Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Νίκο, το κείμενό σου έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: δεν γράφτηκε από κάποιον που κοιτά τη Λακωνία από μακριά.

Γράφτηκε από έναν άνθρωπο που έζησε την πραγματικότητα και έφυγε, επειδή κουράστηκε να ακούει το ίδιο έργο: «θα». Και εδώ θα συμφωνήσω μαζί σου χωρίς αστερίσκους. Η Λακωνία δεν χρειάζεται άλλους επαγγελματίες των υποσχέσεων.

Δεν χρειάζεται πολιτικούς που κάθε τέσσερα χρόνια ανακαλύπτουν την παραγωγή, τον αγρότη, τον νέο και την ανάπτυξη.

Χρειάζεται λογαριασμό.

Και ο λογαριασμός πρέπει να πάει σε όλους. Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και σε κάθε κυβέρνηση που πέρασε από τη χώρα.

Όχι «εμείς κάναμε περισσότερα». Όχι «οι άλλοι φταίνε». Τι κάνατε; Τι δεν κάνατε; Και τι αφήσατε πίσω; Γιατί όταν κλείνει μια παραγωγική μονάδα, δεν φταίει η… κακή τύχη.

Όταν ο παραγωγός κυνηγά να πληρωθεί, δεν φταίει ο… καιρός.

Όταν ο νέος φεύγει από τη Λακωνία, δεν φταίει επειδή «θέλει να γνωρίσει τον κόσμο». Και όταν ένα μαγαζί κατεβάζει ρολά, δεν φταίει επειδή ο ιδιοκτήτης «δεν ήταν αρκετά ανταγωνιστικός». Υπάρχουν πολιτικές ευθύνες.

Και αυτές πρέπει επιτέλους να ονομαστούν.

Και επειδή μου ζητάς τρία μεγάλα παραγωγικά έργα του ΣΥΡΙΖΑ στη Λακωνία, θα σου πω κάτι πιο δύσκολο: Δεν έχω κανένα λόγο να βαφτίσω κάθε δημόσια παρέμβαση «μεγάλο έργο» για να κάνω κομματική διαφήμιση.

Αν κάτι έγινε, θα το πούμε.

Αν κάτι δεν έγινε, θα το πούμε επίσης.

Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει μια Αριστερά που θέλει να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου: να μην φοβάται τον απολογισμό ούτε όταν αφορά τον εαυτό της.

Αλλά τότε να κάνουμε τον ίδιο απολογισμό για όλους.

Να ανοίξουμε τα βιβλία της Λακωνίας και να γράψουμε δίπλα σε κάθε κυβέρνηση: τι υποσχέθηκε – τι χρηματοδότησε – τι ολοκλήρωσε – τι εγκατέλειψε.

Και τότε θα δούμε ποιοι κυβέρνησαν με έργα και ποιοι κυβέρνησαν με κορδέλες, φωτογραφίες και δελτία Τύπου.

Γιατί το πιο εύκολο πράγμα στην Ελλάδα είναι να εξαγγείλεις ένα έργο.

Το δύσκολο είναι να το τελειώσεις.

Και ακόμη δυσκολότερο είναι να δημιουργήσεις μια παραγωγική οικονομία που να μην εξαρτάται κάθε τόσο από μια επιδότηση, ένα ρουσφέτι ή μια προεκλογική εξαγγελία.

Εγώ δεν θέλω μια Λακωνία που περιμένει τον επόμενο σωτήρα.

Θέλω μια Λακωνία που παράγει, μεταποιεί, εξάγει και κρατά τους ανθρώπους της εδώ.

Θέλω το πορτοκάλι να μην φεύγει απλώς ως πρώτη ύλη.

Θέλω η ελιά να αφήνει μεγαλύτερη αξία στον παραγωγό.

Θέλω η αγροτική παραγωγή να συνδέεται με μεταποίηση, τυποποίηση, τουρισμό και εξαγωγές.

Θέλω ο νέος να μπορεί να δουλέψει και να επιχειρήσει στον τόπο του χωρίς να χρειάζεται να φύγει Αθήνα, Θεσσαλονίκη ή εξωτερικό.

Και θέλω κάτι ακόμη: Να τελειώσει η εποχή όπου η Λακωνία θυμάται την Αθήνα μόνο όταν πλησιάζουν οι εκλογές. Ο Νίκος λέει ότι έφυγε πριν από 32 χρόνια επειδή κουράστηκε να ακούει «θα». Το μεγαλύτερο πολιτικό σκάνδαλο δεν είναι μόνο τα έργα που δεν έγιναν.

Είναι οι άνθρωποι που έφυγαν.

Οι νέοι που δεν γύρισαν.

Οι παραγωγοί που εγκατέλειψαν τη γη. Οι επαγγελματίες που έκλεισαν τα μαγαζιά τους.

Οι οικογένειες που έψαξαν αλλού αυτό που ο τόπος τους δεν μπόρεσε να τους προσφέρει.

Αυτό είναι το πραγματικό κόστος των «θα». Γι’ αυτό λοιπόν δεν θα σου πω «περίμενε να δεις τι θα κάνουμε». Θα σου πω το αντίθετο: Μη μας πιστέψεις.

Κρίνε μας από αυτά που θα κάνουμε.

Και κρίνε μας όλους.

Γιατί αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξει η Λακωνία, πρέπει πρώτα να τελειώσει η εποχή της πολιτικής αυτοδικαίωσης.

Δεν με ενδιαφέρει να αποδείξω ότι ο δικός μου χώρος είναι αλάνθαστος.

Με ενδιαφέρει να αποδείξουμε ότι η Λακωνία μπορεί να γίνει καλύτερη.

Και στο τέλος, Νίκο, έχεις δίκιο σε ένα πράγμα που δεν επιδέχεται καμία κομματική απάντηση: Το «θα» το ακούσαμε για δεκαετίες.

Τώρα ήρθε η ώρα για το: «Έγινε». Και όποιος δεν μπορεί να το πει, ας κάνει στην άκρη. Γιατί η Λακωνία δεν έχει άλλο χρόνο για χάσιμο. Υμερις Βασίλειος Σύριζα Προοδευτική Συμμαχία Λακωνίας .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους