🇬🇷 ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ — Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ☦️ «Πνεῦμα Κυρίου ἐπ’ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέν με, εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με, κηρύξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν». (Λουκ. 4,18) 1η Σεπτεμβρίου...

Πλήρες Κείμενο:

🇬🇷 ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ — Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ☦️ «Πνεῦμα Κυρίου ἐπ’ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέν με, εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με, κηρύξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν». (Λουκ. 4,18) 1η Σεπτεμβρίου, σήμερα,Αρχή της Ινδίκτου και όμως, πόσοι πραγματικά γνωρίζουμε τι σημαίνει η σημερινή ημέρα;Είναι παράξενο, αν το καλοσκεφτεί κανείς.

Γνωρίζουμε ημερομηνίες, επετείους, ξένες γιορτές, καταναλωτικές «παγκόσμιες ημέρες» και κάθε λογής εφήμερες τάσεις που μας σερβίρει η εποχή μας.

Για τη δική μας όμως ιστορική και πνευματική παράδοση, για την Αρχή της Ινδίκτου, ελάχιστοι γνωρίζουν κι ακόμη λιγότεροι αναρωτιούνται γιατί η Εκκλησία αρχίζει σήμερα τον νέο της χρόνο.

Γι'αυτό θα έπρεπε να γνωρίζουμε όχι από έναν τυπικό σεβασμό προς το παρελθόν, αλλά επειδή αυτή η ημέρα μιλά για κάτι πολύ βαθύτερο και ουσιαστικότερο για τη σχέση μας με τον χρόνο, την κτίση, την ιστορία και τελικά με τον ίδιο τον Χριστό.Η Ίνδικτος ξεκίνησε ως ρωμαϊκός διοικητικός και φορολογικός θεσμός και συνδέθηκε με δεκαπενταετείς κύκλους της Αυτοκρατορίας.

Στον κόσμο όμως της Εκκλησίας ο χρόνος δεν έμεινε ένας απλός μηχανισμός μέτρησης.Απέκτησε πρόσωπο όπου κέντρο του έγινε ο Κύριος Ιησούς Χριστός.Ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Δημιουργός του χρόνου και των αιώνων, ο προαιώνιος Βασιλεύς, εισέρχεται μέσα στον χρόνο που ο ίδιος δημιούργησε. Ο Άχρονος γίνεται άνθρωπος,ο Αιώνιος εισέρχεται στην ιστορία,ο Δημιουργός προσλαμβάνει την κτίση, για να την ανακαινίσει.

Γι’ αυτό και η Εκκλησία τοποθετεί στην αρχή αυτού του νέου κύκλου τα λόγια του Προφήτη Ησαΐα, τα οποία ο ίδιος ο Χριστός ανέγνωσε στη συναγωγή της Ναζαρέτ, «κηρύξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν». Έτος ευπρόσδεκτο στον Κύριο αυτός είναι ο πραγματικός χρόνος για την Εκκλησία.

Όχι απλώς ένας ακόμη χρόνος που προστίθεται στη ζωή μας, αλλά ένας ακόμη χρόνος που μας προσφέρεται για να αλλάξουμε τη ζωή μας. Στην Κωνσταντινούπολη, τη Βασιλεύουσα, η αρχή της Ινδίκτου εντασσόταν σε έναν ολόκληρο πολιτισμό που μετρούσε τον χρόνο μέσα στην Εκκλησία.

Οι εορτές, οι νηστείες, οι ακολουθίες, οι μνήμες των Αγίων και ο καθημερινός βίος συνδέονταν με έναν χρόνο που είχε ως κέντρο του τον Χριστό.Ο Βυζαντινός δεν ζούσε απλώς μέσα στον χρόνο αλλά τον βίωνε ως πορεία προς την αιωνιότητα.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται και το πιο επίκαιρο μήνυμα της σημερινής ημέρας.Εμείς σήμερα έχουμε μάθει να μετράμε τον χρόνο με deadlines, υποχρεώσεις, ημερολόγια, οικονομικά έτη και ειδοποιήσεις στο κινητό.Η ορθόδοξη Εκκλησία μας και η παράδοση όμως μάς καλούν να τον μετρήσουμε αλλιώς..Με την αγάπη που δώσαμε,τη συγχώρηση που προσφέραμε,το καλό που κάναμε,τον άνθρωπο που στηρίξαμε όλα αυτά που τελικά θα μας οδηγήσουν στο να πλησιάσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τον Χριστό.

Η 1η Σεπτεμβρίου είναι επίσης μια ημέρα ευχαριστίας για την κτίση.

Η φύση ολοκληρώνει έναν κύκλο και ετοιμάζεται για τον επόμενο. Η Εκκλησία μάς θυμίζει ότι ο άνθρωπος δεν είναι ιδιοκτήτης της δημιουργίας, αλλά οικονόμος και φύλακάς της.Έτσι, ένας ακόμη Σεπτέμβριος ανοίγει μπροστά μας και μαζί του έρχεται πάλι ένα μεγάλο και δυστυχώς τις περισσότερες φορές αναπάντητο ερώτημα.

Τι θα κάνουμε με τον χρόνο που μας χαρίστηκε; Γιατί ο χρόνος περνά,τα χρόνια λιγοστεύουν,οι άνθρωποι αλλάζουν και οι γενιές διαδέχονται η μία την άλλη.Κάποτε, όμως, θα τελειώσει και ο δικός μας χρόνος.Τότε δεν θα έχει σημασία πόσα χρόνια ζήσαμε, αλλά τι κάναμε με αυτά που μας εμπιστεύθηκε ο Θεός.Γι’ αυτό σήμερα η Εκκλησία δεν μας λέει απλώς «καλή χρονιά» αλλά μας ανοίγει τις θύρες ενός ακόμη εκκλησιαστικού έτους και μας προσκαλεί να περάσουμε μέσα.

Να αφήσουμε πίσω ό,τι πρέπει να μείνει πίσω,να διορθώσουμε ό,τι διορθώνεται,να αγαπήσουμε περισσότερο,να επιστρέψουμε επιτέλους στα ουσιώδη και να κάνουμε τον χρόνο μας καιρό σωτηρίας.

Γιατί ο Χριστός δεν μας χαρίζει απλώς έναν ακόμη χρόνο αλλά έναν δρόμο προς την αιωνιότητα. 🙏 Καλή και ευλογημένη Εκκλησιαστική Χρονιά! «Εὐλόγησον, Κύριε, τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός Σου». ✍ Στυλ.

Καβάζης 📷☦️ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ Ο Παντοκράτορας της Μονής της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη, έργο της παλαιολόγειας εποχής (περ. 1315–1321), στέκει ακόμη ως σιωπηλή μαρτυρία της βυζαντινής αντίληψης ενός χρόνου που είχε ως κέντρο του τον Χριστό.

Σήμερα, στην Αρχή της Ινδίκτου, η Εκκλησία μάς θυμίζει πως ο χρόνος δεν είναι απλώς αυτός που περνά αλλά αυτός που μας οδηγεί προς την Αιωνιότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους