Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διάβαζα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τους #Millennials, και για να μην γράψω σεντόνι, θα πάω κατευθείαν στο ψητό.

Η γενιά αυτή μεγάλωσε έχοντας κάποια πράγματα ως δεδομένα.

Ότι στην ενήλικη ζωή σου θα μπορούσες να αλλάζεις ένα αυτοκίνητο κάθε 10 χρόνια.

Ότι θα μπορούσες κάποια στιγμή να αποκτήσεις το δικό σου #σπίτι.

Ότι θα μπορούσες να πας 10 μέρες #διακοπές το καλοκαίρι.

Ότι θα μπορούσες να βγεις μια φορά την εβδομάδα για ένα #φαγητό έξω.

Πράγματα που, όταν ήμασταν παιδιά, έμοιαζαν αυτονόητα.

Τα βλέπαμε στους γονείς μας και θεωρούσαμε ότι έτσι είναι η #ζωή.

Μόνο που όταν βγήκαμε στην αγορά Εργασίας, όλα αυτά άρχισαν να μοιάζουν με πολυτέλειες.

Το σπίτι έγινε άπιαστο όνειρο.

Οι διακοπές έγιναν ένα 3ημερακι εδώ δίπλα.

Η έξοδος έγινε αδύνατη.

Και ακόμη και το να ζήσεις μόνος σου, να κάνεις #οικογένεια και να δημιουργήσεις τη ζωή που φανταζόσουν, μοιάζει πλέον για πολλούς με πολυτέλεια.

Και κάπου εδώ δημιουργείται ένα τεράστιο αίσθημα #ματαίωσης.

Ο καθένας μας αισθάνεται ότι απέτυχε.

Και μια γενιά ολόκληρη πήρε σβάρνα τους ψυχολόγους και τους ψυχιατρους Μόνο που δεν αποτύχαμε εμείς.

Είμαστε η γενιά που διάβασε περισσότερο, που δούλεψε περισσότερο, που αποκτήσαμε περισσότερα προσόντα και δεξιότητες, που μάθαμε περισσότερες γλώσσες, που προσαρμοστήκαμε σε έναν κόσμο που άλλαζε διαρκώς.

Και παρ' όλα αυτά, βρεθήκαμε να προσπαθούμε να αποκτήσουμε πράγματα που για τους γονείς μας θεωρούνταν αυτονόητα.

Δεν φταίει ο 25χρονος που δεν μπορεί να νοικιάσει ένα σπίτι.

Δεν φταίει ο 30χρονος που δεν μπορεί να αγοράσει σπίτι.

Δεν φταίει ο 35χρονος που αναβάλλει την οικογένεια επειδή δεν βγαίνει οικονομικά.

Δεν φταίει ο 45χρονος που δεν μπορεί να σπουδάσει τα παιδιά του σε ξένη πόλη.

Και σίγουρα δεν φταίει επειδή «δεν προσπάθησε αρκετά». Όταν μια ολόκληρη γενιά δουλεύει, μορφώνεται, προσπαθεί και παρ' όλα αυτά δυσκολεύεται να αποκτήσει τα βασικά, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στους ανθρώπους.

Τότε το πρόβλημα ειναι συστημικο.

Ένα σύστημα που ξανά και ξανά μας τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια και μετά μας ζητάει να αισθανόμαστε και αποτυχημένοι επειδή πέσαμε.

Κι εδώ είναι, κατά τη γνώμη μου, το πιο σημαντικό.

Δεν είμαστε μόνοι μας.

Το πρόβλημα δεν είναι ατομικό.

Είναι συλλογικό.

Και άρα συλλογική πρέπει να είναι και η απάντηση.

Δεν χρειάζεται να ντρεπόμαστε επειδή δυσκολευόμαστε.

Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι αυτό που ζούμε δεν είναι προσωπική αποτυχία.

Είναι μια ολόκληρη γενιά που μεγάλωσε με συγκεκριμένες προσδοκίες και βρεθήκαμε αντιμέτωπη με μια πραγματικότητα που μας τις στερεί μια μια. Και το #τραύμα αυτό δεν θα το ξεπεράσουμε ο καθένας μόνος του. Θα το αντιμετωπίσουμε μαζί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους