Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΦΕΥΓΕΙ.Η ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΜΕΝΕΙ Αυτές τις ημέρες,σε όλη την Ελλάδα,οι ακαδημίες ποδοσφαίρου ανοίγουν ξανά τις πόρτες τους.

Γονείς αναζητούν την καλύτερη επιλογή για το παιδί τους.

Και κάπου εδώ γεννιέται ένα ερώτημα που αξίζει να τολμήσουμε να κάνουμε.

Τελικά επιλέγουμε ΑΚΑΔΗΜΙΑ ή ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ.

Πόσες φορές ακούμε.

Πάμε εκεί γιατί είναι πολύ καλός ο προπονητής.

Γιατί εκεί έχει έναν προπονητή που ξέρει να αναδεικνύει παιδιά.

Η αλήθεια όμως είναι πως μια πραγματική ακαδημία δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στη φήμη ενός ανθρώπου.

Ο καλός προπονητής είναι σίγουρα ένα τεράστιο κεφάλαιο για μια ακαδημία.

Όμως δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι ολόκληρη η ακαδημία.

Μια σύγχρονη ακαδημία πρέπει να έχει ταυτότητα.

Να διαθέτει συγκεκριμένη φιλοσοφία ανάπτυξης, δομημένη προπονητική μεθοδολογία,στόχους ανά ηλικιακό επίπεδο,αξιολόγηση,επικοινωνία με τους γονείς και κυρίως ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο το παιδί μπορεί να εξελιχθεί με ασφάλεια και συνέπεια.

Γιατί το πραγματικό τεστ μιας ακαδημίας δεν είναι όταν όλα πηγαίνουν καλά.

Το πραγματικό τεστ είναι όταν φεύγει ένας καλός προπονητής.

Τότε πρέπει να μπορούμε να απαντήσουμε: Τι μένει.

Μένει ένα οργανωμένο πρόγραμμα.

Μένει η ίδια φιλοσοφία.

Μένει η ίδια προπονητική κατεύθυνση.

Μένει η κουλτούρα.

Μένει ένα περιβάλλον ανάπτυξης.

Ή μαζί με τον προπονητή φεύγουν και όλα όσα θεωρούσαμε ότι αποτελούσαν την ακαδημία.

Από την άλλη πλευρά,υπάρχει και ένα ακόμη ερώτημα που αφορά τις ίδιες τις ακαδημίες.

Χτίζουν πραγματικά ένα αναπτυξιακό μοντέλο ή απλώς χρησιμοποιούν τη φήμη ενός προπονητή για να προσελκύσουν παιδιά.

Γιατί είναι εύκολο να διαφημίσεις ένα όνομα.

Είναι πολύ δυσκολότερο να δημιουργήσεις δομή.

Είναι εύκολο να μιλήσεις για « ανάδειξη ταλέντων.

Είναι πολύ δυσκολότερο να δημιουργήσεις ένα περιβάλλον που πραγματικά αναπτύσσει παιδιά.

Και εδώ βρίσκεται,κατά τη γνώμη μου,η ουσία.

Ο γονιός δεν πρέπει να επιλέγει μόνο τον προπονητή.

Πρέπει να επιλέγει το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα μεγαλώσει ποδοσφαιρικά το παιδί του.

Να ρωτά: Ποια είναι η φιλοσοφία της ακαδημίας; Τι θέλει να μάθει το παιδί στα 7,στα 9,στα 11 και στα 13 του.

Υπάρχει συνέχεια στην προπονητική διαδικασία.

Υπάρχει αξιολόγηση.

Υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον για την ανάπτυξη ή μόνο για το αποτέλεσμα.

Υπάρχει συνεργασία προπονητών.

Υπάρχει εκπαίδευση γονέων.

Υπάρχει ένα μοντέλο που δεν εξαρτάται από ένα μόνο πρόσωπο.

Γιατί στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν πρέπει να δημιουργούμε παιδιά που εξαρτώνται από έναν προπονητή.

Πρέπει να δημιουργούμε παιδιά που μπορούν να εξελίσσονται μέσα από ένα σωστό περιβάλλον.

Ο προπονητής μπορεί να είναι ο άνθρωπος που θα εμπνεύσει ένα παιδί.

Η ακαδημία όμως πρέπει να είναι ο οργανισμός που θα εξασφαλίσει ότι αυτή η έμπνευση θα μετατραπεί σε διαδικασία ανάπτυξης.

Και ίσως τελικά η σωστή ερώτηση δεν είναι Σε ποιον προπονητή να πάω το παιδί μου. Αλλά.

Σε ποια ακαδημία θέλω να μεγαλώσει το παιδί μου.

Γιατί ο προπονητής μπορεί κάποια στιγμή να φύγει.

Η φιλοσοφία όμως μιας πραγματικής ακαδημίας πρέπει να μένει. Και τότε καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις χτίσει απλώς μια ομάδα. Έχεις χτίσει ένα σύστημα ανάπτυξης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους