Η φρίκη της Κυψέλης δεν είναι «μια τραγωδία». Είναι η τραγική αποτυχία ενός ολόκληρου συστήματος. Ένα μωρό δολοφονείται. Ένα κορίτσι μόλις 15 ετών βρίσκεται έγκυος, εκτεθειμένο σε μια ζωή που κανένα...
Η φρίκη της Κυψέλης δεν είναι «μια τραγωδία». Είναι η τραγική αποτυχία ενός ολόκληρου συστήματος.
Ένα μωρό δολοφονείται.
Ένα κορίτσι μόλις 15 ετών βρίσκεται έγκυος, εκτεθειμένο σε μια ζωή που κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να βρίσκεται.
Δυο ακόμη παιδιά φέρεται να έχουν υποστεί κακοποίηση και να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας.
Και εμείς; Θα σοκαριστούμε για λίγες ημέρες.
Θα γεμίσουν οι οθόνες με τίτλους, θα ακουστούν δηλώσεις, θα αναζητηθούν οι «ένοχοι». Και μετά; Πού ήταν το κράτος όταν αυτά τα παιδιά χρειάζονταν προστασία; Πόσα σημάδια πρέπει να αγνοηθούν; Πόσες καταγγελίες πρέπει να χαθούν μέσα σε γραφεία; Πόσα παιδιά πρέπει να κακοποιηθούν, να εγκαταλειφθούν ή να πεθάνουν για να καταλάβουμε ότι η παιδική προστασία δεν μπορεί να είναι υπόθεση τύχης; Ένα κράτος που εμφανίζεται για να κάνει νεκροψίες, αφού συντελεστεί η τραγωδία δεν προστατεύει.
Απλώς καταγράφει τα θύματα της δικής του ανεπάρκειας που περιγράφεται ανατριχιαστικά σε ιατροδικαστικες εκθέσεις.
Η παιδική κακοποίηση είναι υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας αν θέλει να ναι ανθρώπινη και πολιτισμένη και, πάνω απ’ όλα, ευθύνη της Πολιτείας που δε θέλει, οπως φαίνεται, να ναι τίποτα από όσα οφείλει στους πολίτες της.
Τα παιδιά δεν μπορούν να προστατεύσουν μόνα τους τον εαυτό τους.
Και όταν το κράτος αποτυγχάνει να τα προστατεύσει, η αποτυχία αυτή δεν είναι απλώς τραγική. Είναι εγκληματική και είναι άλλη μια φρίκη, η φρικτότερη!
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους