Σαν σήμερα, πριν από 12 χρόνια, πήρα στα χέρια μου μια μεγάλη ευθύνη: Να υπηρετήσω τον τόπο που αγαπώ και τους ανθρώπους του. Δεν θα πω ότι ήταν ένα εύκολο ταξίδι. Ήταν 12 χρόνια γεμάτα προσπάθεια...
Σαν σήμερα, πριν από 12 χρόνια, πήρα στα χέρια μου μια μεγάλη ευθύνη: Να υπηρετήσω τον τόπο που αγαπώ και τους ανθρώπους του.
Δεν θα πω ότι ήταν ένα εύκολο ταξίδι.
Ήταν 12 χρόνια γεμάτα προσπάθεια, αγωνίες, δύσκολες αποφάσεις, συγκρούσεις, απογοητεύσεις, αλλά και στιγμές μεγάλης χαράς και υπερηφάνειας.
Σε έναν ορεινό Δήμο, τίποτα δεν είναι αυτονόητο.
Κάθε δρόμος, κάθε έργο, κάθε διεκδίκηση, κάθε μικρή αλλαγή χρειάζεται επιμονή, χρόνο και καθημερινό αγώνα.
Κι αν κάτι έμαθα αυτά τα 12 χρόνια, είναι πως η Αυτοδιοίκηση δεν είναι οι τίτλοι και οι καρέκλες.
Είναι οι άνθρωποι.
Είναι το χέρι του ηλικιωμένου που θα σε σταματήσει στον δρόμο.
Είναι ο γονιός που θα σου μιλήσει για το χωριό του.
Είναι οι άνθρωποί μας που ζουν μακριά.
Είναι ο νέος που ζητά να έχει λόγο και μέλλον στον τόπο του.
Είναι εκείνος που θα σε χειροκροτήσει, αλλά και εκείνος που θα σε κρίνει αυστηρά.
Και όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από τα εύκολα και τα δύσκολα, προσπάθησα να μην ξεχάσω ποτέ για ποιον λόγο ξεκίνησα.
Για τον τόπο.
Για τους ανθρώπους.
Για το αύριο.
Και πάνω απ’ όλα, νιώθω ευγνωμοσύνη.
Ευγνωμοσύνη για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε.
Για όσους στάθηκαν δίπλα μου.
Για όσους συνεργάστηκαν μαζί μου.
Αλλά ακόμη και για όσους διαφώνησαν μαζί μου, γιατί μέσα από τη διαφορετική άποψη πολλές φορές γινόμαστε καλύτεροι.
Μπορεί να έγιναν αρκετά.
Μπορεί να μπορούσαν να γίνουν περισσότερα.
Όμως ένα πράγμα δεν άλλαξε ποτέ: η αγάπη μου για τον τόπο μας και η πίστη μου στους ανθρώπους του. 12 χρόνια.
Ένα μεγάλο κομμάτι ζωής.
Και το σημαντικότερο: ένα κομμάτι ζωής που το μοιράστηκα μαζί σας. Συνεχίζουμε Μαζί! Σας ευχαριστώ. Από καρδιάς. ❤️
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους