη.

Να μεγαλώσει και να γίνει ένας ενήλικος γενναίος αρσενικός Monachus monachus, ατρόμητος στο να κατακτήσει το Αιγαίο! Και πόσο παράξενο είναι στ’ αλήθεια το νήμα που συνδέει τον άνθρωπο με αυτό το ζώο.

Για αιώνες η μεσογειακή φώκια πλήρωσε πολύ ακριβά την σχέση της μαζί μας.

Κυνηγήθηκε, σκοτώθηκε, έχασε τους τόπους αναπαραγωγής της, μπλέχτηκε σε αλιευτικά εργαλεία, ήρθε αντιμέτωπη με την ολοένα μεγαλύτερη ανθρώπινη παρουσία στις ακτές της.

Ένα ζώο που κάποτε ζούσε σε πολύ μεγαλύτερο μέρος της Μεσογείου περιορίστηκε δραματικά και έγινε σύμβολο ενός θαλάσσιου κόσμου που προσπαθεί να επιβιώσει δίπλα μας.

Κι όμως τώρα, για ένα μικρό φωκάκι που έχασε τη μητέρα του, ο άνθρωπος έγινε η μοναδική πιθανότητα να κρατηθεί στην ζωή.

Και αυτό με συγκινεί βαθιά.

Όπου η φύση αφήνει ένα κενό να υπάρχουν άνθρωποι πρόθυμοι να το καλύψουν. Το Λιμεναρχείο Σπετσών, η τοπική κτηνίατρος, πολλοί εθελοντές και οι άνθρωποι της MOm κινητοποιήθηκαν ώστε το μικρό ζώο να μεταφερθεί με ασφάλεια και να αρχίσει η περίθαλψή του.

Και ίσως αυτό να είναι επίσης ένα μικρό μάθημα μέσα στην ιστορία του.

Οι ζωές σώζονται γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν προσπερνούν.

Δρουν, νοιάζονται, και καλούν εκείνους που ξέρουν πραγματικά πως να βοηθήσουν.

Κοιτάζω τρυφερά την φωτογραφία αυτού του μικρού ζώου και πλημμυρίζω συναισθήματα.

Ίσως γιατί η απώλεια της μητέρας είναι μια ασύλληπτη οδύνη που κάθε άνθρωπος μπορεί να συνειδητοποιήσει ακόμη κι όταν αφορά ένα άλλο πλάσμα.

Και σκέφτομαι πόσο τρομακτικά μεγάλη θα πρέπει να μοιάζει η θάλασσα όταν είσαι τόσο μικρός και τόσο μόνος.

Θέλω να πιστεύω ότι η ιστορία του Αλέξη θα είναι μια ιστορία θριαμβευτικής επιστροφής στην ελεύθερη φύση.

Ανυπομονώ για την ημέρα εκείνη που θα δω την φωτογραφία που αγαπώ να βλέπω σε όλες τις διασώσεις των άγριων ζώων.

Την εικόνα του να μπαίνει στο νερό και να φεύγει μακριά μας για να κατακτήσει την άγρια θαλασσινή ζωή του! «Μικρέ μου Αλέξη, δεν θα γνωρίσεις ποτέ το πόσοι πολλοί άνθρωποι σε γνώρισαν, αγάπησαν τη γλυκιά μουσούδα σου και τα βελούδινα θλιμμένα μάτια σου, και ευχήθηκαν με όλη τους την ψυχή να τα καταφέρεις! Και δεν χρειάζεται να το μάθεις.

Εσύ έχεις μόνο μία αποστολή.

Να ζήσεις, να δυναμώσεις και να έρθει η στιγμή που θα περάσεις την λεπτή γραμμή που ενώνει την στεριά με την απέραντη θάλασσα στην οποία ανήκεις! Να χαθείς για πάντα από το βλέμμα των ανθρώπων που σε κράτησαν στην ζωή για να γράψεις την δική σου μοναδική ελεύθερη ιστορία!» #babyseal #seal #motivational

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους