Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ανορθόγραφη πλευρά της μνήμης «Εσθάνομε ακόμι τιν μιροδιά τις πλαστελίνις, τον πρότον σχολικόν βιβλίον». Ο Σπύρος Αλαμάνος το έγραψε έτσι. Ανορθόγραφα.

Γιατί η μνήμη δεν ξέρει από ορθογραφία.

Δεν υπακούει σε κανόνες, δεν κρατάει αποστάσεις, δεν έρχεται όταν την καλέσεις.

Έρχεται όπως της καπνίσει.

Με μια μυρωδιά, ένα τραγούδι, μια παλιά φωτογραφία, ένα πρόσωπο που είχαμε χρόνια να θυμηθούμε και ξαφνικά βρίσκεται απέναντί μας, σαν να έφυγε μόλις χθες.

Για λίγα δευτερόλεπτα ξαναγινόμαστε εκείνοι που ήμασταν.

Πριν μάθουμε να φοβόμαστε.

Πριν αρχίσουμε να ζυγίζουμε τα λόγια μας, να μετράμε τις κινήσεις μας, τις απώλειες, τις πιθανότητες.

Πριν αποκτήσουμε εκείνη την περίφημη ωριμότητα που μας έμαθε να προσέχουμε τόσο πολύ, ώστε κάποτε να ξεχάσουμε να ζούμε.

Τότε δεν ξέραμε από φόβο.

Ξέραμε από περιέργεια.

Ανοίγαμε πόρτες χωρίς να ξέρουμε τι υπήρχε από πίσω.

Μπαίναμε σε δρόμους χωρίς χάρτη.

Ερωτευόμασταν χωρίς εγγυήσεις.

Κάναμε φίλους μέσα σε ένα απόγευμα και πιστεύαμε, χωρίς δεύτερη σκέψη, πως θα είναι φίλοι μας για πάντα.

Κι αν κάτι πήγαινε στραβά, κλαίγαμε, θυμώναμε, χτυπούσαμε καμιά πόρτα και την επόμενη μέρα βγαίναμε πάλι στον δρόμο.

Σαν να μπορούσαν όλα να ξαναρχίσουν.

Απλά πράγματα.

Μεγάλα πράγματα.

Μεγαλώνοντας, βάλαμε τάξη στη ζωή μας.

Ή τουλάχιστον έτσι νομίσαμε.

Βάλαμε κουτάκια, προγράμματα, υποχρεώσεις, λογαριασμούς, «πρέπει» και «άσε το τώρα». Μάθαμε να φυλάμε το καλό για αργότερα.

Να κρατάμε πάντα μια έξοδο κινδύνου ανοιχτή.

Μόνο που η ζωή έχει ένα παράξενο χιούμορ.

Όσο περισσότερο προσπαθείς να την τακτοποιήσεις, τόσο περισσότερο σου ανακατεύει τα συρτάρια.

Και κάπου, βαθιά μέσα σε ένα από αυτά, βρίσκεται ακόμη εκείνο το παιδί.

Με τα μολύβια του.

Με την πλαστελίνη του.

Με ένα καθαρό τετράδιο μπροστά του.

Δεν περιμένει να γυρίσουμε πίσω.

Περιμένει να θυμηθούμε πως κάποτε το αύριο ήταν κάτι που περιμέναμε με ανυπομονησία και όχι κάτι που υπολογίζαμε με αγωνία.

Πως μπορούσαμε να χαρούμε χωρίς λόγο.

Να φύγουμε χωρίς σχέδιο.

Να αγαπήσουμε χωρίς να έχουμε πρώτα εξασφαλίσει την έξοδο κινδύνου.

Γιατί υπάρχουν πράγματα που η ζωή τα γράφει μια φορά και ύστερα τα αφήνει μέσα μας να μεγαλώνουν.

Μια φράση.

Ένα τραγούδι.

Ένα πρόσωπο.

Μια μυρωδιά.

Και ξαφνικά, ύστερα από χρόνια, κάτι μέσα μας ξυπνάει.

Για να μας θυμίσει πως μπορούμε ακόμη να προχωρήσουμε.

Η ζωή δεν περιμένει να είμαστε έτοιμοι.

Μας πιάνει από το χέρι και μας λέει: Πάμε.

Κι εμείς πρέπει να σηκωθούμε. Ο Αλαμάνος το έγραψε ανορθόγραφα. «Εσθάνομε ακόμι τιν μιροδιά τις πλαστελίνις...» Κι εγώ θα το αφήσω έτσι. Γιατί μερικά πράγματα, αν τα διορθώσεις, χάνουν την αλήθεια τους. Παιδική. Ανορθόγραφη. Ζωντανή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους