Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όχι Σεξέρωτας: Ουτοπία, Από-Γοήτευση, Μοναξιά Διαβάζω πολλά τελευταία για τις δυσκολίες των φύλων (στη Δύση). Αμφίδρομα εννοείται γιατί "μονός καυγάς", απομάκρυνση ή σχέση δεν γίνεται.

Οι γυναίκες ούτε υποτάσσονται, ούτε συμβιβάζονται, ούτε συγχωρούν, ούτε σιωπούν πλέον.

Συχνά απαιτούν ή/και προσβάλλουν.

Συνεπακολούθως, μια σημαντική μειονότητα (μπορεί και πλειονότητα) κυρίως νέοι κι αδιαμόρφωτοι άντρες "αγχώνονται", αποφεύγουν ή "φοβούνται" να φλερτάρουν, να γνωριστούν, να διεκδικήσουν, να συνδεθούν, ούτε καν σεξ δεν κάνουν (~20%), πόσο μάλλον να παντρευτούν με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία ενώ άλλοι φαυλοκυκλικά παραμένουν ο φαλλοκράτης εαυτός τους.

Πολλοί απ 'όσους επιχειρούν σήμερα να γνωριστούν απογοητεύονται, αποθαρύνονται, κριτικάρονται, απορρίπτονται, έμμεσα "τιμωρούνται" γι αυτό (το μέτριο; παρωχημένο;) που είναι ή αυτό (το εξαιρετικό) που δεν είναι... Κυρίως οι άπειροι άντρες στην αρχή του σεξερωτικού χορού/παιχνιδιού αν "ποδοπατηθούν", αν απορριφθούν άσχημα, δηλαδή απαξιωτικά ή προσβλητικά, το βιώνουν ως "τραυματικό" του ευάλωτου αμφίβολου εγωισμού ή αξίας τους πλήγμα.

Πολλοί πλέον (πιο παραδοσιακοί) θυμώνουν, άλλοι (πιο σύγχρονοι "ευαίσθητοι") καταθλίβονται κι αγχώνονται ή/και αποσύρονται από το "χορό/παιχνίδι" (μ' ένα διθυραμβικό όλο και συχνότερο "Να πάτε να γ@μηθείτε κι εσείς κι οι απαιτήσεις σας"). Δεν είναι πλέον απολαυστικό ή ενισχυτικό για κανένα φύλο.

Έτσι καταδικάζονται σε μοναξιά οι άντρες (στα αυνανιστικά πορνό, στις πόρνες και στα one night stands τους) και πολλές γυναίκες στις δικές τους "τσόντες" (δονητές, φίλες, ψυχοθεραπεία ή στο να "μοιράζονται" - συνειδητά ή εν αγνοία τους - τους υπόλοιπους "επίλεκτους" Αστέρες). Μάλιστα, το ότι ζούμε σε καιρούς (ψυχολογικής, κοινωνικής, οικονομικής, εμφανισιακής, εργασιακής, κλπ) γυναικοποίησης των αντρών, ανδροποίησης των γυναικών και μιας ασεξουαλικοποίησης ή, με άλλα λόγια, μιας πολύμορφης κατάρρευσης των φύλων, δεν βοηθά καθόλου την έλξη των ετεροφιλόφυλων φύλων (ίσως ενισχύει τις λεσβίες, τους gay/bi, τρανς, κλπ - ίσως γι αυτό αυξάνονται κι οι αριθμοί τους). Σχετικό το ότι πολλοί νέοι αναθρέφονται στην Δύση με "ευκολίες" (λ.χ. πολλά "συμπόσια", καθόλου "σπαρτιατική αγωγή") που διαφθείρουν χαρακτήρες, σ' ένα μιντιακό-τεχνολογικό σύστημα που προωθεί μια αίσθηση δικαιωματισμού , μια ζωή "παραγγελίας και κατανάλωσης" αγαθών, με πίστωση/δανεικά, δώρα από γονείς και επιδόματα από το σύστημα... ΧΩΡΙΣ να τα αξίζουν ή δικαιούνται. (Βλ. γελοιογραφία του Αρκά: "Δεν έχω δικαίωμα κι εγώ στον έρωτα;" ρωτά η άσχημη καμήλα. "Δεν ξέρω.

Γιατί δεν ρωτάς κάποιο δικηγόρο" της απαντά η φίλη της). Πολλοί σύντεκνοι έμαθαν να τα θέλουν έτοιμα, εύκολα, τώρα, τζάμπα.

Δεν έχουν μάθει να δουλεύουν, να παλεύουν, να διεκδικούν.

Να πέφτουν, να σηκώνονται, να χάνουν, να μαθαίνουν, να βελτιώνονται, να κερδίζουν αργότερα. (Κάπως έτσι ωριμάζαμε σεξερωτικά στα 1970s-'80s: "Καμάκι", "χυλόπιτα", γελάμε, μαθαίνουμε, ξαναπροσπαθούμε, πάμε γι άλλα). Τώρα ποζάρεις, κάνεις match στο tinder, follow κι unfollow στο ίνσταγκραμ.

Και στοχεύεις στο καλύτερο εκεί, απαξιώνοντας ότι σου ταιριάζει.

Αρκετοί απλά εγκαταλείπουν, προτιμώντας τα εθιστικά πορνό ή τις πληρωμένες σεξουαλικές εμπειρίες, όπου δεν ρισκάρουν διαπροσωπική απόρριψη, απογοήτευση, ματαίωση (χμ μόνο αυνανιστική μοναξιά, πλήξη, αίσθηση ντροπής, αναξιότητας, κατάθλιψη, άλλου είδους υπαρξιακή ματαίωση). Οι πολλοί "μέτριοι" (πχ κοινωνικά, εμφανισιακά, οικονομικά, οι κάτω του 80% 😳 όπως διαβάζω) άντρες θεωρούνται ανεπαρκείς για την πλειονότητα των σύγχρονων γυναικών.

Όχι μόνο για τις επίλεκτες "αριστοκράτισσες" μα και τις αντίστοιχα μέτριες (του 20-80%). Είναι πλέον "αόρατοι" στο σεξερωτικό ραντάρ των γυναικών, θεωρούνται "ανάξιοι", δεν τους θέλουν (ή τους χρειάζονται) ως σύντροφο, προμηθευτή, προστάτη, γαμπρό.

Ίσως είναι ΟΚ ως φίλοι, αλλά όχι για σοβαρό dating ή ποιότητα γάμου.

Και οι γυναίκες πλέον ΑΠΑΙΤΟΥΝ συναισθηματική επικύρωση, φεμινιστικό σεβασμό, ικανοποίηση των αναγκών τους, ισότιμη ελευθερία επιλογών (λχ καριέρα, σεξ, αποφάσεις). Και εύλογα απορρίπτουν παραδοσιακούς φαλλοκράτες άντρες. (Τους θεωρούν ζημιογόνους). Με ρεκόρ αριθμούς γυναικών να σπουδάζουν, να δουλεύουν και να αυξάνουν το εισόδημά τους και αντίστροφα αρνητικό ρεκόρ ανδρών (πολύ λιγότεροι) να μπαίνουν σε πανεπιστήμια ή να αμοίβονται ικανοποιητικά, οι γυναίκες έχουν αυξήσει το επίπεδό τους και τις προσδοκίες τους ενώ πολλοί περισσότεροι άνδρες τα έχουν μειώσει κι έχουν πέσει στην ζυγαριά των γυναικών ως "κελεπούρια για γάμο" ή σύντροφοι "καλής" ζωής.

Σύμφωνα με την γνωστή έννοια της γυναικείας "υπεργαμίας" αυτές επιθυμούν να "γαμεύονται" με καλύτερους (πχ οικονομικά, ψυχολογικά) από αυτές.

Ή τουλάχιστον όχι ψυχοκοινωνικά βαρίδια! Σκεφτείτε: Πέραν της εκατέρωθεν κι αμοιβαίας προσδοκίας/προσφοράς "αγάπης", η παραδοσιακή συναλλαγή οικονομικής ασφαλείας και κοινωνικής αποκατάστασης (η αντρική προσφορά) και τεκνοποίηση και οικιακές δουλειές (η γυναικεία προσφορά) έχει απορριφθεί από τις οικονομικά αυτόνομες και μορφωμένες γυναίκες μια που πετυχαίνουν το πρώτο μόνες τους πλέον και δεν τις συμφέρει καθόλου το δεύτερο (δεν λαμβάνουν αξιόλογη βοήθεια ή αποζημίωση). Έρευνες δείχνουν ότι με το γάμο διπλασιάζονται οι ώρες της οικιακής τους δουλειάς, με τα παιδιά τριπλασιάζονται κι όλα αυτά ΑΣΧΕΤΩΣ του εισοδήματός της: είτε έχει το 1/4, είτε ίσο, είτε τετραπλάσιο επαγγελματικό εισόδημα από του άντρα της η γυναίκα εξακολουθεί να κάνει την ίδια (και διπλάσια του άντρα της) δουλειά στο σπίτι.

Μάλιστα οι single μητέρες κάνουν λιγότερη οικιακή δουλειά παρά οι παντρεμένες και απολαμβάνουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο.

Ακόμη στην εποχή μας "οι άντρες θέλουν τη ζωή του πατέρα τους (τους συμφέρει) ενώ οι γυναίκες πλέον δεν θέλουν τη ζωή της μητέρας τους" (εύλογα δεν τις συμφέρει καθόλου)! Κι η γυναίκα κατανοεί ότι ασχέτως υποσχέσεων ισότητας, αν ο άντρας αποφασίσει να τις παραβιάσει και να την αφήσει μόνη με τα παιδιά, αυτό δεν διορθώνεται (ίσως οικονομικά αν υπάρχει το νομικό πλαίσιο και η θέληση/ικανότητα του άντρα για δίκαιη διατροφή - σπάνιο στην Ελλάδα.) Με τέτοια υψηλά στάνταρντ ή προσδοκίες οι γυναίκες απορρίπτουν εύκολα πολλούς άντρες μέχρι να βρουν κάποιον καλύτερο από (ή τουλάχιστον ίσο με) αυτές οπότε πλέον δεν βγαίνουν ραντεβού.

Ένα σωρό επαρκείς άντρες απορρίπτονται ως ανεπαρκείς.

Και παρά την οικονομική ισότητα ή και υπεροχή πολλών γυναικών στον 21 αι. προσδοκούν να πληρώνει ο άντρας όταν βγαίνουν.

Διαβάζω οτι η πλειονότητα των γυναικών στη Δύση (δηλ. το top 80% - εξαιρούνται οι κάτω 20%, οι "απελπιστικά διαθέσιμες" Λουκρητίες που θα συμβιβαστούν με τον οποιονδήποτε), ΑΣΧΕΤΩΣ αξίας και ρεαλιστικού ταιριάσματος "στοχεύουν" στο top 10-20% ή αυτούς που διαθέτουν τα πάντα: κυρίως πλούσιους (ή τουλάχιστον πλουσιότερους από αυτές - που πλέον σπανίζει), ευφυείς, πετυχημένους, αυτοδημιούργητους, εμφανίσιμους, υγιείς, ενσυναισθηματικούς και ψυχολογικά νορμάλ (πχ "καλούς" και φιλικούς, όχι εχθρικούς ή παθολογικά νάρκισσους, όχι εξαρτημένους/εθισμένους, κλπ), δηλ. ποικιλοτρόπως "γαμάτους", τόσο για σεξ και ψυχαγωγία όσο και για σχέση/οικογένεια, δηλαδή πιστούς/μονογαμικούς, και φυσικά φεμινιστές, που σου δίνουν και χρόνο μαζί και την ελευθερία που επιθυμείς! Ότι κάναν δηλαδή ανέκαθεν τα θηλυκά (πριν αρχίσουν να τα πουλάνε για γάμο στα 13 έτη στον πλουσιότερο του χωριού) του ζωικού βασιλείου: επιλέγαν τα Αλφα αρσενικά (τα υψηλής τεστοστερόνης δυνατά, ηγετικά, επιθετικά, σεξουαλικά, εύπορα) για γονιμοποίηση, προστασία, προσφορές αγαθών (χώρου, τροφής, κλπ). Από την άλλη, η αναπόφευκτη παρενέργεια του παραπάνω Ονείρου είναι ότι οι πολλές (συνήθως κατά τα 35-45 τους) συνειδητοποιούν ότι α) έχασαν ή χάνουν το βιολογικό τρένο της τεκνοποίησης ή μονογαμικής οικογένειας (όχι ότι οι σύγχρονες το 'χουν ως πρωταρχικό στόχο τους με σπουδές, καριέρες, ταξίδια, αυτονομία, αυτοανάπτυξη, κλπ), β) τον "τέλειο παραμυθένιο πρίγκιπα" που βρήκαν τον μοιράζονται και μ' άλλες (τουλάχιστον σεξουαλικά, ίσως και συναισθηματικά) και γ) μετά τα πρώτα χρόνια ακόμη και το top 10% των άξιων άλφα γυναικών (που ταιριάζουν στα χαρακτηριστικά με το αρσενικό Α-στέρι...) δυσανασχετεί πλέον με το γαμήλιο παραμύθι. (Αλλά κάποιες το 'ζησαν και ίσως αποζημιώθηκαν ως "νόμιμες σύζυγοι". Παζάρια.) Κυριαρχεί μια "χρηματιστηριοποίηση" ή τζόγος (επενδύω στο γρήγορο κέρδος) των σχέσεων ενώ η απαξίωση του σεξ και παιδιών τις έχει απαξιώσει και διαφθείρει.

Πολλοί νιώθουν ότι κριτικάρονται συνέχεια, δεν γίνονται αποδεκτοί, δεν είναι επαρκείς, δεν ικανοποιούνται οι προσωπικές και διαπροσωπικές (πχ σεξ, επικοινωνία, ασφάλεια, υποστήριξη, εξέλιξη κλπ) ανάγκες τους.

Δεν ταιριάζουν.

Δεν επιθυμούν σχέση ή συγκατοίκηση, ούτε κουβέντα για γάμο.

Τεράστια ποσοστά ανδρών και γυναικών παραμένουν εξαναγκαστικά ή από επιλογή τους μόνοι (ή με τους γονείς τους ή φίλους), επειδή δεν τα περνούν όμορφα, γαλήνια, επιβεβαιωτικά, ούτε καν φιλικά, με το άλλο φύλο.

Και πραγματικά, ρεαλιστικά, αν δεν καταφέρνεις για 1-3 χρόνια να τα περάσεις όμορφα, απολαυστικά, αρμονικά, με αλληλοεκτίμηση, κοινές αξίες και στόχους με τον άλλο/η που να μπεις στην σκληρή δουλειά και στρες της τεκνοποίησης, ανατροφής, επιβίωσης, φροντίδας και των πεζών καθημερινών οικογενειακών τρεξιμάτων.

Κι όλα αυτά επιπλέον της δουλειάς/καριέρας σου (ή χειρότερα ανεργίας σου). Προς τι; Να φέρεις κι άλλα μίζερα όντα στον άσχημο αναγάπητο μοναχικό κόσμο; Ως εκ τούτων και οι σχέσεις/γάμοι φθίνουν και τα κέρατα/διαζύγια οργιάζουν.

Και παρατηρώ ότι, αν δεν ήταν/είναι για το σεξ, πολύ καλύτερα τα περνάει το κάθε φύλο με τους φίλους του ή φίλες της και τα αντίστοιχα χόμπι τους.

Βέβαια αν δεν ήταν για το σεξ (τις ορμόνες, την χημεία, την εξειδίκευση και σωματική διαφοροποίηση, κλπ) μάλλον όλοι ίδιοι θα είμασταν: Ένα ερμαφρόδιτο ή (χειρότερα) ασεξουαλικό φύλο. (Με παραλλαγές). 👁️ Με ρωτάνε οι 30χρονοι θεραπευόμενοί/ές μου "τι κάνουν λάθος;" Δεν αρκεί ούτε η απρόσφορη (εμμονική, ηττοπαθής) σκέψη, ούτε και η ψυχοθεραπεία με την έννοια της ατελείωτης εξερεύνησης, ανάλυσης, συνειδητοποίησης ("όποιος δεν θέλει να ζυμώσει 10 μέρες κοσκινίζει"). Απαιτείται και ΔΡΑΣΗ.

Αυτογνωσία, αυτοαποδοχή και αυτοδιόρθωση, υπευθυνότητα, αυτοεκτίμηση και αλλοεκτίμηση, πολύ θάρρος (ναι να πάρουμε το ρίσκο να εκτεθούμε κι είτε θα κερδίσουμε ή θα δείξουμε - σε εαυτό και άλλη/ο - ότι δεν "τσαλακωθήκαμε" από την απόρριψη!), προσωπική επάρκεια, όρια, ηθική αξιοπρέπεια και ακεραιότητα! (Όχι neediness, ναρκισσιστικές προσδοκίες, τελειοθηρία.

Όλοι κουσούρια έχουμε και όλοι δεν ταιριάζουμε με όλες). Η φιλικότητα, ευγένεια, ειλικρίνεια, αξιοπρέπεια και εμπιστοσύνη (πχ κυρίως ως προς το τι επιθυμούμε και τι είμαστε διατεθειμένοι να προσφέρουμε ή στερηθούμε, για πόσο, και για τι αντίτιμο), το χιούμορ, περηφάνεια για το κορμί και εαυτό μας ΚΑΙ ταιριαστό αισθησιακό απολαυστικό σεξ - ως αξία, ηδονή, παιχνίδι, ψυχαγωγία, σύνδεση των φύλων (και φίλων) μπορεί να μας συνδέσει.

Για όσες/ους κι όσο μας εκτιμούν.

Η ζωή λιγοστεύει καθημερινά χρονικά, ας μην μικραίνει ποιοτικά, μοναχικά, ηθικά, αισθητικά.

Οι δυτικές σεξερωτικές σχέσεις είναι πλέον πολλές και με ημερομηνία λήξης.

Κυρίως στα νιάτα και για τους πολλούς.

Οι πρώτες επαφές και σχέσεις μας θα πρεπε να είναι "εκπαιδευτικές". Όχι ανίδεη δέσμευση ζωής.

Μαθαίνουμε για τον εαυτό μας, τις ανάγκες και επιθυμίες και τρόπους μας, την αξία μας και φυσικά αν και ποιοι/ες και πότε και για πόσο εκεί έξω μπορούν να μας ικανοποιήσουν (κι αμφίδρομα). Με ποιους ταιριάζουμε και σε τι. Το δυσεπίλυτο πρόβλημα βέβαια είναι ότι πάντα αλλάζουμε (λίγο ή δραματικά, αναμενόμενα ή απρόβλεπτα) κι εμείς κι ο άλλος κι οι ανάγκες μας, τα κορμιά κι οι ψυχισμοί μας, οι επιθυμίες κι οι αξίες μας, μέσα από την ηλικία, τις εμπειρίες, την βία, τα τραύματα, την ελευθερία, τα όνειρα, τις σπουδές/μόρφωση/ψυχοθεραπεία, την θέληση, οπότε ακόμη και (οι σπάνιες) αρμονικές σχέσεις θα δοκιμαστούν με αλλαγμένους εαυτούς στο μέλλον.

Άλλα κορμιά, πρόσωπα, αξίες. "Νέες γνωριμίες". Ίσως να μην αλληλογουστάρονται επαρκώς παρά την νοσταλγία και την αγάπη.

Κάποιοι θα προσαρμόζονται και θα συνεχίζουν.

Άλλοι (το συχνότερο πλέον) όχι.

Πιο συναρπαστική η υπόσχεση του "φρέσκου" κι ανόθευτου.

Κι ας καταλήγει - τι αυταπάτη! - να είναι παραπλήσιο με το παλιό.

Αλλά υπόσχεται την "ελπίδα" του Παραδεισένιου.

Ξανά του ζωογόνου Έρωτα. Διλήμματα.

Κι αν πάρουμε υπόψη το μιντιακό τσουνάμι δήθεν "τέλειων" (φυσικών, πλαστικών, τεχνητών, ΑΙ) μοντέλων και προτύπων (του γάμου, των singles, των πορνοστάρς) κατανοούμε την τάση για αποφυγή (της τρομοκρατίας ή ματαίωσης) των σχέσεων.

Στην εποχή των social media, του image, των influencers, του photoshop, των κοσμητικών επεμβάσεων, της ΑΙ, του αχαλίνωτου πορνό, των apps γνωριμιών (tinder, bubble) κλπ εικονικών, fake και στατιστικά παραπλανητικών (το 90-99% του κόσμου ΔΕΝ μοιάζει έτσι, ούτε και θα 'πρεπε) έχουμε και την αποπροσανατολιστική πίεση/κριτική της "εικόνας". Άλλο το Πρόσωπο, άλλο η Περσόνα, ή η παραποιημένη εικόνα (η πλαστική αναδόμηση του δρα Φρανκεστάιν). Κι αν δεν ταιριάζετε με το "πρότυπο"-στερεότυπο του νέου, ωραίου ή πετυχημένου άντρα (ή γυναίκας) τα social media και εφαρμογές γνωριμιών αν και ανοίγουν κάποιους διαύλους επικοινωνίας με κάποιους μακρινούς ξένους/ες πιθανά ταιριστούς, δεν βοηθάνε καθόλου.

Πρέπει να ξαναμπείτε στο παιχνίδι της πραγματικής ζωής και κοινωνίας.

Να δείξετε στη δουλειά σας, τη γειτονιά σας, στο γυμναστήριο, στην τάξη σας, χορευτική, θεατρική, περιβαλλοντική, φιλοζωική ομάδα σας ή και παραδοσιακά στο μπαράκι ή ταβερνάκι (όπου ανέκαθεν γινόταν το κλασικό "καμάκι" ή φλερτ) την πραγματική ουσιαστική αξία σας: ποιος/τι είστε; Είστε κομψός, χιομοριστικός, ευγενικός, εργατικός, ειλικρινής, ενδιαφέρον, τρυφερός, καλός ακροατής, ίσως απλά φιλικός κι αξιοπρεπής μ' ένα σούπερ χαμόγελο ή απλή αισιόδοξη αυθεντικότητα.

Αυτά και αξίζουν και σπανίζουν (αν και αναγνωρίζονται και εκτιμώνται σε πιο ώριμες ηλικίες/στάδια). 👁️ Ρεαλιστικά, όλοι δεν ταιριάζουν με όλες και ναι όλοι/ες μας θα απορριφθούμε από (ή/και θα απορρίψουμε) 50, 75 ή 99 υποψήφιες/ους στις 100 (στον γενικό πληθυσμό). Αλλά μόνο οι υπόλοιποι/ες μας ενδιαφέρουν που ενδιαφέρονται για μας (και αμφίδρομα) ώστε ανάμεσα τους να γνωρίσουμε αυτό το ένα ή τα λίγα πρόσωπα που ταιριάζουμε μπας και καλλιεργήσουμε κάτι αληθινό και όμορφο.

Πάντως, ας μην μειώνουμε τους άλλους επειδή εμείς τα καταφέραμε κάπου (επαγγελματικά, οικονομικά) ή τυχαία γεννηθήκαμε προνομιούχοι (ευφυείς, όμορφοι, πλούσιοι) κι ας ελέγξουμε την τελειομανία ή ναρκισσισμό μας.

Οδηγούν σε αχρείαστα αδιέξοδα υπεροψίας και μοναξιάς.

Πολλές σύγχρονες έρευνες στη Δύση (κι οι Έλληνες μέσα) δείχνουν ότι πλέον περνάμε 5-10 φορές περισσότερο χρόνο μπροστά σε οθόνες ΜΟΝΟΙ μας παρά με ζωντανούς ανθρώπους, στη δουλειά/σχολή, φίλους, μπαρ, καφέ, σε σπορ ή για ψυχαγωγία.

Δύσκολο ακόμη και να συναντηθείς πόσο μάλλον να γνωριστείς ενδόμυχα έτσι.

Κι ακόμη κι αν ποτέ γνωριστούν λείπει η υπομονή, η επιμονή, η υπευθυνότητα, η σοβαρότητα, η εμπιστοσύνη, η καλή πίστη, η θέληση.

Απορρίπτουμε γρήγορα μια που ο κυνισμός, η δυσπιστία, η εριστικότητα ακόμη και η κακοήθεια, η περιφρόνηση, η εχθρικότητα ανάμεσα στα φύλα κυριαρχεί.

Αντί να προσπαθούμε να αλληλοκατανοηθούμε και να προσαρμοστούμε σε νέες κοινωνικές συνθήκες (πχ οικονομική δύναμη κι αυτονομία των γυναικών, ισότιμη ή αναλογική συμμετοχή στα οικονομικά/οικιακά/παιδαγωγικά, φιλία, μοίρασμα της ευαλώτητάς μας, κλπ) αλληλοκατηγοριώμαστε ως εχθροί.

Και απομονωνόμαστε παρέα με χιλιάδες "φτιαχτές" "εικονικές" επιλογές στα social media, dating apps, porn... φουσκώνουμε τις προσδοκίες, φιλτράρουμε κυνικά το 99% στοχεύοντας στην ουτοπική "αφρόκρεμα". Κι έτσι όλοι (κριτές και κρινόμενοι) καταλήγουν απογοητευμένοι, μόνοι και πικρόχολοι σ' ένα ατελείωτο fake και φαύλο κύκλο τελειομανίας, κατάκρισης, άμυνας, αποφυγής, ανεραστίας.

Και μέσα στην απομόνωση και τη μοναξιά τους, την δειλία και τον σεξοψυχολογικό αυνανισμό τους οι νέοι/ες στερούνται το αντίδοτο του Θανάτου (της Απόλυτης Μοναξιάς) που λέγεται φιλία, γέλιο, αγκαλιά, παρέα, σεξ, δημιουργία ζωής! Χάνουν το βίωμα της έκστασης, του μοιράσματος, του οργασμού ευαίσθητων ατελών σωμάτων, του γήινου θνητού Παραδείσου μας! Δρ. Μάνος Ζαχαριουδάκης 1.σεπ.2026 * Τέχνη: Yuval Robichek

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους