Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μη την ανοίξεις!» μου φώναξε η Αθηνά από την κουζίνα, με εκείνη τη φωνή που κόβεται απότομα όταν κάποιος ξέρει ότι τον έχουν πιάσει.

Εγώ όμως είχα ήδη βάλει το χέρι μου στο πόμολο.

Η πόρτα του μικρού δωματίου ήταν κλειδωμένη απ’ έξω.

Και μόλις άνοιξε, με χτύπησε μια μυρωδιά κλεισούρας και ούρων που ακόμα τη νιώθω στον λαιμό μου όταν το σκέφτομαι. Ο Μάρκος ήταν στο πάτωμα, κουλουριασμένος δίπλα στο κρεβάτι, με τα μάγουλα κολλημένα από τα δάκρυα.

Πέντε χρονών παιδί.

Με κοίταξε και δεν έκλαψε καν αμέσως.

Μόνο ψιθύρισε, ξερά, σαν να είχε τελειώσει η φωνή του: «Θεία… νερό.» Πάγωσα.

Δεν κατάλαβα αμέσως τι έβλεπα.

Έτρεξα στην κουζίνα, άρπαξα ένα ποτήρι, η Αθηνά όρμησε πάνω μου και μου το πήρε από το χέρι. «Μη του δώσεις πολύ, θα κάνει εμετό!» Την κοίταξα σαν να έβλεπα ξένη. «Τι εννοείς; Τι έχει γίνει;» Η Αθηνά σταύρωσε τα χέρια της.

Είχε εκείνο το ύφος το πεισματάρικο, το ψυχρό. «Έπρεπε να μάθει.

Τρεις μέρες με έχει τρελάνει.

Ούτε τρώει, ούτε ακούει, ούτε κοιμάμαι εγώ.

Να καταλάβει ότι υπάρχουν όρια.» Τρεις μέρες.

Νόμιζα ότι δεν άκουσα καλά. «Τρεις μέρες τον έχεις κλειδωμένο; Χωρίς φαγητό; Χωρίς νερό;» «Μη φωνάζεις μέσα στο σπίτι μου», μου είπε. «Και μη κάνεις την αγία.

Εσύ παιδιά δεν έχεις.» Έτρεμα.

Γέμισα άλλο ποτήρι, γονάτισα δίπλα στον Μάρκο και του έδωσα λίγο λίγο νερό.

Τα χεράκια του έτρεμαν.

Στο στρώμα υπήρχαν λεκέδες.

Σε μια γωνία ένα πλαστικό αυτοκινητάκι, σπασμένο.

Αυτή η εικόνα με διαλύει ακόμα.

Πήρα αμέσως τον άντρα μου, τον Στέλιο.

Του είπα να έρθει τώρα.

Όχι σε μια ώρα, όχι το βράδυ. Τώρα.

Όταν μπήκε σπίτι της αδερφής του και είδε τον μικρό, άσπρισε.

Για δύο δευτερόλεπτα πίστεψα πως θα σταθεί στο σωστό ύψος.

Πως θα πει «τέλος». Αλλά δεν κράτησε πολύ.

Η πεθερά μου, η Βάσω, ήρθε λαχανιασμένη μετά από λίγο.

Μόλις κατάλαβε τι είχε συμβεί, αντί να πέσει πάνω στο παιδί, με άρπαξε από τον αγκώνα. «Δεν θα ακουστεί λέξη, ακούς; Θα μας κάψεις όλους.

Τι θα πει ο κόσμος;» «Ο κόσμος; Ένα παιδί πεθαίνει από τη δίψα κι εσείς σκέφτεστε τη γειτονιά;» Η Βάσω χαμήλωσε τη φωνή της, εκείνο το δηλητηριώδες χαμηλό που σε κάνει να ανατριχιάζεις περισσότερο από την κραυγή. «Τα οικογενειακά μέσα στο σπίτι. Η Αθηνά δεν είναι κακή μάνα.

Έκανε λάθος πάνω στα νεύρα της.» Η Αθηνά πετάχτηκε από πίσω. «Αν μιλήσεις, τελείωσες.

Και με τον Στέλιο και με όλους μας.

Θα πω ότι λες ψέματα.

Ότι με ζηλεύεις.

Ότι θέλεις να μας διαλύσεις.» Γύρισα και κοίταξα τον Στέλιο. Περίμενα, έστω τότε, να μιλήσει. 👇 Η συνέχεια της ιστορίας σε περιμένει στα σχόλια 👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους