Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Κυριακή 30 Αυγούστου, η γιορτή του Αγίου Αλεξάνδρου, ήταν για μένα κάτι περισσότερο από μια ονομαστική γιορτή.

Ήταν μια μικρή παύση.

Ύστερα από τρεις μήνες γεμάτους ένταση, ρεπορτάζ, δρόμους, συναντήσεις και αμέτρητες ώρες σε κάθε γωνιά της Σάμου, ήρθε η ώρα να «κατεβάσω ρολά». Και ήταν όμορφο που αυτή η παύση έγινε κάτω από ένα φεγγάρι που έμοιαζε να χάνεται σιγά-σιγά, πάνω από μια ήρεμη θάλασσα.

Λίγο αεράκι, μια χαλαρή κουβέντα και ένα μικρό ταξίδι πίσω στον χρόνο.

Ατάκες από τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια στη Θεσσαλονίκη, γέλια, αναμνήσεις… Γιατί τελικά αυτά είναι που μένουν.

Οι άνθρωποι, οι στιγμές και όλα εκείνα τα μικρά που ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει.

Και είναι όλοι αυτοί που δεν είναι κοντά μου, να μοιραστούμε τη στιγμή ή τις στιγμές.

Κοιτάζοντας τη θάλασσα να λαμπυρίζει στο φως του φεγγαριού, σκέφτηκα πόσο γρήγορα περνούν οι μέρες και πόσο σημαντικό είναι, μέσα στο καθημερινό τρέξιμο, να βρίσκουμε λίγο χρόνο για εκείνους που αγαπάμε.

Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει μια μπύρα χωρίς αλκοόλ, επειδή… κάποιος πρέπει να οδηγήσει! Και μέσα σε όλα αυτά, ήρθαν και οι δικές σας ευχές.

Ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από τα βάθη της καρδιάς μου για κάθε μήνυμα, κάθε τηλεφώνημα, κάθε όμορφη κουβέντα.

Η αγάπη και η ζεστασιά σας έκαναν τη γιορτή μου πραγματικά ξεχωριστή.

Το καλοκαίρι φεύγει σιγά-σιγά.

Κρατάω όμως αυτή τη νύχτα, το φεγγάρι, τη θάλασσα και κυρίως τους ανθρώπους που ήταν εκεί ή στο μυαλό μου. Και του χρόνου να είμαστε καλά… Με υγεία, αγάπη και, πάνω απ’ όλα, όλοι εδώ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους