Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με ενημέρωσε ο Markos Drossos ότι πέθανε ο φίλος μας, ο John Xagoraris, και έπαθα σοκ.

Η λέξη μπορεί να ακούγεται κοινότοπη, αλλά δεν έχω ακριβέστερη.

Γιατί το σοκ δεν είναι μόνο η λύπη.

Είναι αυτή η βίαιη διακοπή της συνέχειας: ένας άνθρωπος που υπήρχε μέσα σου ως διαρκώς παρών περνά, μέσα σε μία πρόταση, στον αόριστο.

Κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία μας.

Είναι λίγο μετά τις χημειοθεραπείες μου, όταν είχα αρχίσει να βγάζω ξανά μαλλιά και πήγα στη Σύρο (νομίζω το 2021). Ο Γιάννης και ο Μάρκος με πείραζαν επειδή δεν είχα πάει νωρίτερα, τότε που δεν είχα καθόλου μαλλιά, για να ταιριάζουμε και οι τρεις.

Θυμάμαι γελάσαμε.

Έζησα μόνιμα στη Σύρο για οκτώ χρόνια, από το 2007 έως το 2014. Ο Γιάννης ήταν ένας από τους πρώτους ανθρώπους που γνώρισα.

Κάναμε εκπομπές στο δημοτικό ραδιόφωνο και είχαμε μόνιμη στήλη στην ίδια εφημερίδα, στον «Λόγο των Κυκλάδων». Αυτά είναι τα βιογραφικά στοιχεία.

Οι ημερομηνίες, οι τόποι και οι δουλειές.

Χρήσιμα για να τοποθετήσεις έναν άνθρωπο μέσα στον χρόνο, αλλά εντελώς ανεπαρκή για να εξηγήσεις την παρουσία του.

Γιατί ο Γιάννης ήταν πρωτίστως μια παρουσία που δεν μπορούσες να αγνοήσεις.

Ένας άνθρωπος συνεχώς με ένα αστείο έτοιμο και με μια φωνή που, αν την άκουγες έστω μία φορά, δεν την ξεχνούσες ποτέ.

Τόσο χαρακτηριστική, ώστε να μοιάζει πως δεν έβγαινε απλώς από τον λαιμό του, αλλά από ολόκληρο τον άνθρωπο.

Έπαιζε απίθανες μουσικές στις εκπομπές του.

Μουσικές που δεν τις επέλεγε για να γεμίσει τον χρόνο, αλλά για να του δώσει περιεχόμενο.

Πολλές φορές κάναμε εκπομπές μαζί και, για να το πω όπως ακριβώς ήταν, τα κάναμε πουτάνα από τα τρελά που λέγαμε.

Κόψε-ράψε, ήμασταν σαν τους δύο παππούδες του Muppet Show: σχολιάζαμε, πειραζόμασταν, διαφωνούσαμε και γελούσαμε, συχνά περισσότερο απ’ όσο μας επέτρεπε η στοιχειώδης ραδιοφωνική σοβαρότητα. Ευτυχώς.

Γιατί τελικά δεν θυμόμαστε τους ανθρώπους από τις στιγμές κατά τις οποίες υπήρξαν απολύτως συνετοί.

Τους θυμόμαστε από τις φορές που μας έκαναν να ξεχάσουμε για λίγο τη σοβαροφάνεια της ζωής. Ο Γιάννης αγαπούσε πολύ τα road trips με τη μηχανή.

Από ό,τι έμαθα, πέθανε σε ένα τέτοιο ταξίδι.

Δεν θέλω να κατασκευάσω καμία εύκολη ποιητική συμμετρία γύρω από αυτό.

Ο θάνατος δεν γίνεται λιγότερο θάνατος επειδή σε βρίσκει κάνοντας κάτι που αγαπάς.

Μόνο να πω ότι το τέλος τον βρήκε εν κινήσει, πάνω σε έναν δρόμο.

Και αυτή η λεπτομέρεια, παρότι δεν παρηγορεί, του ανήκει.

Γιάννη, δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο καλός άνθρωπος και πόσο ταλαντούχος ήσουν.

Πάντα χαμογελούσες, ό,τι κι αν σε προβλημάτιζε.

Και ήσουν υπέροχος σκιτσογράφος.

Είχες εκείνο το σπάνιο χάρισμα να κοιτάζεις τον κόσμο, να διακρίνεις το παράλογό του και, αντί να θυμώνεις μόνο μαζί του, να το μετατρέπεις σε γραμμή, μουσική ή αστείο.

Λέμε συχνά ότι οι άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν μέσα στη μνήμη μας.

Ίσως επειδή δεν διαθέτουμε καλύτερη φράση απέναντι στο αμετάκλητο.

Στη δική σου περίπτωση, όμως, ξέρω κάτι συγκεκριμένο: η φωνή σου θα συνεχίσει να ακούγεται μέσα στις αναμνήσεις μας.

Μαζί με τις μουσικές σου, τα σκίτσα σου και εκείνο το γέλιο που ερχόταν πριν προλάβουμε να ολοκληρώσουμε την επόμενη βλακεία μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους