«Ασπίδα του Αχιλλέα» ή Αχίλλειος πτέρνα της εξωτερικής μας πολιτικής; Η «Ασπίδα του Αχιλλέα», το νέο σύστημα αεράμυνας που η κυβέρνηση συμφώνησε να προμηθευτεί από το Ισραήλ έναντι 3 δισ. ευρώ, είναι...

Πλήρες Κείμενο:

«Ασπίδα του Αχιλλέα» ή Αχίλλειος πτέρνα της εξωτερικής μας πολιτικής; Η «Ασπίδα του Αχιλλέα», το νέο σύστημα αεράμυνας που η κυβέρνηση συμφώνησε να προμηθευτεί από το Ισραήλ έναντι 3 δισ. ευρώ, είναι η πιο εξαρτημένη, η πιο κοντόφθαλμη και η πιο δαπανηρή επιλογή εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής στην πρόσφατη ιστορία της χώρας. • Εξαρτημένη Γιατί η Ελλάδα στηρίζει ένα κρίσιμο τμήμα της αμυντικής αρχιτεκτονικής της σε ισραηλινές τεχνολογίες, με δεσμεύσεις που εκτείνονται για δεκαετίες.

Πρόκειται για ευρύτερη μετατόπιση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής επί ΝΔ προς τη στρατηγική της μονομερούς πρόσδεσης σε ισχυρούς εταίρους, κυρίως ΗΠΑ-Ισραήλ.

Η πρόσδεση, όμως, δεν συνεπάγεται ταύτιση συμφερόντων: οι ισχυροί εταίροι κινούνται με βάση τις δικές τους προτεραιότητες και αναπροσαρμόζουν ανάλογα τις συμμαχίες τους.

Το βλέπουμε σήμερα στις σχέσεις ΗΠΑ–Τουρκίας. Η Ελλάδα χρειάζεται πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, που να ενισχύει τα περιθώρια αυτονομίας της και να μην την καθιστά όμηρο κανενός συμμάχου.

Δεν έχει συμφέρον να προσδέσει την άμυνά της στη στρατηγική του Ισραήλ για τη στρατιωτική αναδιαμόρφωση των συσχετισμών ισχύος στη Μέση Ανατολή. • Κοντόφθαλμη Γιατί η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτυπώνει την αντίληψη της κυβέρνησης για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις ως έναν διαρκή ανταγωνισμό ισχύος.

Η κυβέρνηση έχει καταρτίσει εξοπλιστικό πρόγραμμα περίπου 28 δισ. ευρώ έως το 2036.

Αντίστοιχος πολιτικός και διπλωματικός σχεδιασμός για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν υπάρχει.

Χρειάζεται μια άλλη στρατηγική: διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφορών με βάση το διεθνές δίκαιο και προσφυγή στη διεθνή δικαιοσύνη όπου απαιτείται, σταθερή αποκλιμάκωση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, λύση του Κυπριακού στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ.

Μακροπρόθεσμος στόχος: μείωση των πεδίων έντασης και του κινδύνου μιας ελληνοτουρκικής κρίσης.

Σήμερα κάθε τουρκικός εξοπλισμός τροφοδοτεί τον επόμενο ελληνικό και το αντίστροφο.

Η όξυνση των σχέσεων Ισραήλ–Τουρκίας κάνει τη συνεργασία με το Ισραήλ να μοιάζει ελκυστική ως αντίβαρο.

Τίποτα όμως δεν εγγυάται ότι η σημερινή ισραηλινοτουρκική αντιπαράθεση θα μεταφραστεί σε σταθερή υποστήριξη των ελληνικών θέσεων. • Δαπανηρή Γιατί η «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα κοστίσει σχεδόν όσο οι εθνικοί πόροι για ολόκληρο το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του 2026 — υποδομές, σχολεία, νοσοκομεία, λιμάνια, πράσινες και ψηφιακές επενδύσεις.

Και προστίθεται σε μια σειρά μεγάλων εξοπλιστικών προγραμμάτων: Rafale, Belharra, F-35, εκσυγχρονισμός των F-16 και PULS.

Η δαπάνη του Υπουργείου Άμυνας διπλασιάστηκε μέσα σε επτά χρόνια, από 3,5 δισ. ευρώ το 2019 σε 7 δισ. το 2026, ενώ οι παραλαβές εξοπλιστικών αυξήθηκαν από 199 εκατ. σε 2,3 δισ. ευρώ.

Δικαιούμαστε, λοιπόν, να ρωτήσουμε όχι μόνο τι πληρώνουμε αλλά και τι κερδίζουμε τελικά με όλα αυτά τα χρήματα.

Παρά τα δισεκατομμύρια, το casus belli παραμένει, οι ελληνοτουρκικές διαφορές παραμένουν και το Κυπριακό παραμένει άλυτο. • Υπάρχει, όμως, και το ηθικό ζήτημα.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη-Δένδια πληρώνει 3 δισεκατομμύρια ευρώ στην πολεμική βιομηχανία μιας κυβέρνησης που έχει διαπράξει γενοκτονία.

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι μια συμφωνία που η Ελλάδα δεν έπρεπε να έχει υπογράψει. * Άρθρο μου στο Dnews

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους