Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν πολλά χρόνια είχα ακούσει μια συνέντευξη του Πάριου, στην οποία τον ρωτούσαν ποιο θεωρούσε το μεγαλύτερο κατόρθωμά του.

Και ο τραγουδιστής με τις δεκάδες επιτυχίες, τους χιλιάδες θαυμαστές, τα εκατομμύρια πωλήσεις, είχε πει ότι το μεγαλύτερο κατόρθωμά του θεωρεί ότι είναι η εκτίμηση των ανθρώπων του χώρου του.

Ξέρετε, το τραγούδι είναι μυστήριο πράγμα.

Ένα θέμα είναι οι νότες, η ποιότητα της φωνής, η δύναμη.

Ένα άλλο είναι η ερμηνεία.

Δεν συνυπάρχουν πάντα, αν και θα έπρεπε.

Κι όταν μιλάω για ερμηνεία δεν εννοώ κάτι αγριοφωναρες, που νομίζουν ότι ερμηνεύουν επειδή χτυπιούνται και ενθουσιάζουν τους αδαείς.

Εννοώ αυτή τη γείωση με τον στίχο, αυτή η περίτεχνη αφήγηση, όπου το μη λεκτικό επίπεδο διογκώνεται και σε κάνει να νιώθεις πράγματα που δεν θα ένιωθες ποτέ αν άκουγες μόνο τις λέξεις.

Άκουσα το Πάριο να λέει ένα τραγούδι του Κραουνάκη στην επίμαχη συναυλία.

Έλεγε τις μισές νότες, αλλά καθόλου δεν με πείραξε.

Θα μπορούσε να ελεγε κι άλλες λέξεις και το τραγούδι θα ήταν πάλι εκεί.

Γιατί ξέρει γράμματα, είτε σου αρέσουν τα τραγούδια που λέει, είτε όχι.

Όμως οι άνθρωποι δεν ακούνε τα τραγούδια.

Ψάχνουν να βρουν τον εαυτό τους στην εκδοχή που ήταν όταν ο καλλιτέχνης τα έλεγε όπως στον δίσκο.

Γι'αυτό και δεν αντέχουν να ακούν την φθορά του καλλιτέχνη, τους θυμίζει τη δική τους φθορά.

Όσοι λένε ότι ο Πάριος, ή η Μαρινελλα, ή η Στανιση ή οποιοσδήποτε δεν πρέπει να τραγουδάνε σε μεγάλη ηλικία, ουσιαστικά λένε ότι δεν θέλουν να ξέρουν τίποτα για τα σημάδια του χρόνου που περνάει.

Δεν πειράζει, παιδιά, μην τον ακούτε.

Δεν ήρθε με το ζόρι σπίτι σας να σας τραγουδήσει.

Ας τον ακούσουν όσοι βρίσκουν ενδιαφέρον στα σχήματα που σχηματίζει ο χρόνος πάνω στην πέτρα.

Δεν σας κάνει πιο μορφωμένους το να μιλάτε για legacy. Για την ακρίβεια σας κάνει το ακριβώς αντίθετο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους