Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🕯️ ΜΝΗΜΗ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ Αφιέρωμα στον Ιερομόναχο Σεραφείμ Ρόουζ † 2 Σεπτεμβρίου 1982 📖 «Η Ορθοδοξία είναι η προετοιμασία των ψυχών για αυτήν τη Βασιλεία, τη Βασιλεία των Ουρανών.

Ο σκοπός της Ορθόδοξης ζωής από τον οποίο όλοι εκπίπτουμε οικτρά είναι να ζήσεις σε αυτήν τη ζωή με αδιάλειπτη μνήμη της άλλης ζωής, ώστε να δεις όντως ακόμη και σε αυτήν τη ζωή, μέσω της Χάριτος του Κυρίου μας, την αρχή εκείνης της ζωής.» ~Ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ~ 🕯️ Υπάρχουν άνθρωποι που γεννήθηκαν μέσα στην πίστη αλλά και άνθρωποι που χρειάστηκε να περάσουν μέσα από αμφιβολίες, αναζητήσεις και βαθιές εσωτερικές συγκρούσεις μέχρι να συναντήσουν τον Χριστό.Ο Ευγένιος Ρόουζ ήταν ένας από αυτούς.

Στα νεανικά του χρόνια αναζήτησε με πάθος την αλήθεια μέσα από τη φιλοσοφία, τον αθεϊσμό και τις ανατολικές θρησκείες.

Βίωσε επίσης ομόφυλες έλξεις και προσωπικές εσωτερικές συγκρούσεις, στοιχεία που καταγράφονται στην αλληλογραφία του και στη μεταγενέστερη βιογραφική έρευνα.Δεν χρειάζεται ούτε να κρύψουμε αυτή την πλευρά της ζωής του ούτε να τη μετατρέψουμε σε εύκολο σύνθημα.Γιατί το ουσιαστικό δεν βρίσκεται απλώς στο από πού ξεκίνησε ένας άνθρωπος, αλλά στο πού αποφασίζει τελικά να κατευθύνει τη ζωή του. ✝️ Το 1962 ο Ευγένιος Ρόουζ έγινε Ορθόδοξος.

Αργότερα έλαβε το μοναχικό όνομα Σεραφείμ και αφιερώθηκε στη μοναχική ζωή.

Μαζί με τον π. Γερμανό ίδρυσε στην Πλάτινα της Καλιφόρνιας την Αδελφότητα του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας και αφιέρωσε τα επόμενα χρόνια στη μελέτη, την προσευχή, την άσκηση, τη συγγραφή και τη διάδοση της Ορθόδοξης πίστεως.Ακριβώς εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, το πιο σημαντικό μήνυμα της ζωής του. Η Ορθοδοξία είναι ανοιχτή σε όλους.

Δεν ζητά από τον άνθρωπο να παρουσιάσει ένα αψεγάδιαστο παρελθόν για να πλησιάσει τον Χριστό.Ο άνθρωπος έρχεται όπως είναι με τις πληγές του, τις αδυναμίες του, τις πτώσεις του, τις αμαρτίες του, τις εσωτερικές του μάχες.

Όμως ο Χριστός μάς δέχεται όπως είμαστε, χωρίς όμως να μας καλεί να παραμείνουμε όπως είμαστε.Αυτό είναι η πραγματική μετάνοια η οποία δεν είναι ούτε περιφρόνηση του ανθρώπου ούτε καταδίκη του προσώπου αλλά η απόφαση να μην παραδώσουμε τη ζωή μας στα πάθη μας.

Άλλος παλεύει με την υπερηφάνεια,άλλος με την οργή,άλλος με τη φιλαργυρία,άλλος με τη φιληδονία,άλλος με πληγές που κανείς γύρω του δεν γνωρίζει.Κανείς μας δεν προσέρχεται στον Χριστό ως τέλειος.

Προσερχόμαστε ως άνθρωποι που έχουμε ανάγκη τη Χάρη Του.

Γι’ αυτό και η διαδρομή του Σεραφείμ Ρόουζ έχει για μένα ιδιαίτερη σημασία.

Δεν είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που δεν γνώρισε ποτέ την αμφιβολία ή την εσωτερική πάλη.

Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που αναζήτησε, πάλεψε και τελικά αφιέρωσε τη ζωή του σε αυτό που ο ίδιος αναγνώρισε ως την αλήθεια της Ορθοδοξίας. 🕊️ Ο Ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ κοιμήθηκε σαν αύριο στις 2 Σεπτεμβρίου 1982, σε ηλικία μόλις 48 ετών.

Δεν είναι επίσημα αγιοκαταταγμένος Άγιος.

Υπήρξε όμως μια ιδιαίτερα σημαντική μορφή της σύγχρονης Ορθοδοξίας, του οποίου η πνευματική παρακαταθήκη εξακολουθεί να διαβάζεται και να εμπνέει ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο.Γι'αυτό σήμερα, μέσα σε έναν κόσμο που μας μαθαίνει να ζούμε μόνο για το «τώρα», η φωνή του φαντάζει περισσότερο επίκαιρη από ποτέ.Να θυμόμαστε ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει η επίγεια ζωή μας,ότι δεν τελειώνουν όλα στον τάφο,ότι ο χρόνος μας είναι δώρο και ότι η ζωή είναι καιρός μετανοίας. ✝️ Γιατί ο σκοπός της Ορθόδοξης ζωής δεν είναι απλώς να περάσουμε από αυτή τη ζωή αλλά να μάθουμε, μέσα από τη μετάνοια, την προσευχή, την άσκηση και τη Χάρη του Χριστού, να ζούμε από τώρα με το βλέμμα στραμμένο στην αιωνιότητα.Αυτό πιστεύω τελικά ότι μπορεί να σημαίνει η «μνήμη θανάτου».Όχι να φοβάσαι τον θάνατο αλλά να ζεις έτσι, ώστε όταν έρθει η ώρα, να είσαι έτοιμος να συναντήσεις Εκείνον για τον οποίο έζησες. ✍️ Στυλ.

Καβάζης 📷 Στίς τρείς ημέρες μεταξύ τού θανάτου καί τού ενταφιασμού του, τό σώμα τού π. Σεραφείμ Ρόουζ δέν υπέστη ούτε ακαμψία, ούτε αποσυντέθηκε στό ελάχιστο, ακόμη καί μέ τή θερινή θερμοκρασία.

Δέν υπήρχε καμιά νεκρική ωχρότητα πάνω του.. Στήν πραγματικότητα, τό χρώμα του ήταν κυριολεκτικά χρυσωπό.

Τό δέρμα του παρέμεινε μαλακό καί τό σώμα του φάνηκε νά είναι, όπως είπε ένας προσκυνητής τής μονής, '' σάν ένα παιδί πού κοιμάται Tό πρόσωπο τού π.Σεραφείμ ακτινοβολούσε.

Κοίταζε σάν νά ήταν ζωντανός - νεώτερος από ότι ήταν πρίν από τήν ασθένειά του. Ή θέα του πιστοποιούσε έναν θρίαμβο πάνω στόν θάνατο...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους