ΝΕΠΑΛ: (Φίλου μου) "Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΡΙΘΜΟ: 2 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ Η Ευρωπαϊκή Ένωση ανακοίνωσε 2 εκατομμύρια ευρώ έκτακτη ανθρωπιστική βοήθεια για το Νεπάλ, μετά τις καταστροφικές πλημμύρες...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δύο εκατομμύρια.

Για μια χώρα που μετρά εκατοντάδες νεκρούς, τεράστιες καταστροφές και ανάγκες δισεκατομμυρίων.

Την ίδια στιγμή, ας κάνουμε μια άλλη σύγκριση.

Το 2020 η ελληνική κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έδωσε 2 εκατομμύρια ευρώ στη Θεολογική Σχολή του Ελληνικού Κολλεγίου του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη.

Η ίδια η Σχολή ανακοίνωσε ότι έλαβε τα χρήματα από την ελληνική κυβέρνηση.

Δύο εκατομμύρια στο Νεπάλ.

Δύο εκατομμύρια στη Θεολογική Σχολή της Βοστώνης.

Και υπάρχει και τρίτος αριθμός. 2.799.926,70 ευρώ ήταν η χρηματοδότηση για 49 «έξυπνες» διαβάσεις στον Δήμο Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας, οπωσ σωστα επισημαινει ο Χειζανογλου Δεν συγκρίνω φυσικά την αξία μιας ανθρώπινης ζωής με μια διάβαση.

Συγκρίνω όμως τις πολιτικές προτεραιότητες και την κλίμακα του χρήματος.

Γιατί η Ευρώπη μάς έχει μάθει να μιλάει μεγαλόστομα.

Κλιματική κρίση.

Πράσινη μετάβαση.

Βιώσιμη ανάπτυξη.

Παγκόσμια αλληλεγγύη. Ανθεκτικότητα.

Ευρωπαϊκές αξίες.

Όλα αυτά είναι υπέροχα όταν τα λέμε σε συνέδρια, όταν γράφονται σε ανακοινώσεις και όταν συνοδεύονται από σημαίες της ΕΕ. Όταν όμως έρχεται η ώρα να ανοίξει το ευρωπαϊκό πορτοφόλι μπροστά σε μια πραγματική ανθρωπιστική καταστροφή, τότε η «παγκόσμια αλληλεγγύη» κοστολογείται στα 2 εκατομμύρια ευρώ. Τόσο.

Και κάπου εδώ η λέξη υποκρισία παύει να είναι υπερβολή.

Γιατί δεν γίνεται να ζητάς από ολόκληρο τον πλανήτη να αλλάξει τον τρόπο που ζει, να πληρώνει περισσότερο, να περιορίζει την κατανάλωση, να χρηματοδοτεί την πράσινη μετάβαση και να ακούει καθημερινά για την «κοινή ευθύνη» απέναντι στην κλιματική κρίση — και όταν μια χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια εφιαλτική καταστροφή, να εμφανίζεσαι με ένα ποσό που μοιάζει περισσότερο με συμβολικό φιλοδώρημα παρά με πραγματική αλληλεγγύη.

Και μη μου πείτε ότι «η ΕΕ δεν μπορεί να λύσει μόνη της το πρόβλημα του Νεπάλ». Φυσικά και δεν μπορεί.

Αλλά το ζήτημα δεν είναι αν μπορεί να πληρώσει όλη την ανοικοδόμηση.

Το ζήτημα είναι τι θεωρεί σημαντικό και τι όχι.

Γιατί όταν υπάρχουν διαθέσιμα δισεκατομμύρια για προγράμματα, γραφειοκρατίες, συμβούλους, επιδοτήσεις, μηχανισμούς και κάθε λογής «πράσινες» και «έξυπνες» δράσεις, αλλά για ανθρώπους που έχασαν τα πάντα η μεγάλη ευρωπαϊκή χειρονομία είναι δύο εκατομμύρια, τότε δικαιούται κάποιος να ρωτήσει: Πού ακριβώς βρίσκεται η περίφημη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη; Μήπως τελικά η Ευρώπη δεν έχει πρόβλημα χρημάτων; Έχει πρόβλημα προτεραιοτήτων.

Και ίσως ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα αυτογνωσίας.

Γιατί δεν υπάρχει τίποτε πιο υποκριτικό από μια πλούσια ήπειρο που κάνει μαθήματα ανθρωπισμού στον υπόλοιπο πλανήτη και, όταν ο πλανήτης τής χτυπά την πόρτα με μια πραγματική τραγωδία, ανοίγει το πορτοφόλι της τόσο όσο χρειάζεται για να μπορεί να πει: «Κάναμε το καθήκον μας». Όχι.

Δεν είναι αυτό αλληλεγγύη. Είναι λογιστική της ευαισθησίας. Και ίσως αυτό είναι το πιο θλιβερό πρόσωπο της σημερινής Ευρώπης."

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους