🟢⚪ ❞𝝤𝝩𝝖𝝢 𝝤 «𝝨𝝚𝝗𝝖𝝨𝝡𝝤𝝨» 𝝘𝝞𝝢𝝚𝝩𝝖𝝞 𝝖𝝠𝝠𝝜 𝝡𝝞𝝖 𝝖𝝨𝝟𝝜𝝨𝝜 𝝚𝝥𝝞𝝠𝝚𝝟𝝩𝝞𝝟𝝜𝝨 𝝚𝝪𝝖𝝞𝝨𝝝𝝜𝝨𝝞𝝖𝝨❞ ➡️Υπάρχουν στιγμές που το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται ούτε VAR, ούτε τηλεοπτικές αναλύσεις, ούτε ατελείωτες συσκέψεις για...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αρκεί ένα story στα social media για να ανοίξει ξανά μια συζήτηση που εδώ και χρόνια αρνούνται πεισματικά να αντιμετωπίσουν όλοι όσοι εμφανίζονται ως υπέρμαχοι του «σεβασμού», της «ισονομίας» και του «πολιτισμού» στο ποδόσφαιρο.

Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο κύριος Καραπαπάς, αντιπρόεδρος του Ολυμπιακού, ο οποίος έχει επανειλημμένα τοποθετηθεί δημόσια υπέρ του σεβασμού και του πολιτισμού στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Μόνο που αυτή τη φορά ένα δικό του διαδικτυακό χτύπημα ήρθε να προκαλέσει εύλογα ερωτήματα, καθώς δημοσίευσε story με αφορμή τον διαιτητή της αναμέτρησης Ολυμπιακός – ΑΕΛ, εστιάζοντας στο γεγονός ότι ο συγκεκριμένος διαιτητής έφερε πάνω του τατουάζ που συνδεόταν με τον Παναθηναϊκό.

Το αποτέλεσμα; Ο συγκεκριμένος διαιτητής αντικαταστάθηκε. ➡️Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι.

Γιατί, αν ένα τατουάζ που παραπέμπει σε μια ομάδα αρκεί ώστε να δημιουργηθεί τόσο μεγάλη συζήτηση γύρω από την καταλληλότητα ενός διαιτητή και τελικά να υπάρξει αντικατάστασή του, τότε η λογική απαιτεί να εφαρμοστεί ακριβώς το ίδιο μέτρο προς όλους.

Όχι μόνο όταν το θέμα αφορά τον Παναθηναϊκό.

Όχι μόνο όταν κάποιο στοιχείο μπορεί να χρησιμοποιηθεί επικοινωνιακά εναντίον ενός προσώπου.

Όχι μόνο όταν βολεύει συγκεκριμένες αφηγήσεις.

Για όλους.

Εκεί βρίσκεται και η ουσία της υπόθεσης.

Η αξιοπιστία δεν χτίζεται όταν ψάχνουμε μεγεθυντικό φακό για να εντοπίσουμε την παραμικρή υποψία σύνδεσης ενός διαιτητή με τον Παναθηναϊκό και την ίδια στιγμή αντιμετωπίζουμε ως απολύτως φυσιολογικές άλλες περιπτώσεις που δημιουργούν, τουλάχιστον σε επίπεδο εικόνας, αντίστοιχα ερωτήματα.

Αν λοιπόν ένα τατουάζ αποτελεί πρόβλημα, τι γίνεται με τις περιπτώσεις διαιτητών που φέρονται να ακολουθούν στα social media σελίδες ή λογαριασμούς που σχετίζονται με τον Ολυμπιακό; Τι γίνεται με διαιτητές που διατηρούν καταστήματα εστίασης με ονομασίες ή διακόσμηση που παραπέμπουν στον Ολυμπιακό και στους χώρους τους εμφανίζονται φίλαθλοι της συγκεκριμένης ομάδας να παρακολουθούν αγώνες; Τι γίνεται με περιπτώσεις διαιτητών που διαθέτουν εισιτήρια διαρκείας σε αγώνες μπάσκετ του Ολυμπιακού; Είναι όλα αυτά αυτομάτως απόδειξη ότι κάποιος διαιτητής είναι μεροληπτικός; Προφανώς όχι.

Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το παράδοξο.

Εάν δεν αρκούν από μόνα τους για να αποδείξουν μεροληψία, τότε ούτε ένα τατουάζ μπορεί από μόνο του να αποτελεί απόδειξη ότι ένας διαιτητής δεν μπορεί να διευθύνει έναν αγώνα. ➡️Εάν όμως αποφασίζουμε ότι τέτοιες ενδείξεις είναι αρκετές για να δημιουργήσουν ζήτημα αξιοπιστίας, τότε το ίδιο ακριβώς κριτήριο πρέπει να ισχύει για κάθε ομάδα, κάθε διαιτητή και κάθε περίπτωση.

Γιατί αλλιώς δεν μιλάμε για ισονομία.

Μιλάμε για επιλεκτική ευαισθησία.

Και η επιλεκτική ευαισθησία είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Δεν γίνεται τη μία ημέρα να παρουσιάζεται ως σκάνδαλο οποιαδήποτε σχέση ενός διαιτητή με τον Παναθηναϊκό και την επόμενη να θεωρούμε ότι όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς… λεπτομέρειες.

Δεν γίνεται να ζητάμε «καθαρό ποδόσφαιρο» μόνο όταν το πρόβλημα βρίσκεται απέναντι.

Δεν γίνεται να επικαλούμαστε τον πολιτισμό όταν μας συμφέρει και να τον ξεχνάμε όταν η ίδια λογική μπορεί να στραφεί προς τη δική μας πλευρά.

Και επειδή κάποιοι έχουν πολύ κοντή μνήμη, ας θυμηθούμε ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει περάσει ολόκληρες δεκαετίες μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο καταγγελίες, σκιές, συγκρούσεις, παρασκηνιακές ιστορίες και αμφισβήτηση της διαιτησίας.

Η εποχή που έμεινε στην ιστορία ως «παράγκα» έχει αφήσει τόσο έντονο αποτύπωμα, ώστε ακόμη και σήμερα κάθε συζήτηση για διαιτητές, σχέσεις και επιρροές να προκαλεί τεράστια καχυποψία.

Και δεν χρειάζεται να υιοθετήσει κανείς κάθε καταγγελία που έχει διατυπωθεί όλα αυτά τα χρόνια για να αναγνωρίσει ένα απλό γεγονός: το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει κουραστεί να ακούει για «μεμονωμένα περιστατικά», την ώρα που η καχυποψία απέναντι στη διαιτησία παραμένει μόνιμη. ➡️Έχουν υπάρξει κατά καιρούς ονόματα διαιτητών που βρέθηκαν στο επίκεντρο σφοδρής κριτικής.

Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις όπως εκείνες των Αρετόπουλου, Σπάθα, Παπουτσέλη και του Τρύφωνα από την Κέρκυρα, με τις δικές τους ιστορίες να έχουν γίνει αντικείμενο έντονης συζήτησης και αντιπαράθεσης στον χώρο του ποδοσφαίρου.

Και φυσικά, δεν μπορεί να παραβλεφθεί η ευρύτερη ιστορική συζήτηση γύρω από τις λεγόμενες «παράγκες» και το περίφημο ποδοσφαιρικό «παρακράτος», όροι που έχουν χρησιμοποιηθεί επί χρόνια στις δημόσιες αντιπαραθέσεις του ελληνικού αθλητισμού.

Όμως άλλο η ιστορική και δημοσιογραφική αναφορά σε μια περίοδο και άλλο η παρουσίαση κάθε βαριάς καταγγελίας ως αδιαμφισβήτητου δικαστικού γεγονότος.

Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει την κατάσταση ακόμη πιο ειρωνική.

Γιατί σήμερα κάποιοι σηκώνουν το δάχτυλο προς κάθε κατεύθυνση, απαιτώντας να εξετάζονται εξονυχιστικά οι σχέσεις των διαιτητών με τον Παναθηναϊκό. Ωραία.

Να εξετάζονται.

Αλλά να εξετάζονται όλοι.

Να ψάχνονται όλα.

Να εφαρμόζονται τα ίδια μέτρα.

Να μην υπάρχει «αυτός είναι δικός μας, άρα δεν τρέχει τίποτα» και «αυτός έχει σχέση με τον Παναθηναϊκό, άρα πρέπει να φύγει». Γιατί αν αυτό είναι το μοντέλο που κάποιοι θέλουν να επιβάλουν, τότε ας έχουν το θάρρος να το εφαρμόσουν χωρίς εξαιρέσεις.

Ας ανοίξουν λοιπόν όλα τα social media.

Ας εξεταστούν όλες οι δημόσιες σχέσεις.

Ας δούμε ποιοι ακολουθούν ποιον.

Ας εξεταστούν τα καταστήματα, οι επιχειρηματικές δραστηριότητες, τα εισιτήρια διαρκείας, οι δημόσιες εμφανίσεις, οι φωτογραφίες, τα σχόλια και οτιδήποτε άλλο θεωρείται αρκετό για να αμφισβητηθεί η ουδετερότητα ενός διαιτητή.

Και αφού ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, ας αποφασίσουμε όλοι μαζί τι ακριβώς σημαίνει «ανεξάρτητος διαιτητής». ➡️Γιατί ανεξάρτητος διαιτητής δεν είναι εκείνος που δεν έχει κάνει ποτέ στη ζωή του like, follow, φωτογραφία ή επίσκεψη σε χώρο που συνδέεται με μια ομάδα.

Ανεξάρτητος διαιτητής είναι εκείνος που μέσα στο γήπεδο εφαρμόζει τους κανονισμούς χωρίς να επηρεάζεται από οπαδικές προτιμήσεις, προσωπικές σχέσεις ή εξωτερικές πιέσεις.

Και αυτό δεν αποδεικνύεται από ένα τατουάζ.

Ούτε από ένα follow.

Ούτε από ένα εισιτήριο διαρκείας.

Ούτε από μια φωτογραφία.

Αποδεικνύεται από τη συνολική συμπεριφορά και την απόδοση μέσα στους αγώνες.

Ακριβώς γι' αυτό η αντικατάσταση ενός διαιτητή αποκλειστικά λόγω μιας εξωτερικής ένδειξης που συνδέεται με μια ομάδα δημιουργεί ένα τεράστιο προηγούμενο.

Διότι από τη στιγμή που αποφασίζεις ότι τέτοια στοιχεία αρκούν για να γεννήσουν αμφιβολίες, οφείλεις να είσαι έτοιμος να τα εφαρμόσεις παντού.

Και τότε ξαφνικά το «δάχτυλο» που σηκώθηκε προς τον Παναθηναϊκό μπορεί πολύ εύκολα να γυρίσει προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.

Όχι το τατουάζ.

Όχι το story.

Όχι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο.

Το πρόβλημα είναι η λογική των δύο μέτρων και δύο σταθμών. ➡️Και κάπου εδώ, η επίκληση στον «σεβασμό» και στον «πολιτισμό» αρχίζει να ακούγεται σχεδόν σαν κακόγουστο αστείο, όταν η ίδια η συζήτηση γύρω από τους διαιτητές μετατρέπεται ξανά σε πόλεμο εντυπώσεων και επικοινωνιακών χτυπημάτων.

Αν πραγματικά θέλουμε ένα διαφορετικό ποδόσφαιρο, τότε ας το δημιουργήσουμε.

Χωρίς επιλεκτικές ευαισθησίες.

Χωρίς αστερίσκους.

Χωρίς «ναι μεν, αλλά». Χωρίς να θεωρούμε ύποπτο ό,τι αφορά τον Παναθηναϊκό και απολύτως φυσιολογικό ό,τι αφορά τον Ολυμπιακό.

Γιατί η πραγματική ισονομία δεν είναι να αποδεικνύεις ότι ο άλλος έχει πρόβλημα.

Είναι να είσαι διατεθειμένος να εφαρμόσεις τον ίδιο κανόνα και στον εαυτό σου.

Και μέχρι να συμβεί αυτό, κάθε μεγάλη κουβέντα περί «πολιτισμού» θα συνοδεύεται από ένα τεράστιο ερωτηματικό.

Γιατί στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν χρειαζόμαστε άλλους δικαστές των social media.

Χρειαζόμαστε κανόνες.

Και πάνω απ' όλα, χρειαζόμαστε τους ίδιους κανόνες για όλους.

Γιατί αν το τατουάζ ενός διαιτητή μπορεί να θεωρηθεί αρκετό για να δημιουργήσει ζήτημα, τότε ας έχουμε το θάρρος να κοιτάξουμε ολόκληρη την εικόνα και όχι μόνο το σημείο που μας βολεύει. ➡️Και αν κάποιοι επιμένουν να σηκώνουν το χέρι δείχνοντας προς τον Παναθηναϊκό, καλό θα ήταν πρώτα να κοιτάξουν αν ο καθρέφτης βρίσκεται απέναντί τους.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται άλλους «σωτήρες» της διαφάνειας στα λόγια.

Χρειάζεται διαφάνεια στην πράξη.

Και αυτή, δυστυχώς για όλους όσοι έχουν συνηθίσει να λειτουργούν με επιλεκτικά μέτρα, δεν μπορεί να είναι επιλεκτική❗ #PaoInside #PaoFC #PanathinaikosFC

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους