Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είχα γνωρίσει τον «Αόρατο Άνθρωπο» πολύ πριν ανοίξω το βιβλίο του H. G. Wells.

Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

Είχα δει την κινηματογραφική του μεταφορά και ξεκίνησα την ανάγνωση κουβαλώντας μέσα μου εικόνες, σκηνές και μια ιστορία που πίστευα πως ήξερα ήδη.

Χρειάστηκαν ελάχιστες σελίδες για να καταλάβω πόσο είχα εξαπατηθεί από αυτή την αίσθηση οικειότητας.

Γιατί η ταινία που είχα δει και το βιβλίο που κρατούσα στα χέρια μου δεν είχαν, πέρα από την κεντρική ιδέα της αορατότητας, σχεδόν καμία σχέση μεταξύ τους.

Και ίσως αυτή να ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη της ανάγνωσης.

Πίστευα ότι επέστρεφα σε μια ιστορία που γνώριζα και τελικά έμπαινα για πρώτη φορά στον πραγματικό κόσμο του Αόρατου Ανθρώπου.

Έναν κόσμο πολύ πιο σκοτεινό, πολύ πιο παράξενο και, κυρίως, πολύ πιο βαθιά στραμμένο προς την ανθρώπινη φύση απ' όσο περίμενα.

Πόση από την ηθική μας άραγε οφείλεται πραγματικά στην καλοσύνη μας και πόση στο γεγονός ότι κάποιος μας βλέπει; Αν μπορούσαμε να κινηθούμε ανάμεσα στους ανθρώπους χωρίς κανείς να γνωρίζει πού βρισκόμαστε, αν μπορούσαμε να παραβιάσουμε κάθε όριο χωρίς να αναγνωριστούμε, να εκδικηθούμε χωρίς να κατηγορηθούμε, να διαπράξουμε το έγκλημα χωρίς να υπάρξει ποτέ ένα πρόσωπο για να καθίσει στο εδώλιο, πόσο καιρό θα παραμέναμε οι ίδιοι άνθρωποι; Ο H. G. Wells παίρνει μία από τις πιο συναρπαστικές φαντασιώσεις του ανθρώπου και τη μετατρέπει σε εφιάλτη. Ο Γκρίφιν είναι ένας ιδιοφυής επιστήμονας που καταφέρνει εκείνο που μέχρι τότε ανήκε αποκλειστικά στη φαντασία: κάνει το ανθρώπινο σώμα αόρατο.

Εκεί όμως όπου ένας άλλος συγγραφέας θα μπορούσε να χτίσει μια ιστορία γύρω από το θαύμα της επιστημονικής ανακάλυψης, ο Wells ενδιαφέρεται περισσότερο για όσα αρχίζουν μετά το θαύμα.

Γιατί ο Γκρίφιν ανακαλύπτει πολύ γρήγορα πως το να μη σε βλέπει κανείς δεν σημαίνει απαραίτητα ελευθερία.

Σημαίνει πως κανείς δεν μπορεί να σε κοιτάξει.

Και υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στα δύο.

Η αορατότητα τον αποκόπτει σταδιακά από οτιδήποτε τον συνέδεε με τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Το σώμα του εξαφανίζεται από τα μάτια των άλλων και μαζί του αρχίζουν να εξαφανίζονται οι αναστολές, τα όρια, η ενσυναίσθηση.

Η επιστημονική ιδιοφυΐα μετατρέπεται σε αλαζονεία και η αλαζονεία σε μια επικίνδυνη αίσθηση παντοδυναμίας.

Και κάπου εκεί το μυθιστόρημα παύει να αφορά έναν αόρατο άνθρωπο και αρχίζει να αφορά έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα επειδή κανείς δεν μπορεί να τον σταματήσει.

Και αυτό είναι πολύ πιο τρομακτικό. Ο Wells έγραψε το βιβλίο το 1897 και όμως πίσω από την επιστημονική φαντασία του κρύβεται ένα ερώτημα για το τι απομένει από την ηθική όταν αφαιρέσουμε την πιθανότητα της τιμωρίας. Ο Γκρίφιν δεν γεννιέται τέρας τη στιγμή που γίνεται αόρατος.

Η αορατότητα απλώς του προσφέρει τον χώρο μέσα στον οποίο μπορούν να μεγαλώσουν όσα ήδη υπήρχαν μέσα του.

Η εμμονή.

Η περιφρόνηση για τους άλλους.

Η αίσθηση πνευματικής ανωτερότητας.

Η πεποίθηση ότι η ιδιοφυΐα του τον τοποθετεί πάνω από τους κανόνες που δεσμεύουν τους κοινούς ανθρώπους.

Κι εδώ βρίσκεται για μένα μία από τις πιο ενδιαφέρουσες πλευρές του βιβλίου. Ο Γκρίφιν γίνεται αόρατος πολύ πριν εξαφανιστεί το σώμα του.

Είναι ήδη αποκομμένος από τους ανθρώπους, κλεισμένος μέσα στην εμμονή του, ανίκανος να δημιουργήσει πραγματικούς δεσμούς.

Η επιστήμη δεν δημιουργεί τελικά την απομόνωσή του.

Η αορατότητα, που αρχικά μοιάζει με απόλυτη ελευθερία, μετατρέπεται έτσι στην πιο παράξενη φυλακή.

Για να υπάρξει στον κόσμο πρέπει να καλύπτεται, να τυλίγεται με επιδέσμους, να φορά γυαλιά και ρούχα, να κατασκευάζει διαρκώς ένα ορατό περίγραμμα του εαυτού του.

Και αυτή η εικόνα είναι από μόνη της εκπληκτική: ένας άνθρωπος που κατόρθωσε να εξαφανίσει το σώμα του και ύστερα αναγκάζεται να το ξανασχεδιάζει για να μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στους άλλους. Ο Wells όμως δεν χαρίζει στον ήρωά του ούτε τη ρομαντική αίγλη του παρεξηγημένου επιστήμονα ούτε την εύκολη δικαιολογία της μοναξιάς.

Όσο προχωρά η ιστορία, η βία κλιμακώνεται, η παράνοια μεγαλώνει και ο Γκρίφιν περνά από την επιθυμία της ελευθερίας στην επιθυμία της κυριαρχίας.

Δεν του αρκεί πλέον να είναι αόρατος.

Θέλει οι άλλοι να φοβούνται αυτό που δεν μπορούν να δουν.

Και τότε η μεγαλύτερη επιστημονική του κατάκτηση γίνεται η μεγαλύτερη ανθρώπινη ήττα του.

Παράλληλα, μέσα από το μικρό αγγλικό χωριό, τους κατοίκους του, τον φόβο, την περιέργεια και τον πανικό που προκαλεί ο παράξενος ξένος, ο Wells κατορθώνει να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα ανάμεσα στο μαύρο χιούμορ και τον τρόμο.

Υπάρχουν στιγμές σχεδόν κωμικές και αμέσως μετά στιγμές ασφυκτικές, κι αυτή ακριβώς η εναλλαγή κάνει την ιστορία ακόμη πιο παράξενη και ανησυχητική.

Το σημαντικότερο ερώτημα που αφήνει πίσω του το βιβλίο δεν είναι πώς μπορεί ένας άνθρωπος να γίνει αόρατος.

Είναι τι μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο όταν ανακαλύψει πως μπορεί να υπάρξει χωρίς βλέμματα, χωρίς όρια και, κυρίως, χωρίς συνέπειες. Ο Wells έγραψε μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας, αλλά έκρυψε μέσα της κάτι πολύ πιο σκοτεινό: μια ιστορία για όλα εκείνα που μπορεί να αποκαλύψει ένας άνθρωπος για τον εαυτό του, ακριβώς τη στιγμή που γίνεται αόρατος.

Γιατί η αορατότητα του Γκρίφιν δεν δημιουργεί το τέρας.

Απλώς του δίνει την ελευθερία να φανερωθεί.

Και όταν έκλεισα το βιβλίο, δεν αναρωτήθηκα πώς θα ήταν να γίνω αόρατη.

Αναρωτήθηκα ποια θα γινόμουν, αν ήξερα πως ό,τι κι αν έκανα, κανείς δεν θα μπορούσε να με δει. Rate: 5 / 5 ⭐ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους