Καμιά φορά σε ένα παράνομο παρκάρισμα, σε μια κακοτεχνία στο δρόμο, σε ένα ψηφιακό σύστημα που πέφτει λέμε σαν επωδό, σα λαϊκή παροιμία το «Δεν υπάρχει κράτος». Όταν κάποιος τύπος έχει πάρει μια...

Πλήρες Κείμενο:

Καμιά φορά σε ένα παράνομο παρκάρισμα, σε μια κακοτεχνία στο δρόμο, σε ένα ψηφιακό σύστημα που πέφτει λέμε σαν επωδό, σα λαϊκή παροιμία το «Δεν υπάρχει κράτος». Όταν κάποιος τύπος έχει πάρει μια κοπέλα από ξένη χώρα, την έχει εγκλωβίσει σπίτι του, της έχει πάρει τα ταξιδιωτικά έγγραφα, την κακοποιεί συστηματικά με κάθε βαναυσότητα, έχει αποπειραθεί να τη δολοφονήσει, τη βιάζει κατ’ εξακολούθηση, την εκδίδει με τη βία, της παίρνει τα λεφτά, την απειλεί κι ενώ προφυλακίζεται για όλα αυτά, τελικά απαλλάσσεται με βούλευμα, γιατί το θύμα αποσύρει τελικά τη μήνυση.

Όταν αντί να γίνει έρευνα σε βάθος, αυτεπάγγελτα, να βρεθούν στοιχεία κι αποδείξεις, τον αφήνουν ελεύθερο χωρίς να υποψιαστούν ότι μπορεί το θύμα να απέσυρε τη μήνυση από φόβο.

Όταν φτάνει καταγγελία έξι χρόνια πριν στο «Χαμόγελο του Παιδιού» με λεπτομερέστατες περιγραφές της κατάστασης κι οι πληροφορίες μεταβιβάζονται στην εισαγγελία και τελικά η υπόθεση μένει εκεί γιατί χάνεται σε έναν καφκικό λαβύρινθο.

Όταν τρεις φορές τουλάχιστον τα παιδιά είχαν βρεθεί στο νοσοκομείο μέσα σε ένα καλοκαίρι για προστατευτική φύλαξη λόγω παραμέλησης και τελικά τα παιδιά αρπάζονται ξανά από τους βασανιστές τους κι επέστρεφαν στο κολαστήριο κι ακόμα και σήμερα οι υπεύθυνοι ρίχνουν το μπαλάκι των ευθυνών ο ένας στον άλλον για το τι έγινε, ποιος ενημερώθηκε, πόσες φορές ενημερώθηκε, ποιος αδράνησε, κτλ.

Όταν τα παιδιά είχαν κλέψει ένα κινητό στο σχολείο και το δικαστήριο επέβαλε μέτρα εποπτείας και καθεστώς προστατευτικής φύλαξης -που ένας Θεός ξέρει αν και πώς έλαβαν χώρα- κι όταν παρήλθε το οριζόμενο χρονικό διάστημα τα παιδιά επέστρεψαν κανονικά στο κολαστήριο, δεν είχε εντοπιστεί το παραμικρό πρόβλημα από το κράτος.

Όταν μιλάμε για μια χώρα που έγινε δολοφονική επίθεση, σε μια άλλη υπόθεση, στο κοριτσάκι που βίαζε και εξέδιδε ο Μίχος, το κορίτσι που έπρεπε να είναι πιο προστατευμένο από όλα τα παιδιά της χώρας.

Όταν η ίδια η υπουργός αποκάλυψε δημόσια την περιοχή που φυλάσσεται.

Όταν επί της ουσίας δεν υπάρχει προσωπικό για την κάλυψη των αναγκών για τις κακοποιήσεις παιδιών και την παραμέληση, όταν έχει γαντζωθεί ολόκληρο το κράτος στο Χαμόγελο του Παιδιού γιατί δεν υπάρχει κανένας οργανωμένος κρατικός φορέας, δεν υπάρχει κανένα σοβαρό πρωτόκολλο, μόνο στείρα γραφειοκρατία, αδιαφορία κι αναλγησία.

Την ίδια ώρα που η γραμμή SOS παίρνει 554 κλήσεις την ημέρα κι οι 5 αφορούν σοβαρές περιπτώσεις κακοποίησης ανηλίκων.

Όταν τριακόσια παιδιά βρίσκονται σε μόνιμη βάση εγκλωβισμένα σε νοσοκομεία, όχι γιατί είναι άρρωστα, αλλά σε καθεστώς προστατευόμενης φύλαξης με εισαγγελική εντολή –κι είδαμε τι σόι φύλαξη είναι αυτή- και μένουν εκεί ακόμα και για δώδεκα μήνες γιατί δεν υπάρχει φορέας να τα απορροφήσει.

Όταν στις Υπηρεσίες Επιμελητών Ανηλίκων των Δικαστηρίων, ένας επιμελητής καλείται συχνά να διαχειριστεί πάνω από 80-100 ενεργούς φακέλους ταυτόχρονα κι η υπόθεση μπορεί να πάρει κι οχτώ μήνες για να διερευνηθεί –αν κι όταν διερευνηθεί- κι όταν ένας στους δυο δήμους στην Ελλάδα δεν έχει καν έναν κοινωνικό λειτουργό.

Όταν όλες οι κλίνες σε όσες δομές υπάρχουν για κακοποιημένα και παραμελημένα παιδιά είναι μόνιμα καλυμμένες στο εκατό τοις εκατό και δεν υπάρχουν κονδύλια και πλάνα για επέκταση κι εκσυγχρονισμό τους.

Τότε, αλήθεια, το τέρας δεν είναι μόνο ο γονιός, όσο φρικιαστικός κι αν είναι.

Τέλος πάντων σε όλες τις κοινωνίες μπορεί να εμφανιστούν κανίβαλοι.

Τέρας είναι και το κράτος.

Κι εδώ δεν είναι κάτι ακραίο και μεμονωμένο, εδώ είναι σύστημα, επιλογή, συνειδητή και μαζική.

Είναι αυτό το κράτος που πλασάρεται στης βιτρίνες και στα κανάλια με τον πρωθυπουργό να σχηματίζει με τα δακτυλάκια του το «Ελλάδα 2.0», αυτό ντε που αφορά μπίζνες για εργολάβους, εξοπλιστικά, υπερτουριστική βιομηχανία κι εταιρίες τζόγου, ενώ παράλληλα ένα κακοποιημένο, παραμελημένο, βιασμένο παιδί δεν έχει την παραμικρή μέριμνα, φροντίδα κι ένα πλάνο πρόληψης.

Και μην κοροϊδευόμαστε.

Θα γίνει απλώς ένα σούσουρο τώρα λόγω της φρίκης της υπόθεσης κι ύστερα θα το ξεχάσουμε, θα κάτσουμε ήσυχα ήσυχα να ακούσουμε τις εξαγγελίες στη ΔΕΘ και θα συζητάμε μικροπολιτικές παρόλες και παροχολογίες της πλάκας, όσο αφήνουμε παιδιά πρώτα να ζουν την Κόλαση κι ύστερα να τα κλειδώνουμε σε αυτήν γιατί…τι να κάνουμε, δεν υπάρχει καμία άλλη λύση.

Για αυτό, λοιπόν, δεν υπάρχει κράτος.

Μια μεταμεσαιωνική συνύπαρξη συμφερόντων ανάμεσα σε κατσαπλιάδες και διεθνείς απατεώνες και σφαγείς είναι. Αυτό μόνο υπάρχει. Κι αλίμονο σε αυτόν που θα το χρειαστεί, ειδικά αν είναι ένα παιδί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους