Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα έφερε έτσι η ζωή και πέρσι που δεν ήθελα να δηλώσω κανένα σχολείο, έπεσα πάνω στο 5ο ΔΣ Πετρούπολης.

Μια όαση μες στην έρημο.

Ο σύλλογος διδασκόντων ενωμένος, αγαπημένος, πάντα στο γραφείο υπάρχει ατμόσφαιρα γιορτής και σε κάθε διάλειμμα η γυμνάστρια έβαζε στο προαύλιο να ακούγεται μουσική.

Όσο για τον διευθυντή του, τον κ. Νίκο Ματαράγκα, δεν είναι τυχαίο που όποιον και να ρωτήσεις τον εκθειάζει.

Στην εποχή της βολικής καραμέλας περί ατομικής ευθύνης και συμμόρφωσης, είναι ένα σπάνιο παράδειγμα συναδελφικότητας και ευθύνης για το πρόσωπο κάθε συναδέλφου.

Πάντα πρόθυμος να ακούσει και να εξυπηρετήσει, πάντα έχοντας υψηλή αίσθηση για την δύσκολα ορίσιμη έννοια της δικαιοσύνης, ανήκει στις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις, που κάθε εκπαιδευτικός πηγαίνει στη δουλειά του με χαρά, χωρίς σφίξιμο στο στομάχι, έτοιμος να αφοσιωθεί μόνο στο διδακτικό του έργο και νιώθοντας πως έχει πάντα ένα δίχτυ προστασίας.

Δε θα ξεχάσω τη μέρα που με περίμενε το πρωί στην είσοδο, λέγοντάς μου τα εξής πρωτάκουστα για μένα λόγια: "Κάνεις παραπάνω ώρες, η συνεισφορά σου στο σχολείο είναι ανεκτίμητη αλλά μην ξεχνάς ποτέ ότι πάνω από όλα έχεις εργασιακά δικαιώματα.

Πες μου πόσες ώρες έχεις κάνει παραπάνω για να τις αφαιρέσω". Την τελευταία μέρα,παρόλο που ήμουν σε άλλο σχολείο, ήθελα οπωσδήποτε να περάσω να χαιρετήσω τον σύλλογο διδασκόντων.

Στον δρόμο χάλασε το παπούτσι μου, αγόρασα από το πρώτο μαγαζί καινούργια παπούτσια, μόνο και μόνο για να πάω σχολείο και να τους χαιρετήσω.

Και παρά το γεγονός πως το συγκεκριμένο σχολείο είναι δυο ώρες μακριά από το σπίτι μου θα το δήλωνα και θα το ξαναδήλωνα ως πρώτη επιλογή.

Αναγκάστηκα φέτος, παρόλο το τεράστιο κόστος, να μην περιμένω αυτές τις μέρες το "γνωστό μήνυμα" και είναι μεγάλη μου χαρά που θα έχω για ανάμνηση το 5ο ΔΣ Πετρούπολης Αναμνήσεις ενός Περιπλανώμενου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους