Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ενός λεπτού σιγή στο Δημοτικό Συμβούλιο Τυρνάβου για τον Δημήτρη Κουγιώνη Πριν λίγο ολοκληρώθηκε η συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Τυρνάβου.

Στην έναρξη της συνεδρίασης τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του Τάκη Κουγιώνη, ως ελάχιστος φόρος τιμής στον πρώην Δήμαρχο Τυρνάβου, που υπηρέτησε την πόλη για δεκαέξι συνεχόμενα χρόνια και άφησε το δικό του αποτύπωμα στη σύγχρονη ιστορία της. Ο Δήμαρχος Τυρνάβου Στέλιος Τσικριτσής, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Παναγιώτης Χατζηκράχτης και οι επικεφαλής των δημοτικών παρατάξεων εξέφρασαν τα θερμά τους συλλυπητήρια στην οικογένεια του εκλιπόντος, στη σύζυγό του Βάσω, στα παιδιά του Τάσο και Άλκη, και στους οικείους του.

Σε ένδειξη σεβασμού στη μνήμη του Δημήτρη Κουγιώνη, η συνεδρίαση ξεκίνησε χωρίς τις καθιερωμένες ερωτήσεις και ανακοινώσεις εκτός ημερήσιας διάταξης.

Με αφορμή την πρόσφατη απώλεια του Δημήτρη Κουγιώνη και τον τελευταίο αποχαιρετισμό στον επί δεκαέξι χρόνια Δήμαρχο Τυρνάβου, παραθέτουμε αυτούσιο τον επικήδειο λόγο που εκφώνησε ο Δήμαρχος Τυρνάβου Στέλιος Τσικριτσής στην εξόδιο ακολουθία. "Με μεγάλη θλίψη αποχαιρετούμε σήμερα τον Δήμαρχο Τυρνάβου Δημήτρη Κουγιώνη.

Εκφράζουμε τα πιο ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του: στη σύζυγό του Βάσω, στα παιδιά του Τάσο και Άλκη, στο εγγονάκι του, σε όλους τους ανθρώπους που τον αγάπησαν και τον συνόδευσαν στη γεμάτη διαδρομή της ζωής του.

Κυρίες και κύριοι, Ο Δημήτρης Κουγιώνης υπήρξε ο αναμορφωτής του σύγχρονου Τυρνάβου, ένας άνθρωπος που αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στην τοπική διοίκηση και άφησε πίσω του ένα έργο που σημάδεψε την εικόνα και τις υποδομές της πόλης για τις επερχόμενες γενιές.

Γεννημένος στον Τύρναβο το 1952, με σπουδές στο Φυσικό του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και μετέπειτα στην εκπαίδευση, ο Δημήτρης Κουγιώνης εξελέγη για πρώτη φορά Δήμαρχος Τυρνάβου το 1978, σε ηλικία μόλις 26 χρόνων. «Ο δήμαρχος είναι νέο παιδί, κοσμαγάπητο.

Το ’78 όταν η καρδιά της Ελεύθερης Ελλάδας ξαναχτύπησε μετά από ανακωχή 29 χρόνων, οι Τυρναβίτες ψήφισαν δημοκρατικά και δήμαρχο κομμουνιστή»… έγραφε κατοπινά ο Ριζοσπάστης για τον νεότερο ηλικιακά δήμαρχο, ΚΝίτης ακόμα ο Τάκης.

Για είκοσι συνεχόμενα χρόνια, από το 1979 έως το 1998, υπηρέτησε την πόλη που γεννήθηκε, μεγάλωσε και αγάπησε.

Δεκαέξι χρόνια ως Δήμαρχος, έχοντας εκλεγεί τέσσερις συνεχόμενες φορές… και τέσσερα ακόμη χρόνια ως επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης.

Τίμησε τον Τύρναβο και τιμήθηκε από τους συμπολίτες του.

Η μακρά του θητεία αποτελεί από μόνη της μια ξεχωριστή σελίδα στην αυτοδιοικητική και όχι μόνο, ιστορία του Τυρνάβου.

Η παρακαταθήκη του Δημάρχου Τάκη Κουγιώνη αποτυπώνεται τόσο στην πολιτική και κοινωνική ζωή της πόλης, όσο και στα έργα που άλλαξαν την καθημερινότητα των πολιτών και στη δημιουργία υποδομών που γύρισαν τη σελίδα στον Τύρναβο, που τον έκαναν ευρύτερα γνωστό. Ο Δημήτρης Κουγιώνης με την εν γένει παρουσία του, άφησε το δικό του στίγμα.

Νέες ιδέες και αντιλήψεις κατέστησαν τον Δήμο ως τον πλησιέστερο άμεσο θεσμό, ανοίγοντας αδιακρίτως την πρόσβαση του, προς όλους.

Η λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου πέραν των μέχρι τότε καθιερωμένων, διαμορφώθηκε σε χώρο λειτουργίας ανταλλαγής απόψεων, γόνιμου προβληματισμού, πολιτικής σκέψης και παραγωγής ιδεών.

Λειτούργησε τα πρωτοποριακά για την εποχή, Συνοικιακά Συμβούλια και εφάρμοσε τον δημόσιο απολογισμό των πεπραγμένων της εκάστοτε Δημοτικής Αρχής, σε δημόσιο χώρο με τεράστια συμμετοχή του κόσμου, κάθε φορά.

Έλαβε ενεργά το μέρος του λαού και των αγώνων του.

Χαρακτηριστικά τον Αύγουστο του 1984 βρέθηκε μπροστά στις τότε δυναμικές αγροτικές κινητοποιήσεις και για πρώτη φορά μαζί με τον Αγροτικό Σύλλογο, πραγματοποιούν μπλόκο, με την κατάληψη της γέφυρας του Τιταρήσιου για δύο μέρες.

Υπερασπίστηκε επίσης, τους συμπολίτες του με κάθε τρόπο σε προσωπικό επίπεδο με τη λήψη μέτρων και αποφάσεων, αλλά και σε ευρύτερο επίπεδο διεκδικώντας σταθερά και υπερασπίζοντας τα λαϊκά συμφέροντα, κλείνοντας πολλές φορές το Δημαρχείο.

Υπερασπίστηκε τους εργαζομένους στον Δήμο στη διεκδίκηση καλύτερων θέσεων στους μισθούς, τη ζωή και τον ελεύθερο χρόνο τους.

Υπερασπίστηκε το δικαίωμα της κατάθεσης στεφάνου από τις αντιστασιακές οργανώσεις του Τυρνάβου κατά τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου το 1981, πριν την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης από την Βουλή που το 1982 έγινε νόμος του κράτους.

Υπέστη δικαστικές διώξεις γι’ αυτό, μετά από επεισόδια που διαδραματίστηκαν στην κεντρική πλατεία με τις Αστυνομικές Δυνάμεις.

Στα χρόνια της δημαρχιακής του θητείας προωθήθηκαν και υλοποιήθηκαν σημαντικά έργα στις βασικές υποδομές της πόλης.

Η δημιουργία δικτύων αποχέτευσης και ομβρίων, ο βιολογικός καθαρισμός, οι διανοίξεις και τα έργα οδοποιίας, η κατασκευή της λαϊκής αγοράς, η αναβάθμιση των δημοτικών εγκαταστάσεων, η δημιουργία του δημοτικού αμαξοστασίου και η σημαντική ενίσχυση του δημοτικού μηχανολογικού εξοπλισμού, η ολοκλήρωση του δημοτικού Κέντρου ΤΟΥΜΠΑ, η κατασκευή του δημοτικού αναψυκτήριου, η πρώτη παρέμβαση στο πάρκο ΤΟΥΜΠΑΣ, το Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης του Παιδιού στο πλαίσιο της αξιοποίησης της δωρεάς Ελένης Χριστοδούλου του γένους Κόντσα (ύστερα από Πανελλήνιο Αρχιτεκτονικό Διαγωνισμό), το Κυλικείο στο Νεκροταφείο, η ανέγερση νέου δημοτικού καταστήματος (οδός Καραολή– Δημητρίου), η ανέγερση σύγχρονου Βρεφονηπιακού– Παιδικού Σταθμού «Ελευθερία» σε δημοτικό οικόπεδο, με τη δωρεά των Τάκη και Γιώργου Δημητρακόπουλου, εκδοτών της Εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, αποτέλεσαν έργα με άμεσο και διαχρονικό αντίκτυπο στην πόλη.

Ιδιαίτερη θέση κατέχει η σύσταση της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης και Αποχέτευσης Τυρνάβου, ενός θεσμού που συνδέθηκε με τη δημιουργία των σημαντικών έργων ύδρευσης, αποχέτευσης και βιολογικού καθαρισμού και αποτέλεσε σημαντικό βήμα για μια πόλη του μεγέθους του Τυρνάβου.

Ενώ πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Ένωσης των ΔΕΥΑ, μαζί με τον τότε Δήμαρχο Λάρισας αείμνηστο Αριστείδη Λαμπρούλη.

Σημαντικό ήταν και το έργο του στον τομέα της εκπαίδευσης.

Με παραστάσεις, προτάσεις και διεκδικήσεις προς τους αρμόδιους φορείς και με την παραχώρηση δημοτικών εκτάσεων, προωθήθηκε η ανέγερση σειράς σχολικών κτιρίων που εξακολουθούν να αποτελούν βασικές εκπαιδευτικές υποδομές της πόλης: το Γενικό Λύκειο Τυρνάβου, το 2ο Γυμνάσιο, το ΕΠΑΛ, το 4ο Δημοτικό Σχολείο και το 1ο Δημοτικό Σχολείο με την συνδρομή της δωρεάς Άννας χήρας Δημ. Βογιατζή.

Εξ ίσου σημαντική υπήρξε επίσης η συμβολή του στη δημιουργία και ενίσχυση κοινωνικών υποδομών.

Ξεχωρίζουν επί θητείας του, η ανέγερση του Κέντρου Υγείας και των πρώτων εργατικών κατοικιών στην πόλη, μέσα από επίμονες διεκδικήσεις και παραστάσεις προς τους αρμόδιους φορείς, και ύστερα από την παραχώρηση των αναγκαίων δημοτικών οικοπεδικών εκτάσεων. Ο Τύρναβος επί των ημερών του απέκτησε νέους χώρους άθλησης, αναψυχής και κοινωνικής ζωής.

Δημιουργήθηκαν πάρκα και πλατείες, διαμορφώθηκε ο χώρος της Βρύσης Τυρνάβου με τη λίμνη και τις δημοτικές εγκαταστάσεις, αναπτύχθηκαν χώροι άθλησης και αναψυχής στην Τούμπα, ενώ διεκδικήθηκε και θεμελιώθηκε η ανέγερση του κλειστού γυμναστηρίου από την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και άλλων αθλητικών υποδομών.

Παράλληλα, δόθηκε ιδιαίτερο βάρος στον πολιτισμό.

Δημιουργήθηκαν και ενισχύθηκαν δημοτικές πολιτιστικές δομές, η Μουσική Σχολή, ο Πολιτιστικός και ο Αθλητικός Οργανισμός, το ΚΑΠΗ, ενώ επανιδρύθηκε η Φιλαρμονική.

Αγωνίστηκε και πέτυχε για να περάσει στην ιδιοκτησία του Δήμου Τυρνάβου το κτίριο του παλιού κινηματογράφου «ΜΑΞΙΜ», και διεκδίκησε και έλαβε τα απαραίτητα κονδύλια για την ανακατασκευή του κτιρίου, παραδίδοντας τον Δεκέμβριο του 1994 στο κοινό του Τυρνάβου μια σύγχρονη αίθουσα θεάτρου, κινηματογράφου, συναυλιών και λοιπών εκδηλώσεων.

Σημαντική ήταν η συμβολή του και στην ανάδειξη της τοπικής πολιτιστικής ταυτότητας.

Στη διάρκεια της θητείας του ξεκίνησε η αναβίωση και η οργανωμένη ανάπτυξη του Τυρναβίτικου Καρναβαλιού και των εκδηλώσεων του Μπουρανί, που σταδιακά απέκτησαν ευρύτερη αναγνωρισιμότητα και αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας της πόλης.

Παράλληλα, η τότε Δημοτική Αρχή προχώρησε σε σημαντικές πολιτιστικές πρωτοβουλίες, επιστημονικές ημερίδες και εκδόσεις για την ιστορία και τη λαογραφία του Τυρνάβου. Τον Γενάρη του 1990 πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η 1η επιστημονική ημερίδα για τον μεγάλο δάσκαλο της ελληνικής γλώσσας Αχιλλέα Τζάρτζανο. Τον Σεπτέμβρη του 1990 διοργανώθηκε το 1ο Συνέδριο Τυρναβίτικων Σπουδών, ένα πρωτοποριακό για την εποχή εγχείρημα, με τη συμμετοχή σημαντικών εισηγητών και την έκδοση των πρακτικών του συνεδρίου, στο πλαίσιο «της καθιέρωσης ενός θεσμού που να εξυπηρετεί τη μελέτη της τοπικής μας ιστορίας» και που «να αφορά κυρίως την επίγνωση για το ποιοι είμαστε και που πάμε…». Τον Δεκέμβρη του 1991 πραγματοποιείται το 2ο Συνέδριο Τυρναβίτικων Σπουδών με θέματα για τον Ελληνικό διαφωτισμό, τον Τύρναβο την περίοδο 1740-1800, καθώς και για τον Τύρναβο μετά την απελευθέρωση (1881-1940). Τον Νοέμβρη του 1994 εκδόθηκε το πολύ σημαντικό επίσης «Ενθύμιον χώρας Τυρνάβου», που περιλαμβάνει αναφορές Ελλήνων και ξένων περιηγητών που επισκέφθηκαν τον Τύρναβο από το 1669 έως το 1880, φωτίζοντας άγνωστες πτυχές της τοπικής ιστορίας.

Για τον Δημήτρη Κουγιώνη η γνώση της ιστορίας αποτελούσε στοιχείο της ίδιας της αυτογνωσίας της τοπικής μας κοινωνίας.

Επίσης, στη διάρκεια της δημαρχιακής του θητείας ο Τύρναβος συνδέθηκε ακόμη περισσότερο με την παράδοση και την παραγωγική του ταυτότητα.

Το 1987 στο πλαίσιο συμποσίου που διοργανώθηκε στον Τύρναβο, το Διεθνές Γραφείο Αμπέλου και Οίνου, πρότεινε κι έγινε αποδεκτή η ανακήρυξη του Τυρνάβου ως «Διεθνής Πόλη Αμπέλου και Οίνου», εξέλιξη που αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στην ανάδειξη της αμπελουργικής και οινικής παράδοσης της περιοχής.

Οι εικαστικές παρεμβάσεις σε δημόσιο χώρο, ήταν μια ξεχωριστή διαδικασία της δημόσιας εικόνας της πόλης για τον Δημήτρη Κουγιώνη, που ξεκίνησε αρχικά το 1982- 1983 με την τοποθέτηση σε επιλεγμένα σημεία γλυπτών του Τυρναβίτη γλύπτη Γιώργου Καλακαλλά: η Κόρη, στο χώρο του αναψυκτήριου της Τούμπας το 1982-83, τα άλογα του Φαέθωνα, στην κεντρική πλατεία το 1985 και η προτομή του Τυρναβίτη ζωγράφου Δανιήλ Δανιήλ έναντι του 1ου Γυμνασίου Τυρνάβου «Αχιλλέας Τζάρτζανος», το 1991… Το 1991 στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών του για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης αναφορικά με την Εθνική Αντίσταση, διαμορφώθηκε και τοποθετήθηκε στο Πάρκο Τούμπας το Μνημείο Εθνικής Αντίστασης, με την οικονομική συνδρομή του ζεύγους Θεόφιλου και Θεοδώρας Χατζηρεπάνη, έργο του μεγάλου Τυρναβίτη γλύπτη Γιώργου Καλακαλλά, ενώ καταγράφηκαν και τα ονόματα ανθρώπων που θυσιάστηκαν ή εκτελέστηκαν κατά την περίοδο της Κατοχής. Ο Δήμος Τυρνάβου επί των ημερών του ανέπτυξε ακόμη σχέσεις με άλλες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού, με χαρακτηριστική την αδελφοποίηση με την Ουμπέρτιντε της Ιταλίας και τις πρωτοβουλίες συνεργασίας με την Μπερκόβιτσα της τότε Λαϊκής Δημοκρατίας της Βουλγαρίας.

Παράλληλα, ο Δημήτρης Κουγιώνης έδωσε βάρος στον σχεδιασμό για το μέλλον της πόλης.

Προωθήθηκαν η Επιχείρηση Πολεοδομικής Ανασυγκρότησης, το Τοπικό Αναπτυξιακό Πρόγραμμα Τυρνάβου, η συμμετοχή σε αναπτυξιακές πρωτοβουλίες και η αξιοποίηση ευρωπαϊκών προγραμμάτων, ενώ οργανώθηκαν σεμινάρια και δράσεις σε θέματα αγροτικής οικονομίας, περιβάλλοντος, πληροφορικής και πολεοδομίας.

Ακόμη και σε ζητήματα της καθημερινότητας, η τότε Δημοτική Αρχή επιχείρησε να δημιουργήσει μια πιο σύγχρονη λειτουργία των υπηρεσιών, με την ανανέωση του μηχανολογικού εξοπλισμού, την προμήθεια απορριμματοφόρου και την έναρξη της μηχανικής αποκομιδής των απορριμμάτων.

Συνολικά, ο Δημήτρης Κουγιώνης συμπλήρωσε 28 συνεχόμενα χρόνια ενεργού παρουσίας στα κοινά, υπηρετώντας την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια Τοπική Αυτοδιοίκηση (16 χρόνια Δήμαρχος, 4 χρόνια Δημ.

Σύμβουλος- επικεφαλής μείζονος μειοψηφίας, 8 χρόνια νομαρχιακός σύμβουλος Λάρισας). Όμως πίσω από τους αριθμούς, τις θητείες και τα έργα υπάρχει η βαθύτερη παρακαταθήκη ενός ανθρώπου που αγωνίστηκε παρά τις δυσκολίες, και τα εμπόδια, δίνοντας μάχες μαζί με το λαό, ώστε να βελτιώνεται η καθημερινότητα των ανθρώπων και η προοπτική του τόπου. Ο Τύρναβος της δεκαετίας του ’70 δεν ήταν πλέον ο ίδιος Τύρναβος που παρέδωσε στα μέσα της δεκαετίας του ’90 ο Δημήτρης Κουγιώνης.

Οι υποδομές, οι χώροι κοινωνικής ζωής, τα σχολεία, οι αθλητικές και πολιτιστικές δομές, οι παρεμβάσεις στην πόλη, η ανάδειξη της ιστορίας, της παράδοσης και της παραγωγικής φυσιογνωμίας του τόπου είχαν σαφέστατα αλλάξει, αφήνοντας ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα που παραμένει ορατό.

Για όλα αυτά, ο Τύρναβος οφείλει να τον θυμάται και να τον τιμά.

Αναγνωρίζουμε τη μεγάλη προσφορά του Δημήτρη Κουγιώνη στην πόλη και θεωρούμε ότι η μνήμη του πρέπει να παραμείνει ζωντανή και να μεταδοθεί στις νεότερες γενιές.

Τιμούμε τον Δημήτρη Κουγιώνη για όσα δημιούργησε, διεκδίκησε και παρέδωσε στην πόλη.

Τιμούμε τον Τάκη Κουγιώνη, όπως τον γνώρισε ο Τύρναβος, για τη μακρά παρουσία του στα κοινά, για τη συμβολή του στην εξέλιξη της πόλης και για το αποτύπωμα που άφησε στη σύγχρονη ιστορία της.

Η απώλειά του είναι μεγάλη για τον Τύρναβο. Φίλε Τάκη, Θα σε θυμάμαι πάντα για την εγκαρδιότητά σου, αλλά και για την εμπιστοσύνη που μου έδειξες από την πρώτη στιγμή.

Σε θυμάμαι στις κουβέντες μας, στις συναντήσεις μας…, να μιλάς με ζωντάνια για τον Τύρναβο, για τους ανθρώπους του, για όσα έζησες και για όσα μαζί με τη δημοτική ομάδα, προσπάθησες να αλλάξεις στην πόλη.

Και πάντα…, ακόμη κι όταν μιλούσες για τις δυσκολίες, τις αντιπαραθέσεις και τις δύσκολες στιγμές μιας τόσο μακράς διαδρομής, υπήρχε εκείνο το γνώριμο χαμόγελο και η διάθεση να διηγηθείς μια ιστορία, ένα περιστατικό, μια μικρή ή μεγάλη στιγμή από τη ζωή σου.

Λίγες ημέρες πριν από το τέλος, είχα την ευκαιρία να σε επισκεφθώ.

Ήταν δύσκολο πια για σένα να εκφραστείς και να μιλήσεις, όπως θα ήθελες.

Κι όμως, όταν με είδες, κατέβαλες προσπάθεια και μου έσφιξες το χέρι.

Τα λόγια ήταν περιττά… Εκείνη η χειραψία ήταν για μένα ένας τελευταίος χαιρετισμός και μια στιγμή που θα κρατήσω βαθιά στη μνήμη μου.

Από τη σύζυγό σου έμαθα τότε, με ιδιαίτερη χαρά, ότι το βιβλίο που ετοίμαζες για τη ζωή και τη διαδρομή σου είχε σχεδόν ολοκληρωθεί.

Μου είχες μιλήσει γι’ αυτή την προσπάθεια· για την ανάγκη σου να καταγράψεις όσα έζησες, τα έργα, τις διεκδικήσεις, τις δυσκολίες, τις χαρές, τα απρόοπτα και τις ιστορίες μιας ολόκληρης εποχής.

Και ίσως αυτό να είναι και η διαθήκη του για τον Τύρναβο, φίλε Τάκη.

Να αφήσεις τη δική σου μαρτυρία για μια πόλη που υπηρέτησες για τόσα χρόνια και με την οποία συνέδεσες ολόκληρη τη ζωή σου.

Το βιβλίο σου, όταν παραδοθεί στους συμπολίτες μας, θα αποτελεί μια ακόμη παρακαταθήκη σου.

Γιατί οι άνθρωποι φεύγουν, οι εποχές αλλάζουν, όμως η συλλογική μνήμη κρατά αυτούς που άφησαν το αποτύπωμά τους πάνω της.

Ο μακροβιότερος δήμαρχος, ο αναμορφωτής του Τυρνάβου.

Ο φιλόπονος δήμαρχος που νοικοκέρεψε τον Τύρναβο… …Όπως έγραφε ο «Ριζοσπάστης» στις 24 Νοέμβρη 1983.

Καθώς, κυρίες και κύριοι, ανατρέχοντας αυτές τις ημέρες σε αρχειακά υλικά, εντόπισα αυτή του τη συνέντευξη -σαράντα και πλέον χρόνια πριν- όπου μέσα από τις απαντήσεις του, ξετυλίγεται με τρόπο σχεδόν αφοπλιστικά άμεσο η αντίληψή του για την τόπο, τη διοίκηση και για τον ρόλο της δημοτικής αρχής και του Δημάρχου.

Μιλά για την αποχέτευση, για τη «λασπουριά στον Τύρναβο», για τα σχολεία, για την υγεία, για τον αθλητισμό, για τον επικίνδυνο δρόμο που περνούσε μέσα από την πόλη.

Και ακόμα περνάει... «Όταν περνάνε οι νταλίκες, τρίζει το δημαρχείο…». Μιλά για τις λαϊκές ανάγκες… «Γιατρούς έχετε; Έχουμε δύο και ένα πιεσόμετρο για 8.000 αγρότες…». Μιλά όμως κυρίως για τη διεκδίκηση.

Όταν τον ρωτούν για παράδειγμα, με τι χρήματα θα γίνει το αποχετευτικό έργο, απαντά κοφτά: «Πρέπει να μας τα δώσει το κράτος». Και όταν η συζήτηση φτάνει στα σχολεία, δεν παρουσιάζει κανένα επίτευγμα· παρά μιλά για «συνεχείς αγώνες» και για τα οικόπεδα που ο Δήμος προσφέρει προκειμένου να μπορέσουν να χτιστούν νέες σύγχρονες εγκαταστάσεις.

Συν με τις δωρεές από τους ευεργέτες, που η όλη δουλειά της περιόδου έδωσε όραμα και κίνητρα για να γίνουν, χάρη και στην προσωπικότητα του.

Στα λόγια του διακρίνεται η εικόνα μιας άλλης εποχής, αλλά τα ζητήματα που περιγράφει παραμένουν, σε πολλές περιπτώσεις, γνώριμα: οι ανάγκες μεγαλώνουν, οι πόροι και οι δυνατότητες των δήμων δεν επαρκούν και η διεκδίκηση από το κεντρικό κράτος παραμένει αναγκαία προϋπόθεση για να προχωρήσουν σημαντικά έργα στον τόπο.

Και υπάρχει ακόμη μια φράση του, που αξίζει να μείνει.

Όταν ο δημοσιογράφος τον ρωτά αν είναι στενές οι σχέσεις του Δήμου με τον λαό του Τυρνάβου, ο Κουγιώνης απαντά για τις λαϊκές συνελεύσεις και τα συνοικιακά συμβούλια και καταλήγει: «ο δήμος μας είναι πάντα μπροστάρης σ’ όλους τους λαϊκούς αγώνες». Αυτή η αντίληψη για έναν Δήμο που δεν περιορίζεται στη διαχείριση, αλλά διεκδικεί, κινητοποιεί και βρίσκεται σε διαρκή επαφή με τους ανθρώπους του τόπου, αποτελεί ένα κομμάτι που έχει ξεχωριστή αξία για το σήμερα, σε μια εποχή που ο Δήμος μας εξακολουθεί να χρειάζεται αγώνες, διεκδικήσεις αλλά και ανθρώπους που δεν συμβιβάζονται με το «δεν γίνεται», αλλά παλεύουν… για να γίνουν, φέρνοντας ακόμη και «τα πάνω- κάτω». Για ακόμη μία φορά εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του. Καλό σου ταξίδι, Τάκη. Θα σε θυμόμαστε..."

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους