Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΣΙΩΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ .. ΕΙΝΑΙ ΘΕΣΗ Πιστεύω βαθιά στην αποστολή των Ηνωμένων Εθνών.

Πιστεύω στην αξία του διεθνούς δικαίου, στην οικουμενικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην ανάγκη ύπαρξης ενός θεσμού που να υπενθυμίζει στην ανθρωπότητα ότι η ειρήνη, η δικαιοσύνη και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν αποτελούν προνόμια των ισχυρών, αλλά αναφαίρετα δικαιώματα όλων.

Η αληθινή υποστήριξη, όμως, δεν ταυτίζεται με τη σιωπή.

Δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε χωρίς ερωτήματα την απόσταση ανάμεσα στις διακηρύξεις και στα αποτελέσματα.

Δεν σημαίνει ότι περιοριζόμαστε σε ψηφίσματα, εκθέσεις και εκφράσεις ανησυχίας, ενώ άνθρωποι εξακολουθούν να στερούνται τα πλέον θεμελιώδη δικαιώματά τους.

Υποστηρίζω τα Ηνωμένα Έθνη ακριβώς επειδή πιστεύω στην αποστολή τους.

Και ακριβώς γι’ αυτό θεωρώ ότι έχουμε το ηθικό καθήκον να απαιτούμε περισσότερα: μεγαλύτερη συνέπεια, ισχυρότερη πολιτική βούληση, ταχύτερη δράση και πραγματική λογοδοσία.

Ο κόσμος δεν χρειάζεται ακόμη περισσότερες υποσχέσεις.

Χρειάζεται έναν διεθνή μηχανισμό που να μπορεί να μετατρέπει τις αρχές σε προστασία, τις αποφάσεις σε πράξεις και την παγκόσμια ανησυχία σε ουσιαστική αλλαγή. Το Αφγανιστάν αποτελεί μια οδυνηρή υπενθύμιση αυτής της απόστασης.

Εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια ζουν αποκλεισμένες από την εκπαίδευση, την εργασία και την ελεύθερη συμμετοχή στην κοινωνική και δημόσια ζωή.

Η ύπαρξή τους περιορίζεται όχι μόνο από απαγορεύσεις, αλλά και από τη σταδιακή εξοικείωση του κόσμου με αυτές τις απαγορεύσεις.

Και εδώ βρίσκεται ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους της εποχής μας: όχι μόνο στην παραβίαση ενός δικαιώματος, αλλά στην κανονικοποίηση της παραβίασής του.

Όταν μια αδικία διαρκεί αρκετά, ο κόσμος αρχίζει να τη θεωρεί αναπόφευκτη.

Όταν μια ανθρωπιστική κρίση παύει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, τα θύματά της δεν παύουν να υποφέρουν· απλώς υποφέρουν μακριά από το βλέμμα μας.

Και όταν η διεθνής κοινότητα περιορίζεται στην επανάληψη της ίδιας ανησυχίας χωρίς να εξασφαλίζει αποτέλεσμα, η γλώσσα της διπλωματίας κινδυνεύει να μετατραπεί σε άλλοθι αδράνειας.

Δεν αμφισβητώ τις προσπάθειες των ανθρώπων και των υπηρεσιών του ΟΗΕ που εργάζονται καθημερινά, συχνά κάτω από εξαιρετικά δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες.

Τιμώ το έργο τους.

Αυτό που αμφισβητώ είναι ένα διεθνές σύστημα μέσα στο οποίο η προστασία της ανθρώπινης ζωής εξακολουθεί πολύ συχνά να εξαρτάται από πολιτικούς συσχετισμούς, γεωπολιτικά συμφέροντα και επιλεκτικές ευαισθησίες.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορεί να εφαρμόζονται ανάλογα με τη χώρα, τη γεωγραφική θέση, τη θρησκεία, το φύλο ή τη στρατηγική σημασία ενός λαού.

Δεν μπορεί να υπάρχουν θύματα που θεωρούνται πολιτικά σημαντικά και άλλα που αφήνονται στη λήθη.

Δεν μπορεί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια να υπολογίζεται μέσα από την ισορροπία συμφερόντων.

Η αξία μιας διεθνούς αρχής κρίνεται ακριβώς τη στιγμή που η εφαρμογή της είναι δύσκολη, πολιτικά άβολη ή οικονομικά ασύμφορη. Ως Πρόεδρος της Philanthropy International Organization, δεν θεωρώ τη φιλανθρωπία απλώς πράξη ανακούφισης.

Τη θεωρώ πράξη ευθύνης, πρόληψης και υπεράσπισης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Η φιλανθρωπία δεν μπορεί να περιορίζεται στη διαχείριση των συνεπειών μιας αδικίας.

Οφείλει να έχει το θάρρος να αναζητά και να κατονομάζει τις αιτίες της.

Δεν αρκεί να προσφέρουμε τροφή σε έναν άνθρωπο που πεινά.

Οφείλουμε να αναρωτηθούμε γιατί εξακολουθεί να πεινά σε έναν κόσμο αφθονίας.

Δεν αρκεί να προσφέρουμε καταφύγιο σε έναν εκτοπισμένο.

Οφείλουμε να αναζητήσουμε ποιοι μηχανισμοί απέτυχαν να προστατεύσουν την πατρίδα και τη ζωή του.

Δεν αρκεί να μιλάμε για τα δικαιώματα των γυναικών.

Οφείλουμε να αρνούμαστε την κανονικότητα ενός κόσμου στον οποίο εκατομμύρια γυναίκες στερούνται ακόμη το δικαίωμα να μορφώνονται, να εργάζονται, να επιλέγουν και να υπάρχουν ελεύθερα.

Η ανθρωπιστική διπλωματία δεν πρέπει να είναι η τέχνη των προσεκτικών λέξεων.

Πρέπει να είναι η δύναμη που φέρνει στο κέντρο της διεθνούς πολιτικής εκείνους που δεν διαθέτουν εξουσία, πρόσβαση ή φωνή.

Δεν στέκομαι απέναντι στα Ηνωμένα Έθνη.

Στέκομαι απέναντι στην αδράνεια, στην επιλεκτική εφαρμογή των αρχών και στη σιωπηλή αποδοχή της αδικίας ,όπου κι αν αυτές εμφανίζονται.

Καλώ τα κράτη-μέλη και τους διεθνείς θεσμούς να υπερβούν τη διπλωματία της διαπίστωσης και να προχωρήσουν στη διπλωματία του αποτελέσματος.

Να μη μετρούν την επιτυχία τους από τον αριθμό των ψηφισμάτων που υιοθετούν, αλλά από τον αριθμό των ανθρώπων που πραγματικά προστατεύουν.

Γιατί η ιστορία δεν θα μας κρίνει μόνο για όσα διακηρύξαμε.

Θα μας κρίνει για εκείνους που γνωρίζαμε ότι υπέφεραν και δεν κατορθώσαμε να προστατεύσουμε.

Θα μας κρίνει για τις στιγμές κατά τις οποίες είχαμε τη γνώση, τα μέσα και τη φωνή ,αλλά δεν επιλέξαμε την αναγκαία δράση. Και απέναντι στον ανθρώπινο πόνο, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι θέση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους