Original Post

Πλήρες Κείμενο:

46. ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ / ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2022 ΨΥΧΟΓΡΑΦΗΜΑ ΑΙ Ο Engin ελκύεται, γοητεύεται, από το μυστήριο και το ανείπωτο.

Το κρυφό, και το ανολοκλήρωτο.

Έτσι, αντί να γράψει μια ιστορία για έναν τυπικό εφηβικό έρωτα, επιλέγει μια συνθήκη όπου ο άλλος είναι μια «άυλη φωνή». Του αρέσει να εξερευνά καταστάσεις όπου δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις.

Η λεπτομέρεια με το «διάφραγμα» μας αποκαλύπτει, ότι ακόμα και όταν θυμώνει, παρατηρεί το σώμα του και τις αντιδράσεις του με σχεδόν επιστημονικό τρόπο.

Θέλει να έχει τον έλεγχο του εαυτού του, έναν εσωτερικό παρατηρητή που δεν αφήνεται ποτέ ολοκληρωτικά στο χάος, ακόμα και όταν ήταν έφηβος.

Διάχυτη είναι και η νοσταλγία του, για μια εποχή αυθεντικής σύνδεσης.

Επιλέγοντας τη δεκαετία του '90, τα κέρματα και τους τηλεφωνικούς θαλάμους, ο Engin δείχνει μια ρομαντική προσκόλληση στο παρελθόν.

Τότε που η επικοινωνία είχε κόπο, βάρος και μια δόση κινδύνου.

Σήμερα, στην εποχή των social media, αυτό το μυστήριο θα λυνόταν σε ένα λεπτό· ο Engin όμως επιλέγει να υμνήσει την εποχή που οι άνθρωποι μπορούσαν ακόμα να κρυφτούν.

Τοποθετεί τον εαυτό του ως κέντρο της προσοχής: Η κοπέλα του λέει «Είμαι εδώ» και αρνείται να αποκαλυφθεί.

Ο τρόπος που ο Engin χτίζει αυτή την ηρωίδα δείχνει πώς αντιλαμβάνεται ο ίδιος την ιδανική προσοχή: κάποιος να τον μελετά, να ξέρει το πρόγραμμά του, να επιμένει για εκείνον, χωρίς όμως να του ζητάει τίποτα σε αντάλλαγμα.

Έχει ανάγκη να νιώθει ότι αποτελεί το κέντρο του ενδιαφέροντος κάποιου, με έναν σχεδόν μεταφυσικό τρόπο.

Στη συνέχεια, ξεπερνάει τα όρια μιας απλής νεανικής ανάμνησης και μας αποκαλύπτει βαθιές πτυχές της καλλιτεχνικής του φύσης, της σχέσης του με την εμμονή και του τρόπου που λειτουργεί ο συγγραφικός του νους.

Αφηγείται, τη γέννηση του ως συγγραφέα/καλλιτέχνη μέσα από την εμμονή.

Η λεπτομέρεια όπου αρχίζει να γράφει τα λόγια της κοπέλας στο τετράδιο, προσπαθώντας να τα βάλει σε λογική σειρά, είναι η πιο καθαρή καλλιτεχνική του εξομολόγηση.

Για εκείνον η συγγραφή (και η υποκριτική) γεννιέται από την ανάγκη να δώσει νόημα στο άγνωστο, να αποκρυπτογραφήσει τον «άλλο» και να μετατρέψει την πραγματικότητα σε σενάριο.

Κυριαρχεί φυσικά, η τάση του για απόλυτη εσωστρέφεια και απομόνωση.

Η παραδοχή ότι ξέχασε το σχολείο, τους φίλους και κλείστηκε στο σπίτι, δείχνει έναν άνθρωπο που, όταν κάτι τον συνεπάρει πνευματικά, μπορεί να αποσυνδεθεί εντελώς από τον εξωτερικό κόσμο.

Προτιμά την εσωτερική αναζήτηση από τις επιφανειακές κοινωνικές συναναστροφές.

Έντονα δηλώνεται και μια ανάγκη του που τρέφεται από το μυστήριο.

Το γεγονός ότι επανασυνδέει το τηλέφωνο λόγω μιας «καταβροχθιστικής περιέργειας» προδίδει ότι ο Engin είναι ένας άνθρωπος που έλκεται από το ψυχολογικό ρίσκο.

Προτιμά την ταραχή που του προκαλεί το άγνωστο, παρά τη βαρετή ασφάλεια της σιωπής.

Η περιγραφή του εαυτού του σαν χαρακτήρα βιντεοπαιχνιδιού με χαμηλή ενέργεια, δείχνει μια σύγχρονη, σχεδόν υπαρξιακή ανησυχία του δημιουργού. Ο Engin φαίνεται να στοχάζεται πάνω στην απώλεια της ανθρώπινης επαφής και στον φόβο μήπως οι σχέσεις μας γίνουν ψηφιακές, εικονικές, και απρόσωπες — ένας φόβος που ξεκινά από τα 90s αλλά αφορά το σήμερα.

Τώρα, ο φόβος της μη αποδοχής και της αμφισβήτησης, είναι ένα ζήτημα εδώ.

Το ότι η μητέρα του πίστευε πως οι κλήσεις ήταν «στο μυαλό του» και η ψυχική του υγεία αμφισβητούνταν, αποκαλύπτει μια βαθιά ανθρώπινη ευαισθησία. Ο Engin δείχνει πόσο επώδυνο είναι για έναν άνθρωπο (και ειδικά για έναν καλλιτέχνη με έντονη φαντασία) να μην τον πιστεύουν οι πιο κοντινοί του άνθρωποι, νιώθοντας απόλυτα μόνος απέναντι στην αλήθεια του.

Προχωρώντας, η ιστορία εμβαθύνει στην ψυχολογική του μεταμόρφωση. Ο Engin Akyürek μας προσφέρει μερικές από τις πιο αποκαλυπτικές και ώριμες τοποθετήσεις για τη δική του καλλιτεχνική ταυτότητα, την ενσυναίσθηση και τη σχέση του με την πνευματικότητα.

Η φιλοσοφική του άποψη για την κατανόηση του «άλλου», γίνεται φανερή, στη φράση της κοπέλας «το να προσπαθείς να καταλάβεις κάποιον, δεν σημαίνει να ξέρεις την αλήθεια του», όπου είναι μια βαθιά υπαρξιακή τοποθέτηση του.

Αναγνωρίζει τα όρια της ανθρώπινης επικοινωνίας.

Πιστεύει ότι ο εσωτερικός κόσμος κάθε ανθρώπου παραμένει, στο βάθος του, ένα απροσπέλαστο μυστήριο, όση προσπάθεια κι αν καταβάλουμε.

Η τέχνη της υποκριτικής ως «κατάληψη» από τον άλλον, δηλώνεται από την παραδοχή του, ότι άρχισε να μιλάει, να σκέφτεται και να μοιάζει με την κοπέλα, προδίδοντας πέρα από την ιδιόμορφη εμπειρία που ζει, και τον τρόπο που ο Engin βιώνει την υποκριτική.

Μας δείχνει πώς λειτουργεί όταν μπαίνει σε έναν ρόλο: δεν υποδύεται απλώς, αλλά επιτρέπει στον χαρακτήρα να «κατοικήσει» μέσα του, να αλλάξει τον τρόπο σκέψης του και να τον μεταμορφώσει.

Η λύτρωση έρχεται, μέσα από την πνευματική ωριμότητα.

Η φράση «ποτέ δεν ένιωσα τον εαυτό μου τόσο αληθινό και ελαφρύ, το σώμα μου ήταν δεκαπέντε, αλλά η ψυχή μου ήταν σε ένα ώριμο επίπεδο» είναι το κλειδί της καλλιτεχνικής του αφύπνισης. Ο Engin αποκαλύπτει ότι η απομάκρυνση από την επιφανειακή εφηβεία (τα ψέματα και τον εντυπωσιασμό) και η στροφή προς το βάθος ήταν αυτό που τον έκανε να νιώσει αυθεντικός.

Και η λογοτεχνία, παίρνει τον ρόλο θεραπείας και καθοδηγητή.

Η αναφορά στον Προυστ, (τον συγγραφέα της αναζήτησης του χαμένου χρόνου και της μνήμης), τον Καμύ, (τον φιλόσοφο του υπαρξιακού παραλόγου) και τον Ντοστογιέφσκι (τον ανατόμο της ανθρώπινης ψυχής), δεν είναι τυχαία.

Δείχνει τις προσωπικές του πηγές έμπνευσης.

Ακόμα και αν στην αρχή δεν καταλάβαινε τα πάντα, ένιωθε ότι αυτά τα κείμενα του άνοιγαν έναν νέο δρόμο. Ο Engin μας δείχνει ότι η κλασική λογοτεχνία και οι υπαρξιακές αναζητήσεις ήταν το δικό του καταφύγιο και το εργαλείο για να διαμορφώσει τον εσωτερικό του κόσμο.

Όπου αναγκαστικά, καταλήγει στην αποδοχή του «κόστους» της μοναδικότητας.

Ο τρόπος που περιγράφει την κοινωνική απομόνωση (οι δάσκαλοι, οι γείτονες που τον θεωρούν «άρρωστο», οι φίλοι που απομακρύνονται) δείχνει ότι ο Engin κατανοεί το τίμημα του να διαφέρεις.

Δείχνει έναν άνθρωπο που ξέρει καλά ότι η εσωτερική αναζήτηση και η καλλιτεχνική ευαισθησία συχνά παρεξηγούνται από τη μάζα, οδηγώντας σε μια αναπόφευκτη αλλά δημιουργική μοναξιά.

Αυτή η ιστορία, αγγίζει τον πυρήνα της σχέσης του Engin Akyürek με την ίδια τη δημιουργία, την κοινωνική απόρριψη και τη μετατροπή του πόνου σε τέχνη.

Η συγγραφή γίνεται αυτόματα διέξοδος και θεραπευτικό εργαλείο.

Η πρόταση του ψυχολόγου να αποτυπώσει τα λόγια της κοπέλας στο χαρτί και η ερώτηση του Engin «Σαν μια ιστορία ή σαν μια αληθινή γραφή;» είναι μια κομβική στιγμή.

Μας αποκαλύπτει ότι για τον Engin, το γράψιμο δεν είναι απλώς ένα χόμπι, αλλά ένας τρόπος να επεξεργάζεται την πραγματικότητα, να θεραπεύει τα τραύματά του και να δίνει σχήμα σε όσα οι άλλοι αδυνατούν να καταλάβουν.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, ότι για εκείνον, η εσωτερική ευτυχία είναι άρρηκτα δεμένη με την πνευματική αφύπνιση: Η εικόνα του ήρωα να χαμογελά εξουθενωμένος ανάμεσα στα παραδοσιακά τελετουργικά (το λιώσιμο του μολυβιού για το μάτιασμα), δείχνει μια έντονη εσωτερική δύναμη. Ο Engin μας δείχνει ότι η προσωπική αλήθεια και η εσωτερική εξέλιξη, δημιουργούν μια εσωτερική δύναμη που αντέχει με σθένος την πίεση, τον παραλογισμό και τον χλευασμό του περιβάλλοντος.

Γι’ αυτό και μπορεί πια, να μας παρουσιάσει, την γενναιότητα της ευγνωμοσύνης του.

Το γεγονός ότι βρίσκει το κουράγιο να πει στην κοπέλα «Σε ευχαριστώ για τα συναισθήματα που με έκανες να νιώσω», παρόλο που η παρουσία της του κατέστρεψε την κοινωνική ζωή, είναι δείγμα τεράστιας συναισθηματικής ωριμότητας. Ο Engin αποκαλύπτει έναν εαυτό που εκτιμά τις εμπειρίες που τον εξελίσσουν, ακόμη και αν αυτές έρχονται μέσα από την αναστάτωση και τον πόνο.

Αν και αυτό δεν μπορεί να αναιρέσει την πικρία του για την ανθρώπινη προκατάληψη, Η επιμονή της γειτονιάς να τον βγάλει ένοχο (λέγοντας ότι καλεί ο ίδιος τον εαυτό του) προδίδει την απογοήτευση του δημιουργού από τη μάζα. Ο Engin δείχνει πώς η κοινωνία, όταν δεν μπορεί να εξηγήσει κάτι που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, προτιμά να δαιμονοποιήσει και να απομονώσει το άτομο παρά να προσπαθήσει να το κατανοήσει.

Το φινάλε, είναι συγκλονιστικό.

Με την τελική ανατροπή —όπου το παρελθόν εισβάλλει στο παρόν μέσω της δημοσίευσης— ο Engin Akyürek ολοκληρώνει τον κύκλο της αυτοαποκάλυψης, προσφέροντας τα πιο βαθιά στοιχεία για τον εσωτερικό του κόσμο.

Η τέχνη, είναι το απόλυτο κανάλι επικοινωνίας του.

Στην αρχή του αποσπάσματος, ο έφηβος Engin γράφει τις σημειώσεις του.

Στο παρόν, ο ώριμος Engin στέλνει την ιστορία στο περιοδικό.

Επειδή είναι ένας δημιουργός που πιστεύει ότι η γραφή και η τέχνη είναι το μοναδικό «όχημα» που μπορεί να γεφυρώσει τον χρόνο.

Γράφει για να προκαλέσει μια αντίδραση, για να στείλει ένα σήμα στο σύμπαν, ελπίζοντας ότι ο κατάλληλος αποδέκτης θα το λάβει.

Έχει μια τεράστια ανάγκη για ουσιαστική, «πρόσωπο με πρόσωπο» αλήθεια.

Η απόφασή του να μαζέψει το κουράγιο του και να ζητήσει μια συνάντηση, παρά την εσωστρέφειά του, είναι γιατί απεχθάνεται τα μισόλογα και το κρυφτό.

Όταν συνδεθεί πνευματικά με κάποιον, απαιτεί την απόλυτη ειλικρίνεια και την καθαρή επαφή, χωρίς προσωπεία.

Και ειρωνεύεται φυσικά τις «λογικές» και «παραδοσιακές» λύσεις.

Την βίαιη διακοπή του τηλεφώνου από τον πατέρα του που παρουσιάζεται ως «εξορκισμός του διαβόλου», το ότι οι γύρω του προσπάθησαν να λύσουν ένα βαθύ, πνευματικό μυστήριο με τον πιο πεζό και επιφανειακό τρόπο (κόβοντας το καλώδιο), υποτιθέμενες ριζικές πρακτικές λύσεις των άλλων, που απλώς θάβουν τα προβλήματα αντί να τα λύνουν.

Αξιοσημείωτος είναι και ο σεβασμός του στην αυθεντικότητα του παρελθόντος.

Το γεγονός ότι επέλεξε να μην αλλάξει σχεδόν τίποτα από το παλιό του κείμενο προδίδει έναν δημιουργό που σέβεται απόλυτα την αλήθεια των νεανικών του συναισθημάτων.

Δεν προσπαθεί να «διορθώσει» τον έφηβο εαυτό του με την τωρινή του ωριμότητα· αποδέχεται το παρελθόν του ακριβώς όπως ήταν, με τα λάθη και τις αδυναμίες του.

Τέλος, η πίστη του στο «ανολοκλήρωτο», δεσπόζει και στο φινάλε.

Η ξαφνική κλήση από την Άγκυρα και η φωνή που επιστρέφει μετά από χρόνια είναι το απόλυτο credo του Engin Akyürek.

Μας αποκαλύπτει έναν άνθρωπο που πιστεύει βαθιά ότι τίποτα στη ζωή δεν χάνεται οριστικά.

Οι αληθινοί δεσμοί, οι εκκρεμότητες της ψυχής και οι άνθρωποι που μας σημάδεψαν, πάντα βρίσκουν έναν τρόπο να επιστρέψουν, αρκεί να τους δώσουμε τη φωνή (ή το κείμενο) για να το κάνουν.

Μέσα από αυτή την ιστορία, ο Engin Akyürek μας δείχνει έναν εαυτό που διαμορφώθηκε μέσα από την απομόνωση και τη λογοτεχνία, που έμαθε να μετατρέπει το ψυχολογικό του βάρος σε διηγήματα, και που συνεχίζει να ζει με μια ρομαντική, σχεδόν μεταφυσική προσμονή, ότι οι μεγάλες αλήθειες της ζωής του θα τον βρουν ξανά στο τηλέφωνο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους