Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟΝ ΑΡΑΠΗ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟΝ ΠΛΕΝΕΙΣ, ΤΟ ΣΑΠΟΥΝΙ ΣΟΥ ΧΑΛΑΣ. Ρε σεις, αυτόν που κάθεστε και θαυμάζετε, ακούστε τον λίγο προσεκτικά.

Όχι πολύ, γιατί μετά κινδυνεύετε να πάθετε υπερδοσολογία «εγώ». Ο άνθρωπος έχει κάνει το «εγώ» επάγγελμα.

Εγώ από δω, εγώ από κει, εγώ τότε, εγώ τώρα, εγώ τα είπα, εγώ τα έκανα, εγώ τα κατάφερα, εγώ τους κατάλαβα όλους.

Αν τον αφήσεις άλλη μισή ώρα να μιλήσει, θα μας πει ότι όταν γεννήθηκε, η μαία σηκώθηκε όρθια και του ζήτησε αυτόγραφο.

Τέτοιο πράγμα.

Έχει φτιάξει μόνος του μια ολόκληρη μυθολογία γύρω από το όνομά του.

Και όχι τίποτα άλλο, αλλά την αφηγείται με τέτοια σοβαρότητα που κάποια στιγμή λες: «Ρε μπας και δεν μιλάει για τον εαυτό του; Μήπως περιγράφει κανέναν ιστορικό κολοσσό και μπερδεύτηκα;» Όχι.

Για τον εαυτό του μιλάει. Πάλι.

Και ξανά.

Και πάλι από την αρχή.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι ότι παινεύει τον εαυτό του.

Ο καθένας μπορεί να έχει μεγάλη ιδέα για την πάρτη του.

Το πρόβλημα είναι ότι θέλει να μας την πουλήσει κιόλας.

Και μάλιστα χονδρική.

Να την πάρουμε πακέτο, να την πιστέψουμε, να τη διαδώσουμε και, αν γίνεται, να του πούμε κι ένα «μπράβο μεγάλε» για να ολοκληρωθεί η τελετή.

Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια που του διαφεύγει.

Εμείς τον ξέρουμε.

Όχι από το βιογραφικό που έγραψε μόνος του.

Όχι από την αυτοπαρουσίαση.

Όχι από τα ωραία λόγια.

Όχι από το παραμύθι.

Τον ξέρουμε από πρώτο χέρι.

Και ξέρουμε τις πράξεις.

Ξέρουμε τα έργα.

Ξέρουμε τις συμπεριφορές.

Ξέρουμε τα «είπα-ξείπα». Ξέρουμε και τις στιγμές που ο μεγάλος μύθος δεν είχε κάμερα πάνω του.

Και εκεί, παιδιά μου, είναι όλο το ζουμί.

Γιατί μπροστά στο κοινό όλοι μπορούν να φορέσουν κοστούμι.

Στην πραγματική ζωή όμως φαίνεται τι φοράει ο καθένας από μέσα.

Και το πρόβλημα με τον συγκεκριμένο είναι ότι έχει μπερδέψει τόσο πολύ τη βιτρίνα με το μαγαζί, που νομίζει πως επειδή γυάλισε την ταμπέλα, γέμισε και το ράφι.

Δεν πάει έτσι.

Μπορείς να λες ότι είσαι σπουδαίος.

Μπορείς να λες ότι είσαι πανέξυπνος.

Μπορείς να λες ότι είσαι πρωτοπόρος.

Μπορείς να λες ότι όλοι σε πολεμάνε επειδή σε φοβούνται.

Μπορείς να λες ότι όλοι σε ζηλεύουν επειδή είσαι καλύτερος.

Μπορείς να λες ό,τι σε κάνει να κοιμάσαι ήσυχος το βράδυ.

Αλλά υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν μπορείς να κοροϊδεύεις για πάντα.

Ο άνθρωπος που έχει δει τι έκανες.

Και αυτός δεν χρειάζεται να ακούσει την αφήγησή σου.

Έχει τη δική του μνήμη.

Και η μνήμη, δυστυχώς, δεν διαγράφεται με δημόσιες σχέσεις.

Γι' αυτό και γελάω με αυτούς που κάθονται από κάτω και καταπίνουν αμάσητο ό,τι τους σερβίρει. «Ααα, τι σπουδαίος!» «Ααα, τι μεγάλος άνθρωπος!» «Ααα, τι έργο!» Ρε παιδιά, τι πάθατε; Σας έπεσε το IQ από την τσέπη και δεν το πήρατε χαμπάρι; Κοιτάξτε λίγο τι λέει και τι κάνει.

Γιατί άμα κοιτάξεις μόνο τι λέει, μπορεί να πιστέψεις ότι έχουμε μπροστά μας τον άνθρωπο που έσωσε τρεις ηπείρους πριν φάει πρωινό.

Άμα κοιτάξεις όμως τι έκανε, μπορεί να χρειαστείς καρέκλα.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικά αστείο.

Όσο πιο πολύ μιλάει για το μεγαλείο του, τόσο περισσότερο προσπαθεί να το εμπεδώσει.

Πρώτα στους άλλους.

Μετά στον εαυτό του.

Και κάποια στιγμή έχει γίνει τόσο καλός πωλητής της δικής του ιστορίας, που έχει αγοράσει κι ο ίδιος το προϊόν.

Έχει γίνει πελάτης του εαυτού του! Αυτό πλέον δεν είναι αυτοπεποίθηση.

Είναι αυτοπαραγγελία με αντικαταβολή.

Και το παραμύθι συνεχίζεται.

Μια φορά έκανε κάτι.

Μετά το έκανε δύο φορές.

Μετά έγινε «μεγάλο έργο». Μετά έγινε «σταθμός». Μετά έγινε «ιστορική στιγμή». Και μέχρι να τελειώσει η αφήγηση, θα μας πει ότι από ένα του βλέμμα άλλαξε η πορεία της ανθρωπότητας.

Ρε μεγάλε, χαλάρωσε.

Έκανες ένα πράγμα.

Δεν άνοιξες την Ερυθρά Θάλασσα.

Και μη μου πεις τώρα ότι «δεν καταλαβαίνουμε». Καταλαβαίνουμε μια χαρά.

Γι' αυτό και δεν αγοράζουμε.

Δεν είναι ότι δεν ακούμε.

Ακούμε πολύ καλά.

Απλώς έχουμε και μνήμη.

Και μάτια.

Και κρίση.

Και, κυρίως, έχουμε δει.

Κι αυτό είναι που ενοχλεί περισσότερο.

Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να χτίσει ό,τι μύθο θέλει όταν μιλάει σε ανθρώπους που δεν τον γνωρίζουν.

Όταν όμως έχει απέναντί του ανθρώπους που τον έχουν ζήσει, το έργο δυσκολεύει.

Εκεί δεν αρκεί το «εγώ είμαι». Πρέπει να αποδείξεις το «είμαι». Και η απόδειξη δεν είναι τα λόγια.

Είναι οι πράξεις.

Είναι τα έργα.

Είναι η συνέπεια.

Είναι η στάση σου όταν δεν σε συμφέρει.

Είναι ο τρόπος που φέρεσαι όταν δεν έχεις τίποτα να κερδίσεις.

Εκεί φαίνεται ο άνθρωπος.

Όλα τα υπόλοιπα είναι ντεκόρ.

Και τώρα εσείς που τον ακούτε και τον χειροκροτάτε σαν να σας έφερε τα κλειδιά του παραδείσου, κάντε ένα πείραμα.

Για πέντε λεπτά μην ακούσετε τι λέει για τον εαυτό του.

Ακούστε τι λένε οι πράξεις του.

Και μετά ξαναμιλάμε.

Γιατί μπορεί να έχεις φτιάξει τη μεγαλύτερη αυτοβιογραφία του αιώνα.

Μπορεί να έχεις βάλει φωτογραφίες, τίτλους, κατορθώματα, ηρωικές περιγραφές και κορνίζες μέχρι το ταβάνι.

Αλλά άμα το πραγματικό αρχείο της ζωής σου λέει άλλα, η κορνίζα δεν σε σώζει.

Και μην ξεχνάτε κάτι ακόμα: Ο πραγματικά μεγάλος άνθρωπος δεν χρειάζεται να μας ενημερώνει κάθε τρεις και λίγο ότι είναι μεγάλος.

Το ξέρουμε.

Το βλέπουμε.

Το αναγνωρίζουμε.

Ο άνθρωπος που πρέπει συνέχεια να μας το υπενθυμίζει, συνήθως φοβάται μήπως το ξεχάσουμε.

Και μάλλον κάτι ξέρει.

Οπότε, για να τελειώνουμε: Κουνήστε λίγο το κεφάλι σας.

Όχι μόνο πάνω-κάτω.

Και δεξιά-αριστερά καμιά φορά, κάνει καλό.

Ανοίξτε τα αυτιά σας.

Ανοίξτε τα μάτια σας.

Μην τρώτε ό,τι σας σερβίρουν επειδή το σερβίρει με ύφος σοβαρού ανθρώπου.

Κοιτάξτε πίσω από τη βιτρίνα.

Γιατί εμείς τον άνθρωπο τον ξέρουμε από την πραγματική ζωή.

Ξέρουμε τι έκανε.

Ξέρουμε τι άφησε πίσω του.

Ξέρουμε τι είπε.

Ξέρουμε τι τήρησε και τι δεν τήρησε.

Και γι' αυτό, όταν ακούμε να χτίζει μόνος του το άγαλμά του, δεν εντυπωσιαζόμαστε.

Απλώς κοιτάμε το βάθρο και περιμένουμε.

Γιατί το άγαλμα μπορεί να το στήσεις μόνος σου.

Να το κάνουν όμως και οι άλλοι, αυτό θέλει κάτι παραπάνω.

Και κυρίως θέλει έργο.

Όχι παραμύθι.

Γιατί το δικό σου παραμύθι, φίλε, έχει ένα πρόβλημα που δεν διορθώνεται ούτε με δέκα τόμους ούτε με εκατό «εγώ»: δεν έχει δράκο.

Και το χειρότερο; Έχει ανθρώπους που θυμούνται.

Οπότε άσε λίγο το λιβάνι.

Κατέβα από το σύννεφο.

Σταμάτα να χειροκροτάς μόνος σου τον εαυτό σου.

Και πριν ζητήσεις από τους άλλους να σε πιστέψουν, κάνε πρώτα έναν κόπο: κοίτα στον καθρέφτη και δες αν αυτός που περιγράφεις είσαι πράγματι εσύ.

Γιατί εμείς, δυστυχώς για τον μύθο σου, έχουμε ήδη γνωρίσει τον άνθρωπο. Και δεν χρειάζεται δεύτερη έκδοση. Ατελείωτος ό Επιδραστής 2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους