Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για μαζευτείτε να σας πω μια ιστορία... Το 2013 ανέλαβα επίσημα τα ηνία του εργαστηρίου των προγόνων μου.

Απόφαση που πάρθηκε με μεγάλο ενθουσιασμό, γλυκιά προσμονή και αγάπη για την τέχνη μου.

Αλλά και με μεγάλο δισταγμό, φόβο, άγνοια κινδύνου και ευθύνη.

Ευθύνη για μια τεράστια πολιτιστική κληρονομιά, μια παράδοση 200 ετών! Μέχρι σήμερα είμαι παραγωγικά κυριολεκτικά one woman show.

Και δεν σας κρύβω ότι ήταν αρκετές οι φορές, που, θες η κούραση από τα ξενύχτια για να είμαι συνεπής σε προθεσμίες παραγγελιών, θες η κριτική τοξικών ανθρώπων, θες το κράτος που μας ρουφάει το αίμα με το καλαμάκι, θες το ότι ο πηλός ειναι και λίγο στην κοσμάρα του και κάποιες φορές κάνει ότι γουστάρει...Ο κάθε παράγοντας απο τους προαναφερθέντες ή και όλοι μαζί σε συνδυασμό, με έκαναν να πω, f@%k off! Τα παρατάω όλα! Δεν αξίζει!χ Και κάπου εκεί, κάθε φορά ή σχεδόν κάθε φορά κάτι γινόταν που ήταν συνδεδεμένο με τον παππού μου, τον μεγαλύτερο δάσκαλο για μένα κι έναν από τους μεγαλύτερους δασκάλους κεραμικής (εντελώς αντικειμενικά 😜) της χώρας, και η θέση μου άλλαζε.

Με εναν μαγικό, σχεδόν μεταφυσικό τρόπο κάτι ερχόταν απο το σύμπαν να μου πει, "ξέρεις τι, δεν είναι τελικά αυτή η στιγμή να τα παρατήσεις...έχεις κι άλλα να δώσεις!" Δεν ξέρω εάν υπάρχει, εάν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο... Δεν ξερω εαν με βλέπει από κάπου, και τι μπορεί να σκέφτεται.

Παίρνω όμως το μήνυμα του.

Νιώθω μια ενέργεια να με ακουμπάει στον ώμο και να μου λέει "η αληθινή κεραμική θέλει κότσια μικρή!". Σε ευχαριστώ παππού μου.

Για όσα μου δίδαξες.

Για όσα άμεσα ή έμμεσα μου είπες χωρίς να μιλάς.

Για το ότι είσαι ακόμη εδώ με τον τρόπο σου...❤️ Φωτογραφία: από το αρχείο της οικογένειας #kourtzisartpottery #unescosintangibleculturalheritage

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους