Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το τέρας της Κυψέλης ζούσε ανάμεσά μας Ένα βρέφος βρέθηκε νεκρό, παγωμένο, μέσα σε μια βαλίτσα.

Υπάρχουν εγκλήματα που σε αναγκάζουν να σταματήσεις για λίγο να μιλάς.

Όχι όμως για να σιωπήσεις απέναντι στη φρίκη, αλλά για να ρωτήσεις κάτι ακόμη πιο δύσκολο: Πόσο ατομικό είναι τελικά ένα έγκλημα όταν γύρω από την κακοποίηση υπάρχουν άνθρωποι, θεσμοί και κοινωνικές δομές που αποτυγχάνουν να προστατεύσουν τα θύματα; Το εύκολο είναι να πούμε «τέρας». Να το απομονώσουμε από την κοινωνία, να το καταραστούμε και να τελειώσουμε εκεί.

Έτσι η συλλογική ευθύνη εξαφανίζεται και η πολιτεία απαλλάσσεται από τις δικές της.

Όμως η βαρβαρότητα δεν φυτρώνει στο κενό.

Φυτρώνει εκεί όπου η εξουσία πάνω στον αδύναμο θεωρείται φυσιολογική, όπου η βία βαφτίζεται «πειθαρχία», όπου η οικογένεια γίνεται άβατο και όπου η κοινωνική πρόνοια αφήνεται να μαραζώνει.

Και εδώ αρχίζει η πολιτική συζήτηση.

Για χρόνια, η Ακροδεξιά έχει κάνει την «οικογένεια» σημαία πολιτισμικού πολέμου.

Έχει κατασκευάσει εχθρούς γύρω από τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, την ταυτότητα φύλου, τους μετανάστες, κάθε τι που δεν χωράει στο δικό της πρότυπο «κανονικότητας». Το παράδοξο είναι εκκωφαντικό: Η ίδια πολιτική που εμφανίζεται ως προστάτης των παιδιών, συχνά ενδιαφέρεται περισσότερο για το ποιος δικαιούται να μεγαλώνει ένα παιδί παρά για το αν το παιδί που ήδη υπάρχει μεγαλώνει ασφαλές.

Εκεί αποκαλύπτεται η υποκρισία.

Γιατί η προστασία των παιδιών δεν κρίνεται στις τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις για την «παραδοσιακή οικογένεια». Κρίνεται στις κοινωνικές υπηρεσίες, στα σχολεία, στις δομές πρόνοιας, στην έγκαιρη παρέμβαση, στην πρόσβαση σε ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, στην ικανότητα του κράτους να ακούσει μια καταγγελία και να δράσει πριν η κακοποίηση γίνει τραγωδία.

Κι αυτά κοστίζουν.

Γι' αυτό είναι πολύ πιο εύκολο να κατασκευάζεις έναν πολιτισμικό εχθρό από το να χρηματοδοτείς κοινωνική προστασία.

Είναι ευκολότερο να φωνάζεις «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» από το να χτίζεις ένα κράτος που προστατεύει πραγματικά τους αδύναμους.

Ευκολότερο να καταγγέλλεις τον «διαφορετικό» παρά να αντιμετωπίζεις τη φτώχεια, την κοινωνική απομόνωση, την πατριαρχική βία και την εγκατάλειψη.

Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό σκάνδαλο.

Και δεν σημαίνει ότι κάθε συντηρητικός άνθρωπος είναι κακοποιητής ή ότι κάθε άνθρωπος που πιστεύει στην παραδοσιακή οικογένεια είναι φασίστας.

Σημαίνει κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο: Όταν η “κανονικότητα” γίνεται πολιτικό όπλο, ο αυταρχισμός αποκτά κοινωνική νομιμοποίηση.

Ο φασισμός δεν χρειάζεται πάντα να εμφανίζεται με στολές.

Μπορεί να εμφανίζεται ως εμμονή με την ομοιομορφία.

Ως περιφρόνηση του διαφορετικού.

Ως λατρεία της πειθαρχίας.

Ως δικαίωμα του ισχυρού να επιβάλλεται στον αδύναμο.

Ως απαίτηση να υπάρχει μία και μοναδική αποδεκτή μορφή ζωής.

Και όταν αυτή η λογική περνάει από την κοινωνία στην οικογένεια, η «ιερή οικογένεια» μπορεί να γίνει το τέλειο καταφύγιο για τη σιωπή.

Όχι επειδή η οικογένεια είναι από τη φύση της βίαιη.

Αλλά επειδή καμία οικογένεια δεν πρέπει να βρίσκεται πάνω από τα δικαιώματα του παιδιού.

Αυτό είναι το όριο που μια δημοκρατική κοινωνία δεν μπορεί να διαπραγματεύεται.

Το παιδί προηγείται της οικογενειακής εικόνας.

Η ασφάλειά του προηγείται της κοινωνικής υποκρισίας.

Η ελευθερία του προηγείται της αυθεντίας του γονέα.

Και η προστασία του προηγείται από κάθε ιδεολογική εμμονή για το πώς «πρέπει» να είναι μια οικογένεια.

Από τη σκοπιά της ανατρεπτικής Αριστεράς, λοιπόν, το ζήτημα δεν μπορεί να τελειώσει στην καταδίκη ενός εγκληματία.

Πρέπει να στραφεί και στις κοινωνικές σχέσεις που παράγουν εξουσία, σιωπή και αποκλεισμό.

Να απαιτήσει δημόσια και δωρεάν κοινωνική προστασία.

Να απαιτήσει δομές που παρεμβαίνουν πριν από την τραγωδία.

Να υπερασπιστεί τα παιδιά απέναντι σε κάθε μορφή αυθεντίας — κρατικής, οικογενειακής, θρησκευτικής ή κοινωνικής.

Και να αρνηθεί να αφήσει την Ακροδεξιά να μονοπωλεί τη λέξη «οικογένεια». Γιατί οικογένεια χωρίς ελευθερία είναι φυλακή.

Οικογένεια χωρίς ισότητα είναι ιεραρχία.

Και «προστασία των παιδιών» χωρίς κοινωνική πρόνοια είναι απλώς σύνθημα.

Το βρέφος της Κυψέλης δεν χρειάζεται άλλες υποκριτικές κραυγές.

Χρειάζεται να αναμετρηθούμε με όλα όσα επέτρεψαν να φτάσουμε ως εκεί.

Με την πατριαρχία.

Με τον αυταρχισμό.

Με την κοινωνική εγκατάλειψη.

Με την υποβάθμιση της πρόνοιας.

Με την κουλτούρα της σιωπής.

Και κυρίως με την πολιτική που θυμάται τα παιδιά μόνο όταν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ως όπλο εναντίον κάποιου άλλου. **Γιατί μια κοινωνία δεν κρίνεται από το πόσο δυνατά μιλά για την οικογένεια. Κρίνεται από το αν προστατεύει το παιδί όταν η οικογένεια αποτυγχάνει.**

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους