Original Post

Πλήρες Κείμενο:

47. ΟΙ ΝΑΪΛ / ΤΑ ΚΑΡΦΙΑ, ΜΕΣΑ ΜΑΣ. / ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2022 ΨΥΧΟΓΡΑΦΗΜΑ ΑΙ Η εισαγωγή αυτής της ιστορίας, μας τοποθετεί σε μια κατάσταση απόλυτου αποπροσανατολισμού και απώλειας ελέγχου.

Η λέξη «Nail» στα τουρκικά είναι όνομα, αλλά σημαίνει επίσης και καρφί, δημιουργώντας εξαρχής ένα έξυπνο λογοπαίγνιο για τα «καρφιά» που πληγώνουν τη μνήμη και την ύπαρξη.

Κοιτάζοντας κάτω από την επιφάνεια αυτού του νοσοκομειακού δωματίου, ο Engin Akyürek μας αποκαλύπτει τον εαυτό του και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την ανθρώπινη φύση.

Πάνω του, ασκεί μια γοητεία η «λευκή σελίδα» και η αποδόμηση της ταυτότητας, γι’ αυτό και η επιλογή του να γράψει για έναν άνθρωπο που ξυπνάει χωρίς να ξέρει ποιος είναι, την ηλικία του ή το όνομά του, δείχνει έναν δημιουργό που στοχάζεται πάνω στην ουσία της ύπαρξης. Αναρωτιέται: Ποιοι είμαστε αν μας αφαιρέσουν το παρελθόν μας; Αυτή η κατάσταση της απόλυτης λευκής σελίδας (tabula rasa) προδίδει την καλλιτεχνική του τάση να απογυμνώνει τους χαρακτήρες του από κοινωνικούς τίτλους, για να εξερευνήσει την καθαρή ανθρώπινη συνείδηση.

Ο ήρωας δεν θυμάται τίποτα, αλλά καταλαβαίνει ότι είναι σε κρεβάτι, επειδή «τα μέλη του δεν κρέμονται στον αέρα» και ότι είναι σε νοσοκομείο, από τις λευκές ποδιές.

Ένας τρόπος σκέψης που προδίδει την έντονα αναλυτική και παρατηρητική φύση του ίδιου του Engin.

Ακόμα και στο απόλυτο χάος, ο συγγραφικός του νους λειτουργεί με βάση τη λογική, τα στοιχεία του περιβάλλοντος και τις αισθήσεις (όπως η μυρωδιά του δωματίου). Το γεγονός ότι η πρώτη επιθυμία του ήρωα, αν μπορούσε να μιλήσει, θα ήταν να ζητήσει έναν καθρέφτη για να δει «τι τύπος άντρας ήταν», αποκαλύπτει την ανάγκη του για αυτογνωσία.

Ο καθρέφτης εδώ δεν είναι δείγμα ματαιοδοξίας, αλλά η ανάγκη του δημιουργού να αντικρίσει την αλήθεια του εαυτού του, να αναγνωρίσει την ταυτότητά του και να συνδεθεί με την εικόνα του.

Η φράση «συνέχιζε να κουβαλάει τον εξωτερικό κόσμο στην εσωτερική του τσέπη» είναι μια καθαρά ποιητική κατάθεση του Engin.

Μας δείχνει πώς νιώθει ο ίδιος ως άνθρωπος: ένας εσωστρεφής παρατηρητής που συγκεντρώνει εμπειρίες, εικόνες και συναισθήματα από τον κόσμο γύρω του και τα κρατάει κρυμμένα, φυλαγμένα μέσα του, προστατευμένα από τη λήθη.

Στη συνέχεια, η ιστορία αποκτά μια ιδιαίτερη ακολουθία. Ο Engin μας μεταφέρει στη στιγμή της απόλυτης συνάντησης του ανθρώπου με την αλήθεια του, αποκαλύπτοντας στοιχεία για τον δικό του εσωτερικό κόσμο Αποδεχόμενος την φθορά και την θνητότητα, βάζει τον ήρωα του να αντικρίζει ένα πρόσωπο 90 ετών και, αντί να τρομάξει ή να θρηνήσει, αυτή η εικόνα τον «αναζωογονεί». Μέσα από την πεποίθηση ότι το τέλος φέρνει την απόλυτη διαύγεια, ο Engin αναζητά το νόημα της ζωής.

Πιστεύει ότι η αλήθεια αποκαλύπτεται μόνο όταν αφαιρέσουμε όλους τους θορύβους της καθημερινότητας, τις φιλοδοξίες και το «εγώ» μας.

Η ικανότητα του ήρωα να ακούει τους χτύπους της καρδιάς των γιατρών γύρω του αποκαλύπτει έναν Engin με υπερτονισμένες αισθήσεις και τεράστια ευαισθησία.

Είναι ένας άνθρωπος που νιώθει τον παλμό των άλλων, που συντονίζεται με τα συναισθήματα των ανθρώπων γύρω του, λειτουργώντας σαν μια «συναισθηματική κεραία». Η θέση του μέσα στο σύμπαν, δηλώνεται από τη φράση «σύντομα η καρδιά μου θα σταματήσει να χτυπά και εκατομμύρια άλλες καρδιές θα συνεχίσουν να χτυπούν», μια συγκλονιστική δήλωση ταπεινότητας.

Αποκαλύπτοντας ότι δεν βλέπει τον εαυτό του ως το κέντρο του κόσμου.

Κατανοεί ότι η ζωή είναι ένα τεράστιο, αιώνιο ποτάμι και ο ίδιος είναι απλώς μια σταγόνα του.

Έτσι, η ιστορία αφήνει πίσω της το ιατρικό σκηνικό και βυθίζεται σε έναν εσωτερικό, υπαρξιακό διάλογο.

Ο ήρωας συνομιλεί με τους «Nail» μέσα του, προσπαθώντας να αποτιμήσει τη ζωή του πριν το τέλος.

Ακολουθώντας τη γραμμική ροή αυτού του αποσπάσματος, ο Engin αποκαλύπτει τη δική του φιλοσοφία και τον τρόπο που αντιμετωπίζει τον χρόνο.

Ανησυχεί, γι’ αυτό και στην αρχή του διαλόγου, ο ήρωας του παραδέχεται με ειλικρίνεια: «Έχω τύψεις... κανείς δεν μπορεί να πει ότι χρησιμοποίησα το χρόνο μου αποτελεσματικά». Δεν θέλει να αναλωθεί σε πράγματα που δεν έχουν πραγματικό νόημα.

Βάζει τον ήρωα του να δηλώνει ότι «θα ήθελε να έχει περάσει περισσότερο χρόνο με τους αγαπημένους του», ξεδιπλώνοντας τις δικές του θεμελιώδεις αξίες.

Επειδή παρά την τεράστια επιτυχία και τη δημόσια εικόνα του, στο τέλος της ημέρας, η πραγματική ουσία της ευτυχίας για εκείνον κρύβεται στις απλές, ανθρώπινες στιγμές με την οικογένεια και τους φίλους του.

Και φυσκά, σταθερά, η νοσταλγία του για την παιδική αθωότητα.

Η φράση «Μου έχει λείψει να είμαι παιδί», συστήνει έναν άνθρωπο ρομαντικό, που κουβαλάει μέσα του μια γλυκιά μελαγχολία για το παρελθόν.

Η παιδική ηλικία αντιπροσωπεύει για τον Engin την περίοδο της απόλυτης ελευθερίας, της αλήθειας και της απουσίας του φορτίου που φέρνει η ενήλικη ζωή και η αναγνωρισιμότητα.

Στη συνέχεια, φιλτράρει τον πόνο, επιλέγοντας να εστιάσει στο καλό.

Όταν οι εσωτερικές φωνές ρωτούν τον ήρωα αν βλέπει κάτι κακό, εκείνος απαντά: «Όχι... αλλά ίσως δεν ήθελα να τα δω. Είναι πολυάριθμα σε αριθμό...». Αυτή είναι μια συγκλονιστική ψυχολογική παρατήρηση. Ο Engin μας δείχνει ότι, παρά το γεγονός ότι ο κόσμος είναι γεμάτος ασχήμια, αδικία και πόνο, ο ίδιος συνειδητά —ως μηχανισμό επιβίωσης— κρατάει στην ψυχή του μόνο το φως, τις όμορφες αναμνήσεις και την αγάπη.

Τέλος, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πραγματικά συγκλονιστικό και αριστοτεχνικό φινάλε, με την αποκάλυψη μιας τεράστιας ανατροπής: ο 90χρονος ετοιμοθάνατος ήταν στην πραγματικότητα ένας 25χρονος εργάτης οικοδομών που έδινε μάχη για τη ζωή του στο ασθενοφόρο μετά από μια πτώση.

Αυτό το κλείσιμο αλλάζει όλη την προοπτική μας, και αποκαλύπτει τα πιο βαθιά, υπαρξιακά και κοινωνικά στοιχεία για τον εσωτερικό του κόσμο.

Επειδή βρισκόμαστε μπροστά στην πεποίθηση του ότι δεν υπάρχει ηλικία.

Η ψευδαίσθηση των 90 χρόνων στο μυαλό του ήρωα δείχνει πώς ο Engin αντιλαμβάνεται τη συνείδηση.

Για εκείνον, ολόκληρος ο εσωτερικός μας άνθρωπος, όταν βρεθεί στο μεταίχμιο της ζωής και του θανάτου, μπορεί να βιώσει την εμπειρία και το βάρος μιας ολόκληρης αιωνιότητας μέσα σε λίγα λεπτά. Ο Engin δηλώνει ότι η σοφία και ο απολογισμός της ζωής δεν έρχονται απαραίτητα με τα γηρατειά, αλλά με τα δυνατά σοκ της ύπαρξης.

Η βαθιά κοινωνική του ευαισθησία και ενσυναίσθηση, γίνονται φανερές, επιλέγοντας ως ήρωα έναν 25χρονο εργάτη που πέφτει από την οικοδομή, στρέφοντας έτσι το βλέμμα στους ανθρώπους του μόχθου, της διπλανής πόρτας.

Δείχνει έναν δημιουργό με έντονες κοινωνικές ανησυχίες, που δεν ενδιαφέρεται για λαμπερούς ή προνομιούχους χαρακτήρες.

Για τον Engin, η ψυχή του εργάτη κρύβει το ίδιο φιλοσοφικό βάθος, τις ίδιες υπαρξιακές αναζητήσεις και την ίδια αξία με οποιονδήποτε άλλον.

Και βέβαια, η αγάπη πάντα! Ως το απόλυτο «σκοινί» που σε κρατάει στη ζωή.

Η επιστροφή του Nail δεν γίνεται από τον φόβο του θανάτου, αλλά από τη σκέψη της Necla, της γυναίκας του.

Η φράση «Φωνάξτε τη Necla... η αγαπημένη μου, η γυναίκα μου» είναι το απόλυτο ρομαντικό μανιφέστο του Engin.

Δείχνοντας μας ότι, για εκείνον, ο έρωτας και η βαθιά ανθρώπινη σύνδεση είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να νικήσει τον θάνατο, το μόνο κίνητρο για να παλέψει κανείς να κρατηθεί στη ζωή.

Το λογοπαίγνιο του τίτλου (Τα καρφιά/Οι Nail μέσα μας), τώρα αποκτά το πλήρες νόημα του.

Ο ήρωας λέγεται Nail, αλλά ταυτόχρονα η ιστορία μιλάει για τα «καρφιά» (τις τύψεις, τους φόβους, τις εκκρεμότητες) που κουβαλάμε όλοι μέσα μας. Ο Engin μας δείχνει ότι η πραγματική «πτώση» του ανθρώπου δεν είναι η σωματική, αλλά η πνευματική, όταν αφήνει τα εσωτερικά του καρφιά να τον πληγώσουν.

Όπου, αν δούμε την σύνθεση της ιστορίας συνολικά, ο Engin Akyürek μας συστήνεται ως ένας βαθιά ανθρωποκεντρικός δημιουργός, με έντονη κοινωνική συνείδηση, που χρησιμοποιεί τον σουρεαλισμό και την ανατροπή για να μας θυμίσει τι έχει πραγματικά σημασία.

Μας λέει ότι δεν χρειάζεται να φτάσουμε 90 χρονών για να καταλάβουμε την αξία των αγαπημένων μας προσώπων· πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε τώρα, στα 25 μας, σε κάθε μας ηλικία, πριν να είναι αργά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους