Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αλήθεια είναι πως μου είχαν στείλει αρκετά μηνύματα για να πάρουμε θέση σχετικά με το πακέτο που βγήκε για τα ευρωπαϊκά παιχνίδια.

Είχαμε σκοπό να γράψουμε.

Το σκεφτόμουν, όμως, αρκετά.

Γιατί από τη στιγμή που μας έχετε δώσει την τιμή να εκπροσωπούμε ένα μικρό κομμάτι του κόσμου της ΑΕΚ μέσα από αυτή τη σελίδα, δεν θέλω να γράφω απλώς για να γράφω.

Θέλω όταν παίρνω θέση, να είναι πραγματικά αυτή που πιστεύω.

Και, για να πω την αλήθεια, δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη.

Υπάρχει γκρίνια για τις τιμές; Φυσικά και υπάρχει.

Και δικαιολογημένα.

Οι τιμές είναι υψηλές.

Πολύ υψηλές.

Και μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας.

Τις περίμενα.

Τα τελευταία χρόνια αυτή είναι η κατάσταση.

Όχι μόνο στην ΑΕΚ, αλλά γενικότερα στο ποδόσφαιρο.

Ο οπαδός έχει γίνει το πιο εύκολο πορτοφόλι.

Του παίρνουν 100.

Μετά 200.

Μετά άλλα 300.

Και στο τέλος του χρόνου κάθεται κάτω και συνειδητοποιεί ότι έχει αφήσει χιλιάδες ευρώ στην ομάδα που αγαπά.

Και ξέρετε ποιο είναι το πιο τρελό; Το κάνει επειδή την αγαπάει.

Μίλησα με έναν φίλο που έχει ήδη πληρώσει 650 ευρώ για το διαρκείας του.

Τώρα πρέπει να βάλει άλλα 300-400 ευρώ για τα ευρωπαϊκά.

Και το συγκεκριμένο παιδί έρχεται από την Πελοπόννησο.

Πόσο πρέπει να αγαπάς την ΑΕΚ για να κάνεις τέτοια έξοδα; Και εδώ είναι που πρέπει να είμαστε ειλικρινείς.

Έχουμε κακομάθει κι εμείς.

Το έχουμε καταπιεί.

Το έχουμε αποδεχτεί.

Γιατί η Φιλαδέλφεια είναι γεμάτη κάθε Κυριακή.

Γιατί ξέρουν ότι ο κόσμος θα βάλει το χέρι στην τσέπη.

Ξέρουν ότι ο ΑΕΚτζής θα βρει τρόπο.

Και το εκμεταλλεύονται. Την Τετάρτη παίζουμε στην Καβάλα με τον Νέστο, ομάδα χαμηλότερης κατηγορίας, και το εισιτήριο είναι 30 ευρώ.

Τριάντα ευρώ.

Πήγαμε στη Λιβαδειά και πληρώσαμε 30. Πήγαμε εδώ.

Πήγαμε εκεί.

Πόσες φορές έχουμε πληρώσει 30άρια για να ακολουθήσουμε την ΑΕΚ; Το έχουν μάθει πλέον.

Ξέρουν ότι δύσκολα θα πεις «δεν πάω». Και αυτό είναι το μεγαλύτερο όπλο τους.

Γιατί εμείς δεν μπορούμε να μείνουμε μακριά από την ΑΕΚ.

Εκεί ακριβώς πατάνε.

Και όσο κι αν θέλεις να διαμαρτυρηθείς, όσο κι αν λες «φτάνει», έρχεται η ώρα του αγώνα και είσαι πάλι εκεί.

Γιατί είναι η ΑΕΚ.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάνουμε πως όλα είναι φυσιολογικά.

Δεν είναι φυσιολογικό.

Ούτε είναι φυσιολογικό το γήπεδο να γίνεται σταδιακά ένα προϊόν για όλο και λιγότερους.

Γιατί πού είναι ο φοιτητής; Πού είναι ο πατέρας που θέλει να πάει με τα δύο παιδιά του; Πού είναι ο άνθρωπος που παίρνει έναν βασικό μισθό και πρέπει να υπολογίσει αν θα του περισσέψουν χρήματα για να δει την ομάδα του; Πού είναι ο παππούς που ακολουθεί την ΑΕΚ μια ολόκληρη ζωή; Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι λιγότερο ΑΕΚ επειδή δεν μπορούν να διαθέσουν 1.000 ευρώ τον χρόνο για να βλέπουν την ομάδα τους.

Και αυτό είναι που με ενοχλεί περισσότερο.

Γιατί κάποτε το ποδόσφαιρο ήταν το άθλημα του λαού.

Σήμερα, ο λαός δυσκολεύεται να μπει στο γήπεδο.

Και πριν βγει κάποιος και πει: «Ναι, αλλά μιλάμε για Champions League». Ναι. Champions League.

Το δεχόμαστε.

Αλλά εμείς δεν εμφανιστήκαμε τώρα επειδή είδαμε τα αστέρια του Champions League.

Ήμασταν εκεί στη Β’ Εθνική.

Ήμασταν εκεί στο ΟΑΚΑ.

Ήμασταν εκεί στους διασυρμούς.

Ήμασταν εκεί όταν η ΑΕΚ γέμιζε με χρέη.

Ήμασταν εκεί όταν όλα κατέρρεαν.

Ήμασταν εκεί τη χρονιά που πέσαμε.

Ήμασταν εκεί με τον Πανθρακικό. 45.000 άνθρωποι.

Δεν υπήρχε Champions League τότε.

Δεν υπήρχαν πακέτα.

Δεν υπήρχαν ευρωπαϊκές βραδιές.

Υπήρχε μόνο η ΑΕΚ.

Και ήμασταν εκεί.

Και κάθε χρόνο πληρώνουμε διαρκείας.

Και κάθε χρόνο υπάρχουν παιχνίδια κεκλεισμένων των θυρών.

Και πολλές φορές δεν φταίει καν ο άνθρωπος που έχει πληρώσει.

Δεν είναι αδικία αυτό; Είναι.

Φυσικά και είναι.

Αλλά έτσι έχουν γίνει οι εποχές.

Έτσι έχει γίνει το ποδόσφαιρο.

Η εμπορευματοποίηση έχει χτυπήσει παντού. Στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στις περισσότερες μεγάλες ομάδες.

Δεν χρειάζεται λοιπόν ούτε να πούμε ψέματα στον κόσμο ούτε να κάνουμε ότι όλα είναι καλά.

Δεν είναι όλα καλά.

Οι τιμές είναι ακριβές.

Πολύ ακριβές.

Τις περίμενα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τις χειροκροτήσω.

Και από την άλλη, δεν πρόκειται να αρχίσουμε να κατηγορούμε τον κόσμο που γκρινιάζει.

Γιατί τον καταλαβαίνουμε.

Καταλαβαίνουμε τον άνθρωπο που βλέπει τον λογαριασμό του και σκέφτεται αν μπορεί να αντέξει ακόμη ένα έξοδο.

Καταλαβαίνουμε τον πατέρα που πρέπει να επιλέξει.

Καταλαβαίνουμε τον φοιτητή.

Καταλαβαίνουμε αυτόν που έρχεται από την επαρχία και πληρώνει εισιτήριο, βενζίνες, διόδια, φαγητό και όλα τα υπόλοιπα.

Και πάνω απ’ όλα καταλαβαίνουμε κάτι πολύ απλό: Δεν είναι ότι δεν θέλουμε να πάμε.

Δεν είναι ότι δεν αγαπάμε την ΑΕΚ.

Το ακριβώς αντίθετο.

Την αγαπάμε τόσο πολύ, που πολλές φορές πληρώνουμε πράγματα που κανονικά δεν μπορούμε να πληρώσουμε.

Και στο τέλος λέμε: «Θα τα βρω.

Θα τα καταφέρω.

Θα πάω». Γιατί; Γιατί είναι η ΑΕΚ.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να θεωρείται δεδομένο.

Ο κόσμος της ΑΕΚ δεν είναι ανεξάντλητος. Και η αγάπη δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν λευκή επιταγή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους