Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Your hand in mine (Τo κορίτσι στη γέφυρα) Θα σ’ αγαπήσω ξανά σε ένα Ενετικό κάστρο Του ίδιου παράξενου ελληνικού νησιού Που θα έχει σωθεί απ’ τη σκόνη Με όλους τους ιππότες νεκρούς Τους πειρατές άπραγους Τους ληστές πεθαμένους Και τους ποιητές σπάνιους Οι αιώνες πέρασαν νωρίς Μου φάνηκαν σαν εννιάμιση εβδομάδες Το ρολόι όμως δεν χάλασε Χτυπάει ακόμα σιωπές Τώρα που σε ξαναβλέπω εδώ Στην άκρη αυτού του παγωμένου κόσμου Νύχτα σε μια γέφυρα του Παρισιού Πάνω από τον Σηκουάνα Κρατώντας τα μαχαίρια μου Δείχνεις ήρεμη και ατάραχη Σαν νεκρή Ετοιμάζεσαι να πνίξεις τις λύπες σου Μες στο νερό Έχω αφήσει πίσω μου Όλους τους χρόνους των ημερών μας Την αγάπη που παραμόνευε να μας καταπιεί Με ένα μπλε τριαντάφυλλο στο χέρι Δεν μου ανήκω πια Θυμάσαι εκείνο το παλιό πλάνο πριν τη γέφυρα Που σε κοιτούσα πάλι να φεύγεις; Στεκόμουν στην πόρτα ήρεμος Ενώ ετοίμαζες την βαλίτσα σου κλαίγοντας Σου είπα μια ιστορία Από τα χιλιάδες μαζί που είχαμε ζήσει Τους μεγάλους αιώνες Έμοιαζες ως συνήθως ταραγμένη Από την οδύνη τόσων διαφορετικών εποχών It’s too late, μου είπες Και έκλεισες την πόρτα πίσω σου Βιαστικά Περίμενα να κατέβεις τα σκαλιά Να απομακρυνθείς στο δρόμο Τότε ψιθύρισα I love you «Σε παρακαλώ να έχεις γυρίσει Μέχρι να μετρήσω έως το πενήντα» Ένα…Δυο… Δεν ξέρω αν το άκουσες Γύρισες όμως Όλο γυρνούσες ξέφρενη Από τα όνειρα της Εκάτης Τι όμορφη που έδειχνες αλήθεια Μέσα σε κείνη τη φωτογραφία Με το τραπέζι αναποδογυρισμένο στη βεράντα Και όλο το σπίτι αθάνατο από μας Παρούσα στις αυτοκτονίες Ντεμπόρ Μαγιακόφσκι Καρυωτάκη και Πλαθ Μιλούσες τότε με θαυμασμό Για την ανυπακοή του Μοντιλιάνι Παρίσι τέλη του 1910 Στις όχθες του Σηκουάνα Λίγο πριν μετακομίσει στην Μονμάρτρη Στο λευκό στολίδι της Sacré-Cœur Ήθελες να του πω να σε ζωγραφίσει Αλλά εκείνος προτίμησε την Αχμάτοβα Δέκα χρόνια μετά Στην Βενετία Ακούσαμε για τον τριπλό θάνατο Του Αμεντέο, της Ζαν και του αγέννητου μωρού τους Η Ζαν ήταν εννέα μηνών Όταν έπεσε Ούτε ένα σχόλιο δεν έκανες Ήθελες να σε πάω στο Caffe Florian Στην Piazza San Marco Να δεις τους καλλιτέχνες στη σειρά Να ακούσεις ιστορίες Από τον Καζανόβα Μέχρι τον Προυστ τον Τζόυς και την Στάιν Που σύχναζαν εκεί Σε πήγα σε μια δεξίωση Στο αρχαιότερο θέατρο της πόλης Δεν χόρταινες να βλέπεις αλληγορικούς πίνακες Καθρέφτες μαρμάρινα τραπέζια Και κόκκινους βελούδινους καναπέδες Τα περίφημα σερβίτσια Μουράνο Με θέα στην λιμνοθάλασσα Να ακούς Όπερα Και να πλέκεις Μου ζήτησες να γίνεις για λίγο η Μπαέζ Να παίξεις εκκλησιαστικό όργανο την άνοιξη Με την καμπούρα της Νότρ Νταμ Στους γάμους του ουρανού και της κόλασης Οι Ορφικοί Ύμνοι της Δήμητρας σε μυούσαν Πειθήνια όμορφη σαν σκιά Όλο και πιο βαθειά στο σκοτάδι Έβαλα το Wild Horses στην Περσεφόνη Για να σε σώσω εκείνη τη φορά απ’ τον Άδη Να ξαναβγούν οι καρποί απ’ τη γη Να ανθίσει η φύση σου ιδανικά Όπως ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη Τυλιγμένος σε κόκκινες κουβέρτες Για να σώσει τον κόσμο Τελικά σταυρώθηκε Εγώ διαμελίστηκα από τις ανταγωνίστριες σου Καμία δεν μου έπλυνε τα πόδια Με κολπικά υγρά Τόσο καθαρά Σαν δάκρυα αληθινής αγάπης Θέλησα να σε κάνω από θνητή θεά Και ίσως να τα κατάφερα Παρά τους ενδοιασμούς της σελήνης Είχες πολλές ζωές μετά θάνατον Να πετάξεις Μετενσαρκώθηκες σε πολυτελή αντίτυπα βιβλιοπωλείων Διαφανή αρχέτυπα ζωών ανωτέρων Κρεμάμενη επί χάρτου Ο λύκος μέσα σου θρηνούσε Μια φορά μου έκοψες το κεφάλι Από την ζήλια σου Φωνάζοντας το όνομά μου Ήξερες ότι θα βγάλω άλλο Και θα στο δώσω να το φυλάς Να είσαι περήφανη για τον σημαιοφόρο Ρίλκε Βαστώ τη σημαία Να μ’ αγαπάς Όλα μου τα άστρα ασημένια φίδια Έχουν δύσει πάνω σου Εκατομμύρια φορές Επιστρέφοντας σε σένα Θα ήταν αφύσικο πλέον Να ξαναφύγεις από κοντά μου Το να ζεις μόνο Δεν είναι αρκετό Πρέπει να έχεις και το ταλέντο Να μαθαίνεις Σταύρος Σταυρόπουλος Stavros Stavropoulos Φωτογραφία: Σταύρος Σταυράκης Stavros Stavrakis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους