Επίσης, ο μέσος Έλληνας εξακολουθεί να απολαμβάνει τη «νιρβάνα» του μύθου περί «αδελφών ομόδοξων Σέρβων». Δεν μπήκε ποτέ πραγματικά στη διαδικασία μιας ιδεολογικής αναθεώρησης, ώστε να μελετήσει και...

Πλήρες Κείμενο:

Επίσης, ο μέσος Έλληνας εξακολουθεί να απολαμβάνει τη «νιρβάνα» του μύθου περί «αδελφών ομόδοξων Σέρβων». Δεν μπήκε ποτέ πραγματικά στη διαδικασία μιας ιδεολογικής αναθεώρησης, ώστε να μελετήσει και να κατανοήσει τις αιτίες, τις ευθύνες και κυρίως τα αποτελέσματα των πολέμων που διέλυσαν τη Γιουγκοσλαβία.

Αυτό που επίσης αγνοεί είναι πόσο μοιάζουν, σε αρκετά βασικά σημεία, ο ελληνικός και ο σερβικός εθνικισμός.

Σαν δύο αδελφάκια: ο ένας μεγαλύτερος και ο άλλος μικρότερος.

Ο «μεγάλος αδελφός», ο ελληνικός εθνικισμός, συχνά βλέπει την Ελλάδα ως τον σπουδαιότερο λαό του κόσμου, που «έδωσε τα φώτα του πολιτισμού στην ανθρωπότητα», με την προσφιλή εκείνη εικόνα ότι «όταν οι πρόγονοί μας έχτιζαν Παρθενώνες, οι ξένοι έτρωγαν βελανίδια». Και φυσικά, σχεδόν πάντα, φταίνε οι ξένοι που δεν τον αφήνουν να ξαναζήσει την εποχή του Περικλή.

Ο «μικρός αδελφός», ο σερβικός εθνικισμός, έχει επίσης τις δικές του σταθερές: 1. Όλοι οι Σέρβοι πρέπει να ζουν σε μία πατρίδα. 2. Ποιος τολμά να πει ότι η Σερβία είναι μικρή; Οι δύο εθνικισμοί δεν είναι ίδιοι γιατί κάθε εθνικισμός έχει τη δική του ιστορική διαδρομή και τις δικές του ιδιαιτερότητες.

Όμως οι ομοιότητες στη λογική της εθνικής ανωτερότητας, της ιστορικής «αποστολής», της θυματοποίησης και κυρίως της αντίληψης ότι τα σύνορα πρέπει να ακολουθούν το έθνος είναι κάτι που αξίζει να μελετηθεί σοβαρά. ΥΓ1.

Αν δεν υπήρχε διαχρονικά ένας λαός και ένας τόπος ανάμεσα στις δύο χώρες, ο «μεγάλος» και ο «μικρός» αδελφός πιθανότατα θα είχαν πολύ περισσότερους λόγους να πλακώνονται μεταξύ τους. 😉 ΥΓ2.

Και επειδή κάποιοι μπορεί να σκεφτούν «τι μας λέει τώρα αυτός ο τύπος;», να διευκρινίσω κάτι: έζησα στο Βελιγράδι από το 1983 έως το 1988.

Γι’ αυτό και καταλαβαίνω πολύ καλά το κείμενο του φίλου μου και, σε γενικές γραμμές, συμφωνώ με τον τρόπο που περιγράφει τις αιτίες και τη δυναμική του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία.

Δεν γράφω, λοιπόν, από αυτά που διάβασα εκ των υστέρων.

Έζησα από κοντά ένα κομμάτι εκείνης της κοινωνίας, πριν ακόμη αρχίσει η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Και ίσως γι’ αυτό θεωρώ ακόμη πιο σημαντικό να αφήσουμε στην άκρη τους μύθους περί «αδελφών λαών» και να κοιτάξουμε την ιστορία με όσο γίνεται πιο καθαρό μάτι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους