Ο τίτλος του καθηγητή Πληροφορικής (Computer Science) δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ταυτιστεί με την ιδιότητα του ειδικού στην Τεχνητή Νοημοσύνη, ανεξάρτητα από το πόσο εντυπωσιακό μπορεί να...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μιλάμε, άλλωστε, για έναν αχανή επιστημονικό χώρο που αγκαλιάζει από τις βάσεις δεδομένων και τα δίκτυα μέχρι το λογισμικό, την ασφάλεια και τη θεωρητική προσέγγιση της επιστήμης υπολογιστών, γεγονός που σημαίνει πως κάποιος μπορεί να έχει αφιερώσει τέσσερις δεκαετίες διδάσκοντας compilers (μεταγλωττιστές) χωρίς να έχει γράψει ποτέ ούτε μία γραμμή κώδικα Machine Learning.

Αυτό βέβαια δεν αποτελεί αδυναμία, αλλά μια φυσιολογική πραγματικότητα μέσα σε μια επιστήμη με τόσες κατευθύνσεις.

Το αληθινό πρόβλημα γεννιέται ακριβώς τη στιγμή που αυτός ο ακαδημαϊκός τίτλος μετατρέπεται σε διαβατήριο για ένα αντικείμενο με το οποίο ο κάτοχός του δεν έχει καταπιαστεί ποτέ επί της ουσίας, μια κατάσταση που ο φιλόσοφος Nathan Ballantyne περιγράφει ως epistemic trespassing (γνωστική καταπάτηση). Βλέπουμε ανθρώπους να μεταφέρουν το κύρος που με κόπο κατέκτησαν στον τομέα τους σε ένα εντελώς διαφορετικό πεδίο, συνεχίζοντας να εκφέρουν άποψη με απόλυτη σιγουριά, σαν να είναι η αυθεντία μια ιδιότητα που τους ακολουθεί παντού.

Στην αγορά μας αυτό το φαινόμενο παίρνει μια πολύ χαρακτηριστική μορφή, καθώς βλέπουμε συχνά οικονομολόγους, μηχανικούς άλλων κλάδων ή ακόμα και συνταξιούχους καθηγητές από άσχετα τμήματα να προσφέρουν πιστοποιήσεις ειδικού, οι οποίες συνοδεύονται από κωδικούς πιστοποίησης (ISO codes) που δείχνουν επίσημες, παρόλο που δεν λένε απολύτως τίποτα για το αν ο άνθρωπος που υπογράφει έχει εκπαιδεύσει ποτέ έστω και… ένα μοντέλο AI!!! Η ρίζα του προβλήματος εντοπίζεται στο μικρό μέγεθος της αγοράς, αφού στην Ελλάδα και την Κύπρο δεν διαθέτουμε τον απαραίτητο αριθμό ερευνητών με γνήσια εξειδίκευση στη μηχανική μάθηση για να καλύψουν τη ζήτηση των μέσων ενημέρωσης ή των σεμιναρίων.

Τα μέσα δεν αναζητούν τον κατάλληλο άνθρωπο αλλά έναν ηχηρό τίτλο που μπορεί να “γράψει” σε μια λεζάντα, την ώρα που ο εκάστοτε ακαδημαϊκός αρπάζει μια ευκαιρία την οποία δεν θα συναντούσε ποτέ στο δικό του αντικείμενο.

Φυσικά δεν μπορούμε να τους τοποθετήσουμε όλους στην ίδια κατηγορία, αφού υπάρχουν πολύ επαγγελματίες που κάθισαν ξανά στα θρανία, μελέτησαν τις επιστημονικές δημοσιεύσεις (research papers) και έμαθαν τα νέα εργαλεία πριν μιλήσουν δημόσια.

Η ουσιώδης διαφορά δεν κρύβεται στο αν κάποιος άλλαξε πορεία, αλλά στο αν αφιέρωσε πραγματικό χρόνο για να κατακτήσει το νέο του πεδίο αντί να εκμεταλλευτεί απλώς τη λάμψη του παλιού του τίτλου για να μπει σε μια προσοδοφόρα αγορά, οπότε ο πρώτος αξίζει απόλυτα τον σεβασμό που λαμβάνει, ενώ ο δεύτερος απλώς... τον κλέβει!!! Το τίμημα αυτής της κατάστασης έχει πραγματικό αντίκτυπο, καθώς κάποιος πληρώνει από το υστέρημα του χίλια ευρώ για ένα πρόγραμμα κατάρτισης πιστεύοντας πως θα αποκτήσει μια ουσιαστική δεξιότητα, ενώ τελικά φεύγει με ένα χαρτί και σχεδιάζει να χαράξει την πορεία της καριέρας του βασισμένος στα λόγια ενός ειδήμονα που απλώς παπαγαλίζει όσα διάβασε σε ένα πρόσφατο άρθρο.

Η αυθεντία που στερείται αντικρίσματος δεν είναι ποτέ αθώα, ακριβώς επειδή βασίζεται στην τυφλή εμπιστοσύνη.

Ο μοναδικός τρόπος για να διακρίνεις την αλήθεια από την επίφαση δεν βρίσκεται στις γραμμές ενός βιογραφικού, αλλά όταν δοκιμάσεις να ρωτήσεις τον απέναντί σου τι ακριβώς έχει χτίσει, τι έχει δοκιμάσει και ποια μαθήματα πλήρωσε με προσωπικό κόστος πέρα από την ανάγνωση.

Όποιος λυγίζει μπροστά σε αυτή την ερώτηση δεν είναι ειδικός σε τίποτα, παρά μόνο στην τέχνη τού να... δείχνει ειδικός!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους