Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε μέρα σιγοβράζει στην κουζίνα σου μια κατσαρόλα. Άλλοτε γεμάτη με όσπρια, λαχανικά, ή σπιτικά φαγητά, άλλοτε με γεύσεις πρόχειρες και βιαστικές.

Δεν είναι μόνο ένα μεταλλικό σκεύος με καπάκι, που μαγειρεύει φαγητό για το σώμα.

Είναι ένας καθρέφτης της ίδιας σου της ζωής.

Κάθε μέρα, εκεί μέσα μαγειρεύεις τις σκέψεις σου, τα συναισθήματα σου, τις επιλογές σου.

Κι αν κοιτάξεις πιο βαθιά, θα δεις πως δεν είναι μόνο το σώμα που τρέφεται εκεί μέσα.

Είναι και η ψυχή.

Ό,τι υλικό ρίξεις μέσα, αυτό θα σε θρέψει.

Αν ρίχνεις μέσα αγάπη, συγχώρεση, καλοσύνη, δημιουργία, υπομονή και φροντίδα, θα αναζωογονηθείς, θα θρέψεις τους γύρω σου και εσένα με δύναμη, χαρά και ζεστασιά.

Αν αφήσεις να σιγοβράζουν η βιασύνη, ο θυμός, η πίκρα, το άγχος, ή τα παράπονα, το φαγητό της ψυχής σου γίνεται βαρύ και δύσπεπτο.

Και τότε νιώθεις κόπωση, απογοήτευση, γκρίνια, αδιέξοδο.

Η κατσαρόλα είναι αμείλικτη, δεν κάνει επιλογές.

Δέχεται σιωπηλά ό,τι της δίνεις και το επιστρέφει πολλαπλασιασμένο.

Εσύ όμως μπορείς να διαλέξεις, αν θα γίνει εργαλείο θρέψης, ή εργαλείο φθοράς.

Έτσι και η ζωή, δεν ξεχωρίζει αν τα υλικά σου είναι συνειδητά, ή μη. Θα τα μαγειρέψει, θα τα ανακατέψει και στο τέλος θα σου τα σερβίρει.

Η αλήθεια είναι, πως κάθε μέρα στέκεσαι μπροστά της σαν μάγειρας και σαν δημιουργός.

Η φωτιά που ρυθμίζεις, είναι η ένταση της καρδιάς σου.

Άλλοτε δυνατή, φλογερή, που μπορεί να κάψει τα πάντα, άλλοτε ήρεμη, τρυφερή, που αφήνει τον χρόνο να κάνει το θαύμα του.

Το καπάκι είναι η αυτοσυγκράτηση.

Ξέρεις πότε να το κλείνεις για να σιγομαγειρεύει κάτι, και πότε να το ανοίγεις για να πάρει αέρα και ελευθερία.

Και σκέψου λίγο βαθύτερα.

Πόσες φορές δεν έχεις μαγειρέψει ξανά και ξανά τα ίδια παράπονα, μέχρι να καούν και να κολλήσουν στον πάτο; Πόσες φορές δεν άφησες να σιγοβράζει μέσα σου η λύπη, αντί να ρίξεις μέσα μια χούφτα συγχώρεσης να αλλάξει τη γεύση; Η κατσαρόλα της ζωής σου δεν είναι ποτέ άδεια.

Ο,τι κι αν γίνει, πάντα κάτι βράζει μέσα της.

Εσύ όμως έχεις την επιλογή, να σερβίρεις σε σένα και στους άλλους, πιάτα γεμάτα βάρος και σκιά, ή πιάτα γεμάτα θρέψη, φως και ελπίδα.

Γι’ αυτό σήμερα, κάνε μια μικρή παύση και ρώτησε τον εαυτό σου, με τι υλικά γεμίζεις την κατσαρόλα της ύπαρξής σου.

Με νερό που κυλά, ή που λιμνάζει; Με λάδι που γλυκαίνει, ή με φωτιά που καίει; Με αλάτι που δίνει γεύση, ή που σε πληγώνει; Με πιπέρι που ξυπνά τη χαρά, ή με σιωπή που σε σβήνει; Κι αν ανακαλύψεις ότι μέσα βράζουν σκέψεις που δεν σε θρέφουν, έχεις πάντα τη δύναμη να αλλάξεις τη συνταγή.

Η συνταγή είναι πάντα στα χέρια σου.

Γιατί, όπως και στο φαγητό, έτσι και στη ζωή, ποτέ δεν είναι αργά να διορθώσεις τη γεύση.

Να ρίξεις μια σταγόνα ευγνωμοσύνη, λίγη καλοσύνη, μια πρέζα ελπίδα.

Τότε η κατσαρόλα σου θα γεμίσει με άρωμα ζωής.

Τελικά, είναι μεγάλη τέχνη, να μαγειρεύεις συνειδητά, φαγητά και συναισθήματα που σε θρέφουν, σε γιατρεύουν και σε εξελίσσουν. Maria Stathi

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους