Πεντε θύματα των κομμουνιστών,μια οικογένεια και μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ Με αφορμή την επέτειο μνήμης της ΕλένηςΓκατζογιαννη, επανέρχεται στο προσκήνιο μια από τις πιο σκοτεινές και τραγικές...

Πλήρες Κείμενο:

Πεντε θύματα των κομμουνιστών,μια οικογένεια και μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ Με αφορμή την επέτειο μνήμης της ΕλένηςΓκατζογιαννη, επανέρχεται στο προσκήνιο μια από τις πιο σκοτεινές και τραγικές σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Ο Φενεός, ένας τόπος που συνδέθηκε με τη βία και τις εκτελέσεις της ταραγμένης εκείνης περιόδου, εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς για τις οικογένειες των θυμάτων.

Μέσα από μια προσωπική οικογενειακή μαρτυρία, ο Παναγιώτης Μπούρης καταθέτει τη δική του οπτική για τα γεγονότα, μιλά για ανθρώπους που χάθηκαν και θέτει το ζήτημα της ιστορικής μνήμης, της δικαιοσύνης και της ανάγκης να μην ξεχαστούν τα θύματα της εμφύλιας βίας.

Με αφορμή την επέτειο μνήμης της Ελένης Γκατζογιάννη, μία παλιά πληγή ξανά ματώνει.

Τούτο διότι η θεραπεία της πληγής απαιτεί την ταυτόχρονη αναγνώριση των θυμάτων τής εμφύλιας βίας στα χέρια τών κομμουνιστών.

Βλέπετε η τραγωδία πού έπληξε τη δική μου οικογένεια, είναι τέτοια πού η ιστορία δεν είναι απλές ημερομηνίες σε βιβλία, αφού έγινε διαχρονικό πρωσοπικό και οικογενειακό βίωμα, αλλάζοντας επίπεδο συζήτησης.

Ο παππούς μου εκτελείται από τους Γερμανούς τον Απρίλιο του 44 και ένα μήνα μετά, πέντε από τα έξι παιδιά του, από 16 χρονών μέχρι 33 ετών, συλλαμβάνονται από τους κομμουνιστές, κατηγορούνται ώς συνεργάτες τών Γερμανών και σφαγιάζοννται από τα δολοφονικά κτήνοι της εγκληματικής κομμουνιστικής οργάνωσης στο κοκοβούνη του Φενεού.

Η οικογένειά μου χτυπιέται διαδοχικά καί από τον εισβολέα και από το υπάνθρωπο εσωτερικό κομμουνιστικό μίσος.

Τα όσα συνέβησαν στό Γολγοθά τού Φενεού είναι ιστορικά τεκμηριωμένα, ώς μία από τής ποιό ακραίες θηριωδίες της κόκκινης εγκληματικής οργάνωσης.

Στόχος δεν ήταν οι συνεργάτες των Γερμανών, τόσο όσο οι "ταξικοί εχθροι", δηλαδή οι νοικοκυραίοι πού δεν συμφωνούσαν με τις αξίες τού ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Άνθρωποι Έντιμοι, Ικανοί και Παραγωγικοί πού δεν ήθελαν να γίνουν υποχείρια και ζητιάνοι της κομμουνιστικής συλλογικότητας.

Η χρήση του "ΣΦΑΓΕΙΟΥ" στο Φενεό (το βάραθρο) δείχνει μια προσπάθεια εξόντωσης πού ξεπερνά κάθε όριο πολεμικής σύγκρουσης όπως και κάθε όριο εγκλήματος κατα τής ανθρωπότητας.

Για πολλά χρόνια τώρα υπάρχει μία θλιβερή ανισορροπία στο δημόσιο λόγο.

Τούτο διότι η ιστορική πλευρά των θυμάτων τής κομμουνιστικής εγκληματικότητας μένει στο περιθώριο, ενώ αποδίδονται τα εύσημα της τάχα αντίστασης, Η αναγνώριση της θυσίας των 200 της Καισαριανής δεν πρέπει να γίνει ασπίδα για τα εγκλήματα τού κάθε Φενεού.

Κάθε αθώο αίμα έχει την ίδια αξία, είτε χύθηκε από το πολυβόλο του Γερμανού, είτε από το Ελληνικό μαχαίρι.

Η δική μου μαρτυρία είναι μέρος της συνολικής Ελληνικής ιστορίας.

Αυτή η αντίσταση, δεν θεωρώ ότι ήταν μία εθνική αντίσταση, γιατί τα πεπραγμένα της ήταν εις βάρος του δύσμοιρου λαού. Τα Καλάβρυτα, το Δίστομο και πολλά άλλα χωριά πλήρωσαν τη τακτική της στρατηγικής τού "αιματώματος", πού έσπρωχνε τούς επιζώντες στην αγκαλιά της αντίστασης.

Δεύτερον, δεν ήτανε εθνική αντίσταση, γιά το λόγο ότι ήθελε το έθνος όχι κάτω από τη μαύρη αλλά τη κόκκινη μπότα του φασισμού.

Τρίτον, η λέξη Έθνος δεν είναι υπαρκτή στα κείμενα της ιδεολογίας τους.

Γιατί λοιπόν αυτή η χώρα, χαρακτηρίζει αυτή τη προσπάθεια της υποδούλωσης της χώρας στο κόκκινο φασισμό, ως εθνική αντίσταση; Από μικρό παιδί και σήμερα ακόμη, αντιμετωπίζω μία ρεαλιστική απογοήτευση.

Πρώτον ξέρω τι είναι να χάνεις έξι δικού σου ανθρώπους μέσα σε δύο μήνες από τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, τον κατακτητή και τον εγχώριο δολοφόνο και δεύτερον ξέρω ότι κάθε προσπάθεια να πείσεις, όσους ακολουθούν τυφλά την ιδεολογία των, είναι μία μάχη χαμένη απο χέρι.

Θεωρώ επίσης ότι η αναγνώριση των εγκλημάτων τού κάθε Φενεού, δεν είναι θέμα "δεξιάς" η "αριστεράς" αλλά είναι θέμα δικαιοσύνης και ανθρωπιάς.

Ατυχώς στην Ελλάδα επιτρέπεται η λειτουργία κομμάτων πού υμνούν καθεστώτα συνδεδεμένα με μαζικές εκτελέσεις καί ολοκληρωτισμό.

Μία ορθολογική δημοκρατική κοινωνία δεν θα το επέτρεπε αυτό ποτέ, γιά το δικό της συμφέρον.

Αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι χάθηκαν άδικα, χωρίς να έχουν φταίξει σε τίποτα.

Ήταν τα θύματα μιάς κτηνωδίας πού βαφτίστηκε "ιδεολογια". Η ιστορία γράφεται στα χαρτιά, αλλά η αλήθεια ζεί στις μαρτυρίες των ανθρωπων πού την υπέστησαν.

Η ιστορική μνήμη στην Ελλάδα παραμένει επιλεκτική και το θύμα έχει μόνο το γέλιο σαν μηχανισμό άμυνας, απέναντι στο παραλογισμό να βλέπει τούς θύτες (η τους ιδεολογικούς απογόνους τους), να παριστάνουν τους κριτές. Καιρός να σταματήσει πλέον αυτή "Η Κάλπικη Ηθική Ηγεμονία" της Αριστερής νόσου. Παναγιώτης Μπούρης. Καθηγητής Οικονομολόγος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους